عَن عبدِ اللهِ بن خُبَيب رضي الله عنه أنه قال:
خَرَجْنَا فِي لَيْلَةٍ مَطِيرَةٍ وَظُلْمَةٍ شَدِيدَةٍ، نَطْلُبُ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ؛ يُصَلِّي لَنَا، قَالَ: فَأَدْرَكْتُهُ، فَقَالَ: «قُلْ»، فَلَمْ أَقُلْ شَيْئًا، ثُمَّ قَالَ: «قُلْ»، فَلَمْ أَقُلْ شَيْئًا، قَالَ: «قُلْ»، فَقُلْتُ: مَا أَقُولُ؟ قَالَ: «{قُلْ هُوَ اللهُ أَحَدٌ} وَالْمُعَوِّذَتَيْنِ حِينَ تُمْسِي وَتُصْبِحُ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ، تَكْفِيكَ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ».

[صحيح] - [رواه أبو داود والترمذي والنسائي] - [سنن الترمذي: 3575]
المزيــد ...

عه‌بدولڵاھێ كوڕێ خوبه‌یبی (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت:
د شه‌ڤه‌كا باراناوی و گه‌له‌ك تاڕیدا ئه‌م ده‌ركه‌فتین دا ل پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) بگەڕیێین دا نڤێژێ بۆ مه‌ بكه‌ت، پاشی من ئه‌و دیت، ئینا گۆت: ((بێژه‌))، من ژی چ نه‌گۆت، دیسا گۆت: ((بێژه‌))، من هه‌ر چ نه‌گۆت، دیسا گۆت: ((بێژه‌) من گۆتێ: ئه‌ی پێغه‌مبه‌رێ خودێ؛ ما ئه‌ز چ بێژم؟ گۆت: (( ده‌مێ ل ته دبیته‌ ئێڤار و ده‌مێ ل ته‌ دبیته‌ سپێده‌ تو {قل هو الله أحد} و هه‌ردوو سووڕه‌تێن خۆپاراستنێ (الفلق و الناس) سێ جاران بخوینه‌؛ ئه‌ڤ سووڕه‌ته‌ تێرا ته‌ هه‌نه‌ ژ هه‌ر تشته‌كی)).

[صحيح] - [رواه أبو داود والترمذي والنسائي] - [سنن الترمذي - 3575]

شیکردنەوە

صه‌حابییێ هێژا عه‌بدولڵاھێ كوڕێ خوبه‌یبی (خودێ ژێ ڕازی بیت) مه‌ ئاگه‌هدار دكه‌ت كو ئه‌و د شه‌ڤه‌كا تاڕی و باراناویدا ده‌ركه‌ڤتن دا ل پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) بگەڕیێن دا نڤێژێ ل به‌را وان بكه‌ت، ئه‌وان ژی پێغه‌مبه‌ر (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) دیت و په‌یداكر. ئینا پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆته‌ وی: "بێژه‌" ئانكو بخوینه‌، به‌لێ ئه‌وی چ نه‌خواند، پاشی پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) ئاخڤتنا خۆ هه‌ر دووباره‌ كر، ئینا عه‌بدولڵاھی گۆت: ئه‌ی پێغه‌مبه‌رێ خودێ؛ ئه‌ز چ بخوینم؟ پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆتێ: سێ جاران ل ده‌مێ ئێڤارێ و سپێدێ سووڕه‌تا (الإخلاص) و هه‌ردوو سووڕه‌تێن (الفلق و الناس) بخوینه‌، ئه‌و دێ ته‌ ژ هه‌می خرابییان پارێزن و دێ ته‌ ژ هه‌می خرابییان ڕزگار كه‌ن.

لە سوودەکانی فەرموودەکە

  1. سوننه‌تبوونا خواندنا سووڕه‌تێن (ئیخلاص و الفلق و الناس) ل سپێده‌ و ئێڤاران، و كو ئه‌و پارێزه‌رن ژ هه‌می خرابییان.
  2. قه‌در و بها و خێرا خواندنا سووڕه‌تێن (ئیخلاص و الفلق و الناس).
پیشاندانی وەرگێڕانەکان
زمان: ئینگلیزی ئۆردی ئیسپانی زیاتر (57)
زیاتر