عَنْ أَبِي مُوسَى رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ:
«مَثَلُ الَّذِي يَذْكُرُ رَبَّهُ وَالَّذِي لاَ يَذْكُرُ رَبَّهُ، مَثَلُ الحَيِّ وَالمَيِّتِ»، ولفظ مسلم: «مَثَلُ الْبَيْتِ الَّذِي يُذْكَرُ اللهُ فِيهِ، وَالْبَيْتِ الَّذِي لَا يُذْكَرُ اللهُ فِيهِ، مَثَلُ الْحَيِّ وَالْمَيِّتِ».
[صحيح] - [متفق عليه] - [صحيح البخاري: 6407]
المزيــد ...
Od Ebu Musaa prenosi se da je rekao: "Vjerovjesnik, sallallahu alejhi ve sellem, kaže:
'Onaj ko spominje svoga Gospodara i onaj ko Ga ne spominje, oni su poput živog čovjeka i mrtvog.'" U predaji kod Muslima stoji: "Kuća u kojoj se spominje Allah i kuća u kojoj se On ne spominje su poput živog čovjeka i mrtvog."
[Vjerodostojan] - [Muttefekun alejh] - [صحيح البخاري - 6407]
Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, je u ovom hadisu pojasnio razliku između onoga koji spominje Allaha i onoga koji Ga ne spominje. Oni su poput živog i mrtvog čovjeka u pogledu lijepog izgleda i pružanja koristi drugima. Dakle, onaj koji spominje svoga Gospodara je živ, njegov vanjski izgled je lijepo ukrašen, a unutrašnjost mu je ispunjena spoznajom i on može drugima koristiti. S druge strane, onaj koji ne spominje Allaha je mrtav, vanjski izgled mu je besjajan, a unutrašnjost prazna i od njega nema nikakve koristi.
Isto tako, kuća je živa ako njeni stanovnici spominju Allaha, a u suprotnom to je mrtva kuća uslijed nemara njenih stanovnika kada je posrijedi spominjanje Allaha. Dakle, pod živom i mrtvom kućom misli se na ukućane.