عَن عبدِ اللهِ بن خُبَيب رضي الله عنه أنه قال:
خَرَجْنَا فِي لَيْلَةٍ مَطِيرَةٍ وَظُلْمَةٍ شَدِيدَةٍ، نَطْلُبُ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ؛ يُصَلِّي لَنَا، قَالَ: فَأَدْرَكْتُهُ، فَقَالَ: «قُلْ»، فَلَمْ أَقُلْ شَيْئًا، ثُمَّ قَالَ: «قُلْ»، فَلَمْ أَقُلْ شَيْئًا، قَالَ: «قُلْ»، فَقُلْتُ: مَا أَقُولُ؟ قَالَ: «{قُلْ هُوَ اللهُ أَحَدٌ} وَالْمُعَوِّذَتَيْنِ حِينَ تُمْسِي وَتُصْبِحُ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ، تَكْفِيكَ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ».
المزيد
عه‌بدولڵاھێ كوڕێ خوبه‌یبی (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت:
د شه‌ڤه‌كا باراناوی و گه‌له‌ك تاڕیدا ئه‌م ده‌ركه‌فتین دا ل پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) بگەڕیێین دا نڤێژێ بۆ مه بكه‌ت، پاشی من ئه‌و دیت، ئینا گۆت: ((بێژه))، من ژی چ نه‌گۆت، دیسا گۆت: ((بێژه))، من هه‌ر چ نه‌گۆت، دیسا گۆت: ((بێژه))، من گۆتێ: ئه‌ی پێغه‌مبه‌رێ خودێ؛ ما ئه‌ز چ بێژم؟ گۆت: (( ده‌مێ ل ته دبیته ئێڤار و ده‌مێ ل ته دبیته سپێده تو {قل هو الله أحد} و هه‌ردوو سووڕه‌تێن خۆپاراستنێ (الفلق و الناس) سێ جاران بخوینه؛ ئه‌ڤ سووڕه‌ته تێرا ته هه‌نه ژ هه‌ر تشته‌كی)).
