عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رضي الله عنه:
أَنَّ رَجُلًا قَالَ: يَا رَسُولَ اللهِ إِنَّ لِي قَرَابَةً أَصِلُهُمْ وَيَقْطَعُونِي، وَأُحْسِنُ إِلَيْهِمْ وَيُسِيئُونَ إِلَيَّ، وَأَحْلُمُ عَنْهُمْ وَيَجْهَلُونَ عَلَيَّ، فَقَالَ: «لَئِنْ كُنْتَ كَمَا قُلْتَ، فَكَأَنَّمَا تُسِفُّهُمُ الْمَلَّ وَلَا يَزَالُ مَعَكَ مِنَ اللهِ ظَهِيرٌ عَلَيْهِمْ مَا دُمْتَ عَلَى ذَلِكَ».
المزيد
អំពី អាពូហ៊ូរ៉យរ៉ោះ رضي الله عنه
ពិតណាស់ មានបុរសម្នាក់បាននិយាយថា៖ ឱរ៉ស៊ូលុលឡោះ! ពិតប្រាកដណាស់ ខ្ញុំមានសាច់ញាតិ។ ខ្ញុំផ្សារភ្ជាប់សាច់សាលោហិតនឹងពួកគេ តែពួកគេបែរជាកាត់ផ្ដាច់សាច់សាលោហិតនឹងខ្ញុំ។ ខ្ញុំខំធ្វើល្អទៅកាន់ពួកគេ តែពួកគេបែរជាធ្វើអាក្រក់ចំពោះខ្ញុំ។ ខ្ញុំខន្តីចំពោះពួកគេ តែពួកគេបែរជាប្រព្រឹត្ដទង្វើល្ងង់ខ្លៅមកលើខ្ញុំទៅវិញ។ ពេលនោះ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ “ប្រសិនបើអ្នកបានធ្វើដូចអ្វីដែលអ្នកនិយាយមែន គឺហាក់ដូចជាអ្នកបានធ្វើឲ្យពួកគេទទួលទាននូវផេះក្ដៅ ហើយអ្នកនឹងទទួលបានការជួយពីអល់ឡោះលើពួកគេជានិច្ច ដរាបណាអ្នកនៅធ្វើដូច្នោះ”។
