عَنْ أَبِي بُرْدَةَ، عَنْ أَبِيهِ أَبِي مُوسَى الأَشْعَريِّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ:
أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَعَثَهُ إِلَى اليَمَنِ، فَسَأَلَهُ عَنْ أَشْرِبَةٍ تُصْنَعُ بِهَا، فَقَالَ: وَمَا هِيَ؟، قَالَ: «البِتْعُ وَالمِزْرُ»، فَقِيلَ لِأَبِي بُرْدَةَ: مَا البِتْعُ؟ قَالَ: نَبِيذُ العَسَلِ، وَالمِزْرُ: نَبِيذُ الشَّعِيرِ، فَقَالَ: «كُلُّ مُسْكِرٍ حَرَامٌ» خرجه البخاري.
وَخَرَّجَهُ مُسْلِمٌ وَلَفْظُهُ: قَالَ: بَعَثَنِي رَسُولُ اَلله أَنَا وَمُعَاذٌ إِلَى اَليَمَنِ، فَقُلْتُ: يَا رَسُولُ اَللَّهِ! إِنَّ شَرَابًا يُصْنَعُ بِأَرْضِنَا يُقَال لَهُ: المِزَرُ مِنَ الشَّعِيرِ، وَشَرَابٌ يُقَالُ لَهُ: البِتْعُ مِنَ العَسَلِ، فَقَالَ: «كُلُّ مُسْكِرٍ حَرَامٌ».
وَفِي رِوَايَةٍ لِمُسْلِمٍ: «فَقَالَ: كُلُّ مَا أَسْكَرَ عَنِ الصَّلَاةِ فَهُوَ حَرَامٌ».
وَفِي رِوَايَةٍ لَهُ: «وَكَانَ رَسُولُ الله قَدْ أُعْطِيَ جَوَامِعَ الكَلِمِ بِخَوَاتِمِهِ، فَقَالَ: أَنْهَى عَنْ كُلِّ مُسْكِرٍ أَسْكَرَ عَنْ الصَّلَاةِ».
المزيد
از ابو بُرده از پدرش ابوموسی اشعری رضی الله عنه روایت است که:
رسول الله صلی الله علیه وسلم او را به یمن فرستاد، وی درباره نوشیدنی‌هایی که در آنجا تهیه می‌شد پرسید، فرمود: «آنها کدامند؟» عرض کرد: «بِتْع و مِزْر»، به ابوبرده گفته شد: بِتْع چیست؟ گفت: آب عسل. و مِزْر: آب جو. آنگاه پیامبر فرمودند: «هر مست‌کننده‌ای -نشه آور- حرام است» این حدیث را بخاری نقل کرده است. مسلم نیز آن را با این عبارت روایت کرده: «فرمود: رسول الله صلی الله علیه وسلم مرا همراه معاذ به یمن فرستاد، عرض کردم: ای رسول الله! در سرزمین ما نوشیدنی‌هایی تهیه می‌شود؛ یکی از جو به نام مِزْر و دیگری از عسل به نام بِتْع، فرمودند: «هر چه نشه آور باشد حرام است». و در روایتی از مسلم آمده: «پس فرمودند: هر چه از نماز بازدارد و نشه آور باشد حرام است». و در روایتی دیگر از او: «و رسول الله صلی الله علیه وسلم به فصاحت و جوامع الکلم (گفتار پرمعنای مختصر) مزیّن بود، پس فرمودند: از هر نشه کننده‌ای که از نماز بازدارد، نهی می‌کنم».
