عَنْ أَبِي مُوسَى رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ:
«مَثَلُ الَّذِي يَذْكُرُ رَبَّهُ وَالَّذِي لاَ يَذْكُرُ رَبَّهُ، مَثَلُ الحَيِّ وَالمَيِّتِ»، ولفظ مسلم: «مَثَلُ الْبَيْتِ الَّذِي يُذْكَرُ اللهُ فِيهِ، وَالْبَيْتِ الَّذِي لَا يُذْكَرُ اللهُ فِيهِ، مَثَلُ الْحَيِّ وَالْمَيِّتِ».
[صحيح] - [متفق عليه] - [صحيح البخاري: 6407]
المزيــد ...
Ebu Musai (Allahu qoftë i kënaqur me të!) transmeton se Profeti ﷺ ka thënë:
“Ai që e përmend Zotin dhe ai që nuk e përmend, i shëmbëllen të gjallit dhe të vdekurit.” Në versionin e Muslimit qëndron: “Shtëpia, në të cilën përmendet Allahu dhe shtëpia, në të cilën nuk përmendet Allahu, i shëmbëllen të gjallit dhe të vdekurit.”
[Ky hadith është sahih] - [Muttefek alejhi] - [Sahihu i Buhariut - 6407]
Profeti ﷺ në këtë hadith e sqaroi dallimin mes atij që e përmend Allahun e Lartësuar dhe atij që nuk e përmend, duke e krahasuar këtë ndryshim me dallimin mes të gjallit dhe të vdekurit për nga dobia dhe pamja e mirë. Ai, që e përmend Zotin e tij, është si i gjalli, i zbukuruar nga drita e jetës në dukje dhe nga drita e diturisë në brendësi, dhe që sjell dobi. Ndërsa ai që nuk e përmend Allahun është si i vdekuri, i pavlerë në dukje dhe i shkatërruar në brendësi, pa asnjë dobi.
Po ashtu, shtëpia ku banorët e saj e përmendin Allahun përshkruhet si një shtëpi e gjallë, ndërsa ajo ku përmendja e Allahut mungon është një shtëpi e vdekur, për shkak të shkujdesjes së banorëve të saj ndaj përmendjes së Allahut. Përshkrimi i shtëpisë si e gjallë ose e vdekur ka për qëllim vetë banorët e saj.