عَنْ أَنَسٍ رضي الله عنه قَالَ:
كَانَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُكْثِرُ أَنْ يَقُولَ: «يَا مُقَلِّبَ القُلُوبِ ثَبِّتْ قَلْبِي عَلَى دِينِكَ»، فَقُلْتُ: يَا رَسُولَ اللهِ، آمَنَّا بِكَ وَبِمَا جِئْتَ بِهِ فَهَلْ تَخَافُ عَلَيْنَا؟ قَالَ: «نَعَمْ، إِنَّ القُلُوبَ بَيْنَ أُصْبُعَيْنِ مِنْ أَصَابِعِ اللهِ يُقَلِّبُهَا كَيْفَ يَشَاءُ».
المزيد
Аз Анас (разияллоҳу анҳу) ривоят аст, ки гуфт:
Расули Аллоҳ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ин дуоро зиёд мегуфтанд: "Ё Муқаллибал-қулуб, саббит қалбӣ ъало диника".
Тарҷума: "Эй дигаргункунандаи дилҳо, диламро бар динат устувор бигардон." Гуфтам: Эй Расули Худо, мо ба шумо ва он чиро, ки овардаед, имон овардем, оё боз ҳам барои мо тарс доред? Фармуданд: "Бале, зеро дилҳо миёни ду ангуште аз ангуштони Аллоҳ ҳастанд, ки онро ҳар тавре хоҳад, мегардонад."
