بروز رسانی: در بهشت صد درجه است که میان هر دو درجه، مانند فاصلهٔ میان آسمان و زمین است. و فردوس، بالاترین درجهٔ آن است و چهار نهر بهشت از آنجا سرچشمه می‌گیرد و بالای آن، عرش قرار دارد

عَنْ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ رَضيَ اللهُ عنهُ أَنَّ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ:
«فِي الجَنَّةِ مِائَةُ دَرَجَةٍ مَا بَيْنَ كُلِّ دَرَجَتَيْنِ كَمَا بَيْنَ السَّمَاءِ وَالأَرْضِ، وَالْفِرْدَوْسُ أَعْلاَهَا دَرَجَةً وَمِنْهَا تُفَجَّرُ أَنْهَارُ الجَنَّةِ الأَرْبَعَةُ، وَمِنْ فَوْقِهَا يَكُونُ العَرْشُ، فَإِذَا سَأَلْتُمُ اللَّهَ فَسَلُوهُ الفِرْدَوْسَ».
[صحيح] - [رواه الترمذي] - [سنن الترمذي: 2531]

از عُبادة بن صامِت رضی الله عنه روایت است که رسول خدا صلی الله علیه و سلم فرمودند:
«فِي الْجَنَّةِ مِائَةُ دَرَجَةٍ مَا بَيْنَ كُلِّ دَرَجَتَيْنِ كَمَا بَيْنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ، وَالْفِرْدَوْسُ أَعْلَاهَا دَرَجَةً وَمِنْهَا تُفَجَّرُ أَنْهَارُ الْجَنَّةِ الْأَرْبَعَةُ، وَمِنْ فَوْقِهَا يَكُونُ الْعَرْشُ، فَإِذَا سَأَلْتُمُ اللَّهَ فَسَلُوهُ الْفِرْدَوْسَ». یعنی: «در بهشت صد درجه است که میان هر دو درجه، مانند فاصلهٔ میان آسمان و زمین است. و فردوس، بالاترین درجهٔ آن است و چهار نهر بهشت از آنجا سرچشمه می‌گیرد و بالای آن، عرش قرار دارد. پس هرگاه از الله [چیزی] خواستید، از او فردوس را بخواهید».
[صحیح است] - [به روایت ترمذی] - [سنن ترمذی - 2531]

شرح

پیامبر صلی الله علیه و سلم خبر داده‌اند که در بهشت آخرت، صد درجه و منزلت وجود دارد که فاصلهٔ میان هر دو درجه، مانند فاصلهٔ میان آسمان و زمین است. و بالاترینِ این بهشت‌ها، بهشتِ فردوس است و چهار نهر بهشت از آنجا سرچشمه می‌گیرد و بالای فردوس، عرش قرار دارد؛ پس هرگاه از خداوند [چیزی] خواستید، از او فردوس را بخواهید؛ زیرا آن بالاتر از همهٔ بهشت‌هاست.

از نکات این حدیث

1. تفاوت اهل بهشت در منزلگاه‌هایشان، و آن بر حسب ایمان و اعمال صالح است.
2. تشویق به درخواست کردن فردوس اعلی از خداوند.
3. فردوس، بالاترین و برترین [بخش] بهشت است.
4. شایسته است که مسلمان همت عالی داشته باشد و برای [رسیدن به] بالاترین و برترین منزلگاه‌ها نزد خداوند متعال، بکوشد و آن را طلب کند.
5. چهار نهر بهشت همان نهرهای آب، شیر، شراب و عسل هستند که در قرآن در این سخن خداوند متعال ذکر شده‌اند: {مَثَلُ الْجَنَّةِ الَّتِي وُعِدَ الْمُتَّقُونَ فِيهَا أَنْهَارٌ مِنْ مَاءٍ غَيْرِ آسِنٍ وَأَنْهَارٌ مِنْ لَبَنٍ لَمْ يَتَغَيَّرْ طَعْمُهُ وَأَنْهَارٌ ‌مِنْ ‌خَمْرٍ لَذَّةٍ لِلشَّارِبِينَ وَأَنْهَارٌ مِنْ عَسَلٍ مُصَفًّى} [محمد: ۱۵] (وصف بهشتی که به پرهیزگاران وعده داده شده، [چنین است که] در آن نهرهایی است از آبی که هرگز [بو و طعمش] برنگردد، و نهرهایی از شیری که طعمش دگرگون نشود، و نهرهایی از شرابی که برای نوشندگان لذتی است، و نهرهایی از عسلی ناب).