Ҳадис: Беҳтарин рӯзе, ки бар он офтоб тулуъ кардааст, рӯзи ҷумъа аст

عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رضي الله عنه أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ:
«خَيْرُ يَوْمٍ طَلَعَتْ عَلَيْهِ الشَّمْسُ يَوْمُ الْجُمُعَةِ، فِيهِ خُلِقَ آدَمُ، وَفِيهِ أُدْخِلَ الْجَنَّةَ، وَفِيهِ أُخْرِجَ مِنْهَا، وَلَا تَقُومُ السَّاعَةُ إِلَّا فِي يَوْمِ الْجُمُعَةِ».
[صحيح] - [رواه مسلم] - [صحيح مسلم: 854]

Аз Абуҳурайра (разияллоҳу анҳу) ривоят аст, ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд:
"Беҳтарин рӯзе, ки бар он офтоб тулуъ кардааст, рӯзи ҷумъа аст. Одам дар он рӯз офарида шуд ва дар он рӯз ба биҳишт дароварда шуд ва дар он рӯз аз биҳишт берун оварда шуд. Ва қиёмат барпо намешавад, магар дар рӯзи ҷумъа."
[Саҳеҳ] - [رواه مسلم] - [Саҳеҳ Муслим - 854]

Шарҳ

Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) мефармояд, ки беҳтарин рӯзе, ки дар он офтоб тулуъ кардааст, рӯзи ҷумъа аст. Аз вижагиҳои рӯзи ҷумъа ин аст, ки Худованд Одам (алайҳис-салом)-ро дар он рӯз офарид ва дар он рӯз ӯро ба биҳишт дохил кард ва дар он рӯз ӯро аз биҳишт берун карда ба замин фуруд овард. Ва қиёмат барпо намешавад, магар дар рӯзи ҷумъа.

Аз фоидаҳои ҳадис

1. Фазилати рӯзи ҷумъа бар дигар рӯзҳои ҳафта.
2. Ташвиқ ба зиёд анҷом додани амалҳои нек дар рӯзи ҷумъа ва омода шудан барои ба даст овардани раҳмати илоҳӣ ва дур сохтани ғазаби Ӯ аз худ.
3. Дар бораи вижагиҳое, ки барои рӯзи ҷумъа дар ин ҳадис омадааст, гуфта шудааст: Ин барои фазилати рӯзи ҷумъа нест, зеро берун сохтани Одам аз биҳишт ва барпо шудани қиёмат фазилат ба ҳисоб намеравад. Ва баъзе дигар мегӯянд, ки ҳамаи инҳо фазилат ба шумор меравад. Ва ҳамин берун кардани Одам аз биҳишт боиси ба вуҷуд омадани зуррияи ӯ, аз ҷумла паёмбарон ва некукорону анбиё шуд. Ва барпо шудани қиёмат сабаби тезонидани подоши некукорон аст ва боис мешавад, ки каромотеро, ки Аллоҳ барояшон омода сохтааст, зудтар ба даст оваранд.
4. Барои рӯзи ҷумъа вижагиҳои дигаре низ ба ҷуз он чи дар ин ривоят омадааст, зикр шудааст, аз ҷумла: Дар ин рӯз тавбаи Одам пазируфта шуд ва дар ин рӯз аз дунё чашм пӯшид. Дар ин рӯз соате аст, ки бандаи муъмин дар ҳоли намоз аз Аллоҳ чизе бихоҳад, барояш ато мекунад.
5. Беҳтарин рӯзҳои сол, рӯзи Арафа аст -бархеҳо гуфтанд, рӯзи иди Қурбон аст- ва беҳтарин рӯзҳои ҳафта, рӯзи ҷумъа аст ва беҳтарин шабҳо, шаби қадр аст.