عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ رضي الله عنهما قَالَ:
قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِامْرَأَةٍ مِنَ الْأَنْصَارِ سَمَّاهَا ابْنُ عَبَّاسٍ فَنَسِيتُ اسْمَهَا: «مَا مَنَعَكِ أَنْ تَحُجِّي مَعَنَا؟» قَالَتْ: لَمْ يَكُنْ لَنَا إِلَّا نَاضِحَانِ فَحَجَّ أَبُو وَلَدِهَا وَابْنُهَا عَلَى نَاضِحٍ وَتَرَكَ لَنَا نَاضِحًا نَنْضِحُ عَلَيْهِ، قَالَ: «فَإِذَا جَاءَ رَمَضَانُ فَاعْتَمِرِي، فَإِنَّ عُمْرَةً فِيهِ تَعْدِلُ حَجَّةً».
المزيد
عهبدولڵاھێ كوڕێ عهبباسی (خودێ ژ ههردووكان ڕازی بیت) دبێژیت:
پێغهمبهرێ خودێ (صهلات و سهلامێن خودێ ل سهر بن) گۆته ژنهكا ئهنصاری - ئبن عهبباسی ناڤێ وێ ئینا بوو، بهلێ من یێ ژبیركری-: «چ تشت بوویه ئهگهر كو تو د گهل مه نههێیه حهجێ؟» وێ ژنێ گۆت: مه ب تنێ دوو حێشترێن ئاڤكێشانێ ههبوون، بابێ زارۆكێ من (زهلامێ من) و كوڕێ من ل سهر ئێكێ ژ وان چوونه حهجێ، و ئێك ژی بۆ مه هێلا دا ئاڤێ پێ بكێشین، (ئینا پێغهمبهری) گۆت: «ئهگهر ڕهمهزان هات؛ عومرێ بكه، چونكی عومرهك د ڕهمهزانێدا بهرامبهری حهجهكێیه».