Ҳадис: Аз мо нест касе, ки ба рухсораҳояш бизанад ва гиребон бидарад ва монанди замони ҷоҳилият оҳу вой кунад (ва суханони ҷоҳилиро ба забон биёварад)

عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بنِ مَسْعُودٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ:
«لَيْسَ مِنَّا مَنْ لَطَمَ الخُدُودَ، وَشَقَّ الجُيُوبَ، وَدَعَا بِدَعْوَى الجَاهِلِيَّةِ».
[صحيح] - [متفق عليه] - [صحيح البخاري: 1294]

Аз Абдуллоҳ ибни Аббос (разияллоҳу анҳу) ривоят аст, ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд:
"Аз мо нест касе, ки ба рухсораҳояш бизанад ва гиребон бидарад ва монанди замони ҷоҳилият оҳу вой кунад (ва суханони ҷоҳилиро ба забон биёварад)."
[Саҳеҳ] - [متفق عليه] - [Саҳеҳ Бухорӣ - 1294]

Шарҳ

Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) нисбат ба баъзе амалҳои аҳли ҷоҳилият манъ ва ҳушдор дод ва фармуд: Инҳо аз мо нестанд (касоне, ки):
Аввал: Касе, ки рухсораҳояшро бизанад, махсусан рӯйро зикр кард, зеро бештар бар рӯй мезананд, аммо зарбу лат дар дигар қисмҳои рӯй ҳам манъ аст.
Дуюм: Чок кардани гиребони либос, барои ин ки аз шиддати мусибат сари худро дар он дохил намояд.
Сеюм: Касе, ки дуъоҳои аҳли ҷоҳилиятро ба забон орад, мисли дуъои вовайло, ҳалокат, табоҳӣ ва навҳасароӣ.

Аз фоидаҳои ҳадис

1. Ин таҳдиди дар ҳадис омада далолат мекунад, ки ин амалҳо аз гуноҳони кабира ҳастанд.
2. Сабр кардан бар мусибат воҷиб аст. Норозигӣ аз муқаддароти дардноки илоҳӣ ҳаром аст. Изҳори ин норозиги бо навҳагарӣ, тавсифи мурда, тарошидан, гиребон чок кардан ва ғайра мебошад.
3. Пайравӣ кардан аз одатҳои ҷоҳилият, ки шариат онҳоро тасдиқ накардааст ҳаром аст.
4. Ғамгинӣ ва гиря кардан ишколе надорад, зеро он бо сабр бар қазои илоҳӣ зид нест, балки он раҳматест, ки Худованд дар дилҳои наздикон ва дӯстдорони шахс қарор додааст.
5. Мусалмон бояд ба қазои илоҳӣ розӣ бошад, агар розӣ набошад, сабр кардан барояш воҷиб аст.