Ҳадис: Эй Аллоҳ! Аз сангинии қарз ва чирагии душман ва шодкомии ӯ, ба Ту паноҳ мебарам

عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرِو بْنِ الْعَاصِ رضي الله عنهما أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَدْعُو بِهَؤُلَاءِ الْكَلِمَاتِ:
«اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنْ غَلَبَةِ الدَّيْنِ، وَغَلَبَةِ الْعَدُوِّ، وَشَمَاتَةِ الْأَعْدَاءِ».
[صحيح] - [رواه النسائي وأحمد] - [سنن النسائي: 5475]

Аз Абдуллоҳ ибни Амр ибни Ъос (разияллоҳу анҳумо) ривоят аст, ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) бо ин калимаҳо дуо мекарданд:
"Эй Аллоҳ! Аз сангинии қарз ва чирагии душман ва шодкомии ӯ, ба Ту паноҳ мебарам."
[Саҳеҳ] - [رواه النسائي وأحمد] - [Сунани Насоӣ - 5475]

Шарҳ

Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) аз ин чизҳо ба Аллоҳ паноҳ бурдааст:
Якум: (Худоё, ман ба Ту паноҳ меорам) яъне, ба Ту рӯй меорам ва аз Ту ёрӣ металабам, на аз ғайри Ту, (аз афзоиши қарз), аз он ки қарз бар ман зиёд гардад ва бо ғаму ташвиши он сахтӣ кашам. Инчунин аз ту мадад мехоҳам, то дар пардохти қарзам маро кумак кунӣ.
Дуюм: (Ва аз ғалабаи душман), аз он ки душман бар ман ғолиб шавад, маро мағлуб созад ё зулму ситам кунад. Ва ман аз ту хоҳони дифоъ ва ёрӣ бар ӯ ҳастам, то офаташро боздорӣ ва бароям пирӯзӣ ато кунӣ.
Сеюм: (Ва аз шодии душманон), паноҳ мебарам ба Ту, эй Парвардигор, аз он ки душманон аз бадбахтӣ, мусибат ё озоре, ки ба ман ё ба мусалмонон мерасад, хушҳол ва шод гарданд.

Аз фоидаҳои ҳадис

1. Ташвиқ ба паноҳ бурдан ба Аллоҳ Таъоло аз ҳар чизе, ки инсонро аз итоат дур мекунад ва сабаби ғаму андуҳ мегардад, мисли қарз ва ғайра.
2. Худи қарз гирифтан мамнуъ нест, вале ишкол дар мавриди касе аст, ки дар баргардонидани қарз вафо карда наметавонад. Ин қарзе аст, ки бар инсон ғолиб мегардад ва "қарзи ғолиб" номида мешавад.
3. Бояд инсон худро аз ҳолатҳое дур дорад, ки сабаби масхара ва шодии дигарон гардад.
4. Баёни душмании кофирон бо муъминон ва хушҳол шуданашон дар бадбахтиҳо ва мусибатҳои мусалмонон.
5. Изҳори шодии душманон аз мусибате, ки ба инсон расидааст, аз худи он мусибат барои инсон сахттар аст.