නබි වදන: මම නබි (සල්ලල්ලාහු අලයිහි වසල්ලම්) තුමාණන් සමග සලාත් ඉටු කර ඇත්තෙමි. එතුමාණන් තම දකුණු දෙසට හැරී "අස්සලාමු අලයිකුම් වරහ්මතුල්ලාහි වබරකාතුහු" යනුවෙන් ද වම් දෙසට හැරී "අස්සලාමු අලයිකුම් වරහ්මතුල්ලාහ්" යනුවෙන් පවසා සලාම් දෙන්නෙකු වූහ
عَنْ وَائِل بن حُجرٍ رضي الله عنه قَالَ:
صَلَّيْتُ مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَكَانَ يُسَلِّمُ عَنْ يَمِينِهِ: «السَّلَامُ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَةُ اللَّهِ وَبَرَكَاتُهُ»، وَعَنْ شِمَالِهِ: «السَّلَامُ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَةُ اللَّهِ».
[حسن] - [رواه أبو داود] - [سنن أبي داود: 997]
المزيــد ...
වාඉල් ඉබ්නු හුජ්ර් (රළියල්ලාහු අන්හු) තුමා විසින් මෙසේ වාර්තා කරන ලදී:
"මම නබි (සල්ලල්ලාහු අලයිහි වසල්ලම්) තුමාණන් සමග සලාත් ඉටු කර ඇත්තෙමි. එතුමාණන් තම දකුණු දෙසට හැරී "අස්සලාමු අලයිකුම් වරහ්මතුල්ලාහි වබරකාතුහු" යනුවෙන් ද වම් දෙසට හැරී "අස්සලාමු අලයිකුම් වරහ්මතුල්ලාහ්" යනුවෙන් පවසා සලාම් දෙන්නෙකු වූහ.
[حسن] - [رواه أبو داود] - [سنن أبي داود - 997]
නබි (සල්ලල්ලාහු අලයිහි වසල්ලම්) තුමාණන් තම සලාතයෙන් බැහැරවීමට අවශ්ය නම් තම දකුණු දෙසට හා තම වම් දෙසට සලාම් පවසන්නෙකු වූහ. එහි දී 'අස්සාලාමු අලයිකුම් වරහ්මතුල්ලාහි වබරකාතුහු' යැයි පවසා තම මුහුණ දකුණු දෙසට හරවා පසුව 'අස්සලාමු අලයිකුම් වරහ්මතුල්ලාහි' යැයි පවසා වම් දෙසට තම මුහුණ හරවනු ඇත.
හදීසයේ හරය
- සලාතයේ දී සලාම් දෙවතාවක් පැවසීම ආගමානුගත කරන ලද්දකි. සැබැවින්ම එය සලාතයේ මූලිකාංගයක් වේ.
- ඇතැම් අවස්ථාවල 'වබරකාතුහු' යන ප්රකාශය අමතරව පැවසීම සතුටු දායකය. එසේ පවසන්නට හේතුව, නබි (සල්ලල්ලාහු අලයිහි වසල්ලම්) තුමාණන් ඒ ආකාරයට අඛණ්ඩ ව නොකළ බැවිනි.
- සලාතයේ දී සලාම් දෙක පැවසීම අනිවාර්යය මූලිකාංගයකි. ඒ දෙක ප්රකාශ කරන අතර සිදු කරන හැරීමේ ක්රියාවලිය මුස්තහබ් හෙවත් සතුටු දායක ක්රියාවකි.
- 'අස්සලාමු අලයිකුම් වරහ්මතුල්ලාහ්' යනුවෙන් පැවසිය යුත්තේ හැරීමේ ක්රියාවලිය සිදු කරන අතරතුරුය. එයට පෙර හෝ එයට පසු නොවේ.
අමතර
- නබි වදන: නළලත් සමග තම නාසය, අත් දෙක, දණහිස් දෙක, දෙපා ඇගිලි තුඩු දෙස තම අතින් පෙන්වා ශරීර අවයව හතක් මත සුජූද් කිරීමට මා අණ කරනු ලද්දෙමි. වස්ත්රය හෝ කෙස් හෝ අප එකතු නොකළ යුතුය.
- නබි වදන: සැබැවින්ම නබි (සල්ලල්ලාහු අලයිහි වසල්ලම්) තුමා සජදා දෙක අතර: “අල්ලාහුම්ම-ග්ෆිර්ලී වර්හම්නී,වආෆිනී, වහ්දිනී, වර්සුක්නී යනුවෙන් පවසන්නෙකු වූහ.
- නබි වදන: “සැබැවින්ම නබි -සල්ලල්ලාහු අලෙයිහි වසල්ලම්- තුමාණෝ සලාතය ආරම්භ කරන විට ද රුකූඋ සඳහා අල්ලාහු අක්බර් යැයි තක්බීර් පවසන විට ද තම දෑත් තම උරහිස ට සමාන්තර ව ඔසවන්නෙකු වූහ. රුකූඋවෙහි සිට තම හිස ඔස වන විට ද එලෙසම එතුමා තම දෑත් එසවූහ.“
- නබි වදන: අල් කුර්ආනයේ සූරාවක් මට උගන්වනවාක් මෙන් අල්ලාහ්ගේ දූතයාණන් (සල්ලල්ලාහු අලයිහි වසල්ලම්) මට තෂහ්හුද් ඉගැන් වූහ. - එවිට මාගේ අත එතුමාණන්ගේ අත් දෙක අතර විය.
- නබි වදන: නුඹලා සුජූද් හි ඍජු ව සිටිනු. සුනඛයා තම ඉදිරි පාද දෙක දිගු කරමින් සිටින සේ නුඹලාගෙන් කිසිවකු තම බාහු දෙක දිගු නොකළ යුතුය.
- නබි වදන: කවරෙකු භූමියෙන් වියතක තරම් ප්රමාණයක් ඩැහැගෙන අපරාධ කළේ ද මහපොළෝ හතකින් ඔහුට තලනු ලැබේ.
- නබි වදන: “ඉමාම් ආමීන් යැයි පැවසූ විට නුඹලා ද ආමීන් පවසනු. හේතුව කවරෙකුගේ ආමීන් පැවසීම මලක්වරුන්ගේ ආමීන් පැවසීමට සැසදෙන්නේ ද ඔහු පෙර කළ පාපයන් සඳහා ඔහුට සමාව දෙනු ලබන්නේය."