Hadithi: “Kurrë nuk e kam parë Profetin ﷺ të lëshohej i tëri në qeshje, aq sa t'ia shihja njerithin (zgjatim i qiellzes), por thjesht buzëqeshte.”

عَنْ عَائِشَةَ أُمِّ المُؤْمِنين رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا، قَالَتْ:
مَا رَأَيْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مُسْتَجْمِعًا قَطُّ ضَاحِكًا، حَتَّى أَرَى مِنْهُ لَهَوَاتِهِ، إِنَّمَا كَانَ يَتَبَسَّمُ.
[صحيح] - [متفق عليه] - [صحيح البخاري: 6092]

Aishja, nëna e besimtarëve (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon:
“Kurrë nuk e kam parë Profetin ﷺ të lëshohej i tëri në qeshje, aq sa t'ia shihja njerithin (zgjatim i qiellzes), por thjesht buzëqeshte.”
[Ky hadith është sahih] - [Muttefek alejhi] - [Sahihu i Buhariut - 6092]

Shpjegimi

Aishja (Allahu qoftë i kënaqur me të!) ka treguar se Profeti ﷺ nuk qeshte me zë të lartë sa t’i shihej njerithi (zgjatimi i qiellzes), por vetëm buzëqeshte.

Mësime nga hadithi

1. Të qeshurit e të Dërguari të Allahut ﷺ ishte buzëqeshje; kur ishte i kënaqur ose kur i pëlqente diçka.
2. Ibn Haxheri ka thënë (se kuptimi është): "Nuk e kam parë ndonjëherë të qeshë plotësisht, në mënyrë që të qeshë me të gjithë qenien e tij dhe të jetë tërësisht i dhënë ndaj të qeshurit."
3. E qeshura e tepërt dhe ngritja e zërit me të qeshur me zë të lartë nuk janë nga cilësitë e të devotshmëve.
4. E qeshura e tepërt ia humb burrit autoritetin dhe seriozitetin mes vëllezërve të tij.