Ҳадис: Ё Аллоҳ! ман ба розигии Ту аз ғазаби Ту паноҳ меҷӯям, ба беҳбудии Ту аз ҷазои Ту паноҳ меҷӯям, аз Ту ба Ту паноҳ мебарам, тавону ёрои онро надорам, ки ба ҳамду санои Ту (чунон ки шоистаи Туст) бипардозам, Ту тавре ҳастӣ, ки худатро ситоиш намудаӣ

عَنْ عَائِشَةَ رضي الله عنها قَالَتْ:
فَقَدْتُ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَيْلَةً مِنَ الْفِرَاشِ فَالْتَمَسْتُهُ فَوَقَعَتْ يَدِي عَلَى بَطْنِ قَدَمَيْهِ وَهُوَ فِي الْمَسْجِدِ وَهُمَا مَنْصُوبَتَانِ، وَهُوَ يَقُولُ: «اللهُمَّ أَعُوذُ بِرِضَاكَ مِنْ سَخَطِكَ، وَبِمُعَافَاتِكَ مِنْ عُقُوبَتِكَ، وَأَعُوذُ بِكَ مِنْكَ لَا أُحْصِي ثَنَاءً عَلَيْكَ أَنْتَ كَمَا أَثْنَيْتَ عَلَى نَفْسِكَ».
[صحيح] - [رواه مسلم] - [صحيح مسلم: 486]

Аз Оиша (разияллоҳу анҳо) ривоят аст, ки гуфт:
Ман шабе Расули Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам)-ро канори худ наёфтам, атрофамро ҷустуҷӯ кардам, ки ногоҳ дастам ба кафи пойҳои росткардааш расид, дар ҳоле ки дар масҷид буд, (яъне, дар ҳолати саҷда) ва ӯ мегуфт: "Ё Аллоҳ! ман ба розигии Ту аз ғазаби Ту паноҳ меҷӯям, ба беҳбудии Ту аз ҷазои Ту паноҳ меҷӯям, аз Ту ба Ту паноҳ мебарам, тавону ёрои онро надорам, ки ба ҳамду санои Ту (чунон ки шоистаи Туст) бипардозам, Ту тавре ҳастӣ, ки худатро ситоиш намудаӣ."
[Саҳеҳ] - [رواه مسلم] - [Саҳеҳ Муслим - 486]

Шарҳ

Оиша (разияллоҳу анҳо) гуфт: Ман дар паҳлӯи Паёмбари Аллоҳ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) хоб будам, вақте бедор шудам ӯро канори худ наёфтам, бо дастам ҷойи намозхонии ӯро дар утоқамон ламс кардам, ӯро дар ҳоли саҷда ёфтам, ки пойҳояшро рост (яъне, дар саҷда буд ва нуги пойҳояш ба замину суми пояш боло) намуда буд ва мегуфт:
(Ман паноҳ мебарам) ва тавассул менамоям, (ба ризоияти Ту аз хашму ғазаби Ту) бар ман ё уммати ман, (ва) паноҳ мебарам (ба бахшиши Ту) ва бахшиши зиёди Ту (аз ҷазои Ту). (Ман паноҳ мебарам ба Ту аз худи Ту) ва ба сифатҳои зебоии Ту, аз сифатҳои ҷалоли Ту, зеро аз Ту наметавон паноҳ ҷуст, магар ба Худат, зеро наҷоте ва паноҳгоҳе аз Аллоҳ нест, магар ба сӯи Худаш. (Ман ҳамду санои Туро дар шумор оварда наметавонам) дар шумориши неъматҳо ва эҳсони Ту ончунон ки сазовори он ҳастӣ, нотавонам, ҳарчанд дар он талош кунам. (Ту ҳамонгуна ҳастӣ, ки худатро ситоиш намудаӣ) Ту ҳамон зоте ҳастӣ, ки бар худат ситоиши сазовор кардаӣ, кӣ метавонад ҳаққи ҳамду ситоиши Туро адо кунад?

Аз фоидаҳои ҳадис

1. Дар ҳолати саҷда ин дуоҳоро гуфтан, мустаҳаб аст.
2. Мирак гуфт: Дар яке аз ривоятҳои Насоӣ омадааст, ки Паёмбар ин дуоро пас аз анҷоми намоз ва ба рахтхоб рафтан, мехонд.
3. Шукргузории Худованд бо сифатҳои Ӯ ва дуо бо номҳои собиташ, ки дар Қуръон ва Суннат омадаанд, мустаҳаб аст.
4. Дар ин дуо таъзими Офаридгор дар рукуъ ва саҷда мебошад.
5. Чунон ки ба зоти Аллоҳ Таъоло паноҳ бурдан ҷоиз аст, ҳамчунин ба сифатҳои Аллоҳ Таъоло паноҳ бурдан ҷоиз аст.
6. Хаттобӣ гуфтааст: Дар ин сухан маънои нозук вуҷуд дорад, ки мегӯяд: Ӯ ба Худо паноҳ бурдааст, то бо ризоияти Ӯ аз хашмаш эмин монад ва бо бахшиши Ӯ аз ҷазо эмин монад. Ризо ва хашм ду зидди муқобили ҳам ҳастанд, ҳамин тавр бахшиш ва ҷазо низ. Вақте ба зикри чизе расид, ки зидде надорад, ки Ӯ Аллоҳ Субҳонаҳу ва Таъоло аст, танҳо аз Ӯ ба Ӯ паноҳ мехоҳад, на аз ғайри Ӯ. Ин маънои тавба аз норасоии иҷрои ҳаққи ибодат ва ситоиши Худо аст. Ва ин суханаш, ки мегӯяд: "Сано ва ситоиши Туро дар шумор нахоҳам овард", ба ин маъност, ки наметавонам онро ба пуррагӣ анҷом диҳам.