Ҳадис: Ҳеҷ яке аз шумо ҳангоми пешоб кардан узвашро бо дасти росташ нагирад ва бо он истинҷо накунад, инчунин вақти об нӯшидан дар зарфи об нафас накашад

عَنْ أَبِي قَتَادَةَ رضي الله عنه قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ:
«لَا يُمْسِكَنَّ أَحَدُكُمْ ذَكَرَهُ بِيَمِينِهِ وَهُوَ يَبُولُ، وَلَا يَتَمَسَّحْ مِنَ الْخَلَاءِ بِيَمِينِهِ، وَلَا يَتَنَفَّسْ فِي الْإِنَاءِ».
[صحيح] - [متفق عليه] - [صحيح مسلم: 267]

Аз Абуқатода (разияллоҳу анҳу) ривоят аст, ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд:
"Ҳеҷ яке аз шумо ҳангоми пешоб кардан узвашро бо дасти росташ нагирад ва бо он истинҷо накунад, инчунин вақти об нӯшидан дар зарфи об нафас накашад."
[Саҳеҳ] - [متفق عليه] - [Саҳеҳ Муслим - 267]

Шарҳ

Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) баъзе одобҳоро баён намуданд. Аз ҷумла: Барои мард манъ аст, ки вақти пешоб кардан бо дасти росташ узвашро дошта пешоб кунад ва бо дасти рост наҷосатро аз узв ё мақъад дур кунад, зеро бо дасти рост корҳои хубро анҷом медиҳад. Инчунин аз нафаскашӣ (ё пуф кардан) дар зарфе, ки аз он об менӯшад наҳй карданд.

Аз фоидаҳои ҳадис

1. Баёни пешгомии Ислом дар заминаи одоб ва тозагӣ.
2. Аз корҳои ифлос дурӣ кардан ва агар ночор монд бо дасти чап онро дур кунад.
3. Баёни шаъни дасти рост ва бартарии он бар чап.
4. Такомули шариати исломӣ ва фарогир будани таълимоти он.