Ҳадис: Ҳаргоҳ яке аз шумо хобе дид, ки он хобро дӯст дорад (яъне хоби хубе дид), бидонад, ки он хоб аз ҷониби Худо аст, бояд Худовандро барои он шукр бигӯяд ва онро ба дигарон нақл намояд. Аммо агар хобе бинад, ки дӯсташ надорад (яъне хоби бад), он хоб аз ҷониби шайтон аст, бояд аз шарри он ба Худованд паноҳ барад ва онро ба касе нақл накунад, зеро он хоб ба ӯ зарар намерасонад

عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الخُدْرِيِّ رضي الله عنه أَنَّهُ سَمِعَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ:
«إِذَا رَأَى أَحَدُكُمُ الرُّؤْيَا يُحِبُّهَا فَإِنَّهَا مِنَ اللَّهِ، فَلْيَحْمَدِ اللَّهَ عَلَيْهَا وَلْيُحَدِّثْ بِهَا، وَإِذَا رَأَى غَيْرَ ذَلِكَ مِمَّا يَكْرَهُ، فَإِنَّمَا هِيَ مِنَ الشَّيْطَانِ، فَلْيَسْتَعِذْ مِنْ شَرِّهَا، وَلاَ يَذْكُرْهَا لِأَحَدٍ، فَإِنَّهَا لَنْ تَضُرَّهُ».
[صحيح] - [رواه البخاري] - [صحيح البخاري: 7045]

Аз Абусаъиди Худрӣ (разияллоҳу анҳу) ривоят аст, ки Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам)-ро шунидааст, ки мегӯяд:
"Ҳаргоҳ яке аз шумо хобе дид, ки он хобро дӯст дорад (яъне хоби хубе дид), бидонад, ки он хоб аз ҷониби Худо аст, бояд Худовандро барои он шукр бигӯяд ва онро ба дигарон нақл намояд. Аммо агар хобе бинад, ки дӯсташ надорад (яъне хоби бад), он хоб аз ҷониби шайтон аст, бояд аз шарри он ба Худованд паноҳ барад ва онро ба касе нақл накунад, зеро он хоб ба ӯ зарар намерасонад."
[Саҳеҳ] - [رواه البخاري] - [Саҳеҳ Бухорӣ - 7045]

Шарҳ

Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) хабар доданд, ки хобҳои хубу хушҳолкунанда аз ҷониби Худо ҳастанд, пас бояд Худовандро барои он шукр кард ва онҳоро нақл намуд. Агар шахс хоби нохуше бинад, ки ӯро нороҳат мекунад, он аз шайтон аст ва бояд аз шарри он ба Худо паноҳ барад ва онро ба касе нагӯяд, зеро он ба ӯ зиёне намерасонад, чун Худованд инро сабаби наҷот аз бадие, ки аз он хоб ҳосил мешавад, қарор додааст.

Аз фоидаҳои ҳадис

1. Навъҳои хоб: 1- Хоби нек, ки ҳақ ва хушхабар аз ҷониби Худованд аст, ки худи шахс мебинад ё каси дигаре барои ӯ мебинад. 2- Ҳикояти нафс, яъне он чизҳое, ки одам дар вақти бедорӣ ба худ мегӯяд ва нақл мекунад. 3- Тарсонидан ва ваҳшати шайтон бо ҳиллаҳо барои ғамгин сохтани фарзанди Одам.
2. Ҳамаи чизҳое, ки дар боби хобҳои нек гуфта шудааст, се чизро дар бар мегирад: Худоро барои он шукр гӯяд; ба он хурсанд шавад; он хобро ба касоне, ки дӯсташ доранд, нақл кунад, на барои касоне, ки дӯсташ намедоранд.
3. Ҳамаи чизҳое, ки дар боби одоби хобҳои бад гуфта шудааст, панҷ чизро дар бар мегирад: Аз шарри он ва шарри шайтон ба Аллоҳ паноҳ барад. Се бор ба тарафи чап дар вақти хестан аз хоб туф (бо андак аз оби даҳон) кунад. Ҳеҷ гоҳ онро ба касе нақл накунад. Агар мехоҳад дубора хоб равад, аз тарафе, ки бар он буд ба дигар тараф гардад. Ин хоб ба ӯ зарар намерасонад.
4. Ибни Ҳаҷар мегӯяд: Ҳикмати он дар ин аст, ки агар кас хоби хушро ба касе нақл кунад, ки ӯро дӯст намедорад, метавонад барои ӯ аз рӯйи буғзу ҳасад маъноеро фаҳмонад, ки ӯ дӯст надорад ва ин метавонад ба он хусусият мувофиқ шавад ё боиси ғам ва нохушӣ дар ӯ шавад. Бинобар ин фармон дода шудааст, ки хоби хушро ба касе, ки дӯст намедорад, нақл накунад.
5. Пас аз ба даст омадани неъмат ва такрори он ҳамду сипоси Худоро кардан сабаби давом ёфтани он мебошад.