عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رضي الله عنه:
أَنَّ رَجُلًا قَالَ: يَا رَسُولَ اللهِ إِنَّ لِي قَرَابَةً أَصِلُهُمْ وَيَقْطَعُونِي، وَأُحْسِنُ إِلَيْهِمْ وَيُسِيئُونَ إِلَيَّ، وَأَحْلُمُ عَنْهُمْ وَيَجْهَلُونَ عَلَيَّ، فَقَالَ: «لَئِنْ كُنْتَ كَمَا قُلْتَ، فَكَأَنَّمَا تُسِفُّهُمُ الْمَلَّ وَلَا يَزَالُ مَعَكَ مِنَ اللهِ ظَهِيرٌ عَلَيْهِمْ مَا دُمْتَ عَلَى ذَلِكَ».
المزيد
გადმოცემულია აბუ ჰურაირასგან (ალლაჰი იყოს მისით კმაყოფილი), რომ მან თქვა:
«ერთმა კაცმა თქვა: "ო, ალლაჰის შუამავალო, მე მყავს ნათესავები, რომელთაც ვუკავშირდები, მაგრამ ისინი ჩემთან ურთიერთობას წყვეტენ, მე ვუკეთებ სიკეთეს, ხოლო ისინი მაყენებენ ზიანს, მე მოთმინებით ვეპყრობი მათ, ხოლო ისინი უხეშად მექცევიან". ალლაჰის მოციქულმა უთხრა: «თუ მართლა ასეა, როგორც ამბობ, მაშინ თითქოს მათ ცხელ ნაცარს აჭმევ, და ყოველთვის ალლაჰის მხრიდან დახმარება გექნება მათ წინააღმდეგ, ვიდრე ამ გზას გააგრძელებ».
