عَنْ عَبْدِ اللهِ بْنِ عَمْرٍو رَضيَ اللهُ عنهما قَالَ:
رَجَعْنَا مَعَ رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ مَكَّةَ إِلَى الْمَدِينَةِ حَتَّى إِذَا كُنَّا بِمَاءٍ بِالطَّرِيقِ تَعَجَّلَ قَوْمٌ عِنْدَ الْعَصْرِ، فَتَوَضَّؤُوا وَهُمْ عِجَالٌ، فَانْتَهَيْنَا إِلَيْهِمْ وَأَعْقَابُهُمْ تَلُوحُ لَمْ يَمَسَّهَا الْمَاءُ فَقَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «وَيْلٌ لِلْأَعْقَابِ مِنَ النَّارِ أَسْبِغُوا الْوُضُوءَ».
المزيد
Аз Абдуллоҳ ибн Амр (разияллоҳу анҳумо) ривоят аст, ки гуфт:
Ҳамроҳи Расули Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) аз Макка ба сӯи Мадина баргаштем. То ин ки дар роҳ ба обе расидем. Вақти намози аср буд, гурӯҳе аз мардум шитоб карданд ва бо шитоб вузӯ гирифтанд. Ҳангоме ки ба назди онҳо расидем, дидем, ки пошнаҳои пойҳояшон хушк мондаанд ва ба онҳо об нарасидааст. Расули Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд: "Вой бар пошнаҳо (пушти пойҳо) аз оташ! Вузӯро комил анҷом диҳед!"
