عَنِ العَبَّاسِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ رَضيَ اللهُ عنهُ قَالَ:
قُلْتُ: يَا رَسُولَ اللهِ، عَلِّمْنِي شَيْئًا أَسْأَلُهُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ. قَالَ: «سَلِ اللَّهَ العَافِيَةَ»، فَمَكَثْتُ أَيَّامًا ثُمَّ جِئْتُ فَقُلْتُ: يَا رَسُولَ اللهِ، عَلِّمْنِي شَيْئًا أَسْأَلُهُ اللَّهَ. فَقَالَ لِي: «يَا عَبَّاسُ، يَا عَمَّ رَسُولِ اللهِ، سَلِ اللَّهَ العَافِيَةَ فِي الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ».
المزيد
ਅੱਬਾਸ ਬਿਨ ਅਬਦੁਲ ਮੁੱਤਲਿਬ (ਰਜ਼ੀਅੱਲਾਹੁ ਅਨਹੁ) ਤੋਂ ਰਿਵਾਇਤ ਹੈ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ:
ਮੈਂ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਅੱਲਾਹ ਦੇ ਰਸੂਲ! ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਸਿਖਾਵੋ, ਜੋ ਮੈਂ ਅੱਲਾਹ ਤਆਲਾ ਤੋਂ ਮੰਗਾਂ। ਆਪ ﷺ ਨੇ ਫਰਮਾਇਆ: "ਅੱਲਾਹ ਤੋਂ ਆਫੀਅਤ (ਸਲਾਮਤੀ) ਮੰਗੋ।" ਜਦੋਂ ਕੁੱਝ ਦਿਨ ਬੀਤ ਗਏ ਤਾਂ ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਅੱਲਾਹ ਦੇ ਰਸੂਲ! ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਸਿਖਾਵੋ, ਜੋ ਮੈਂ ਅੱਲਾਹ ਤਆਲਾ ਤੋਂ ਮੰਗਾਂ। ਆਪ ﷺ ਨੇ ਫਰਮਾਇਆ: "ਹੇ ਅੱਬਾਸ, ਹੇ ਰਸੂਲੁੱਲਾਹ ਦੇ ਚਾਚਾ! ਅੱਲਾਹ ਤੋਂ ਦੁਨੀਆ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰਤ ਦੀ ਆਫੀਅਤ ਮੰਗੋ।"
