عَنْ أَبي هُرَيْرَةَ رضي الله عنه قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ:
«مَا مِنْ صَاحِبِ ذَهَبٍ وَلَا فِضَّةٍ، لَا يُؤَدِّي مِنْهَا حَقَّهَا، إِلَّا إِذَا كَانَ يَوْمُ الْقِيَامَةِ، صُفِّحَتْ لَهُ صَفَائِحُ مِنْ نَارٍ، فَأُحْمِيَ عَلَيْهَا فِي نَارِ جَهَنَّمَ، فَيُكْوَى بِهَا جَنْبُهُ وَجَبِينُهُ وَظَهْرُهُ، كُلَّمَا بَرَدَتْ أُعِيدَتْ لَهُ، فِي يَوْمٍ كَانَ مِقْدَارُهُ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍ، حَتَّى يُقْضَى بَيْنَ الْعِبَادِ، فَيَرَى سَبِيلَهُ، إِمَّا إِلَى الْجَنَّةِ، وَإِمَّا إِلَى النَّارِ»
قِيلَ: يَا رَسُولَ اللهِ، فَالْإِبِلُ؟ قَالَ: «وَلَا صَاحِبُ إِبِلٍ لَا يُؤَدِّي مِنْهَا حَقَّهَا، وَمِنْ حَقِّهَا حَلَبُهَا يَوْمَ وِرْدِهَا، إِلَّا إِذَا كَانَ يَوْمُ الْقِيَامَةِ، بُطِحَ لَهَا بِقَاعٍ قَرْقَرٍ، أَوْفَرَ مَا كَانَتْ، لَا يَفْقِدُ مِنْهَا فَصِيلًا وَاحِدًا، تَطَؤُهُ بِأَخْفَافِهَا وَتَعَضُّهُ بِأَفْوَاهِهَا، كُلَّمَا مَرَّ عَلَيْهِ أُولَاهَا رُدَّ عَلَيْهِ أُخْرَاهَا، فِي يَوْمٍ كَانَ مِقْدَارُهُ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍ، حَتَّى يُقْضَى بَيْنَ الْعِبَادِ، فَيَرَى سَبِيلَهُ إِمَّا إِلَى الْجَنَّةِ، وَإِمَّا إِلَى النَّارِ»
قِيلَ: يَا رَسُولَ اللهِ، فَالْبَقَرُ وَالْغَنَمُ؟ قَالَ: «وَلَا صَاحِبُ بَقَرٍ، وَلَا غَنَمٍ، لَا يُؤَدِّي مِنْهَا حَقَّهَا، إِلَّا إِذَا كَانَ يَوْمُ الْقِيَامَةِ بُطِحَ لَهَا بِقَاعٍ قَرْقَرٍ، لَا يَفْقِدُ مِنْهَا شَيْئًا، لَيْسَ فِيهَا عَقْصَاءُ، وَلَا جَلْحَاءُ، وَلَا عَضْبَاءُ تَنْطَحُهُ بِقُرُونِهَا وَتَطَؤُهُ بِأَظْلَافِهَا، كُلَّمَا مَرَّ عَلَيْهِ أُولَاهَا رُدَّ عَلَيْهِ أُخْرَاهَا، فِي يَوْمٍ كَانَ مِقْدَارُهُ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍ، حَتَّى يُقْضَى بَيْنَ الْعِبَادِ، فَيَرَى سَبِيلَهُ إِمَّا إِلَى الْجَنَّةِ، وَإِمَّا إِلَى النَّارِ»
قِيلَ: يَا رَسُولَ اللهِ، فَالْخَيْلُ؟ قَالَ: «الْخَيْلُ ثَلَاثَةٌ: هِيَ لِرَجُلٍ وِزْرٌ، وَهِيَ لِرَجُلٍ سِتْرٌ، وَهِيَ لِرَجُلٍ أَجْرٌ، فَأَمَّا الَّتِي هِيَ لَهُ وِزْرٌ، فَرَجُلٌ رَبَطَهَا رِيَاءً وَفَخْرًا وَنِوَاءً عَلَى أَهْلِ الْإِسْلَامِ، فَهِيَ لَهُ وِزْرٌ، وَأَمَّا الَّتِي هِيَ لَهُ سِتْرٌ، فَرَجُلٌ رَبَطَهَا فِي سَبِيلِ اللهِ، ثُمَّ لَمْ يَنْسَ حَقَّ اللهِ فِي ظُهُورِهَا وَلَا رِقَابِهَا، فَهِيَ لَهُ سِتْرٌ وَأَمَّا الَّتِي هِيَ لَهُ أَجْرٌ، فَرَجُلٌ رَبَطَهَا فِي سَبِيلِ اللهِ لِأَهْلِ الْإِسْلَامِ، فِي مَرْجٍ وَرَوْضَةٍ، فَمَا أَكَلَتْ مِنْ ذَلِكَ الْمَرْجِ، أَوِ الرَّوْضَةِ مِنْ شَيْءٍ، إِلَّا كُتِبَ لَهُ، عَدَدَ مَا أَكَلَتْ حَسَنَاتٌ، وَكُتِبَ لَهُ، عَدَدَ أَرْوَاثِهَا وَأَبْوَالِهَا، حَسَنَاتٌ، وَلَا تَقْطَعُ طِوَلَهَا فَاسْتَنَّتْ شَرَفًا، أَوْ شَرَفَيْنِ، إِلَّا كَتَبَ اللهُ لَهُ عَدَدَ آثَارِهَا وَأَرْوَاثِهَا حَسَنَاتٍ، وَلَا مَرَّ بِهَا صَاحِبُهَا عَلَى نَهْرٍ، فَشَرِبَتْ مِنْهُ وَلَا يُرِيدُ أَنْ يَسْقِيَهَا، إِلَّا كَتَبَ اللهُ لَهُ، عَدَدَ مَا شَرِبَتْ، حَسَنَاتٍ»
قِيلَ: يَا رَسُولَ اللهِ، فَالْحُمُرُ؟ قَالَ: «مَا أُنْزِلَ عَلَيَّ فِي الْحُمُرِ شَيْءٌ، إِلَّا هَذِهِ الْآيَةَ الْفَاذَّةُ الْجَامِعَةُ»: {فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْرًا يَرَهُ، وَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ} [الزلزلة: 8].
المزيد
अबू हुरैरा यांच्या अधिकारावर, अल्लाह त्याच्यावर प्रसन्न होऊ, तो म्हणाला: अल्लाहचे मेसेंजर, अल्लाह त्याला आशीर्वाद देईल आणि त्याला शांती देईल, म्हणाले:
ज्याच्याकडे सोने-चांदी आहे तो त्याच्या मालमत्तेचा हक्क (जकात) भरत नाही, त्याच्यासाठी पुनरुत्थानाच्या दिवशी आगची फलक तयार केली जाईल , आणि ते नरकाच्या अग्नीत जाळले जातील, नंतर त्याच्या बाजूने, त्याच्या कपाळावर आणि त्याच्या पाठीवर डाग पडतील, जेव्हा जेव्हा प्लेट्स थंड होतात तेव्हा ते पुन्हा गरम केले जातील, ही शिक्षा एका दिवसात असेल, जी पन्नास हजार वर्षांची असेल. (ही मालिका चालू राहील) जोपर्यंत गुलामांमध्ये निर्णय होत नाही आणि (शिक्षेत अडकलेल्या व्यक्तीला) स्वर्ग किंवा नरकाचा मार्ग सापडत नाही. म्हटले: हे अल्लाहचे दूत, उंटांचे काय? तो म्हणाला: “उंटांचा कोणीही मालक नाही जो त्यांची देणी देत नाही आणि ज्या दिवशी ते परत आणले जातील त्या दिवशी त्यांना दूध देणे हा त्यांचा हक्क आहे, परंतु पुनरुत्थानाच्या दिवशी त्यांना घाणेरड्या ठिकाणी पुरले जाईल. ते जसे आहेत, त्यांच्यापैकी एकही जात नाही हजार वर्षे, जोपर्यंत सेवकांमध्ये न्याय केला जात नाही आणि तो त्याचा मार्ग पाहतो, एकतर नंदनवन किंवा नरकाकडे. ” त्याला म्हटले: हे अल्लाहचे दूत, गायी आणि मेंढ्यांचे काय? तो म्हणाला: “गाई किंवा मेंढ्यांचा कोणताही मालक त्यांच्याकडून जे देय आहे ते देणार नाही, जोपर्यंत ते पुनरुत्थानाच्या दिवशी रिकाम्या जागी ठेवले जातील, आणि काहीही गमावले जाणार नाही, तेथे अविवाहित लोक आहेत, आणि एकही हाडकुळा नाही. , आणि अशी कोणतीही मादी नाही जी त्याच्या शिंगांनी त्याला पायदळी तुडवतात, जेव्हा जेव्हा त्यापैकी पहिली त्याच्याजवळून जाते तेव्हा तो त्याला प्रतिसाद देतो, ज्याचा आकार पन्नास हजार वर्षांचा असतो , सेवकांमध्ये निर्णय होईपर्यंत आणि तो नंदनवन किंवा नरकाकडे जाणारा त्याचा मार्ग पाहतो. असे म्हटले गेले: हे अल्लाहचे दूत, घोड्यांचे काय? तो म्हणाला: “तीन प्रकारचे घोडे आहेत: ते माणसासाठी ओझे आहेत, ते माणसासाठी आच्छादन आहेत, ते माणसासाठी बक्षीस आहेत आणि जे त्याच्यासाठी ओझे आहेत, एक माणूस त्यांना जोडतो. ढोंगीपणा आणि अभिमानाने आणि इस्लामच्या लोकांसाठी एक त्रास म्हणून, ते त्याच्यासाठी एक ओझे आहे, आणि त्याच्यासाठी जे आवरण आहे, एखाद्या व्यक्तीने ते अल्लाहच्या फायद्यासाठी बांधले आहे, मग तो अल्लाहचा हक्क विसरला नाही. त्यांच्या देखावा किंवा त्यांच्या गळ्यात, ते त्याच्यासाठी एक संरक्षण आहेत, पण म्हणून काय त्याच्यासाठी एक बक्षीस आहे, एक माणूस त्यांना बांधील इस्लामच्या लोकांसाठी एक कुरण आणि एक कुरण त्या कुरणातून किंवा कुरणातून तिने जेवढे खाल्ले तितके चांगले कृत्ये तिच्यासाठी नोंदविली गेली आहेत, तिच्या विष्ठा आणि लघवीच्या संख्येनुसार, आणि तिची लांबी कापू नका आणि एक किंवा दोन वापरू नका. सन्मान, जोपर्यंत अल्लाह त्याच्यासाठी तिच्या प्रभावांची आणि बाणांची संख्या लिहित नाही तोपर्यंत ती सर्व चांगली कृत्ये आहेत आणि त्यांचा मालक नदीजवळून गेला नाही आणि तिने ते पाणी प्यायले आणि तिला काही प्यायला द्यायचे नव्हते, अल्लाहने नोंदवल्याशिवाय तिच्यासाठी तिने जे काही प्यायले त्याची संख्या"
