عَنْ عَائِشَةَ أُمِّ المُؤْمِنينَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا قَالَتْ:
مَا صَلَّى النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ صَلاَةً بَعْدَ أَنْ نَزَلَتْ عَلَيْهِ: {إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالفَتْحُ} [النصر: 1] إِلَّا يَقُولُ فِيهَا: «سُبْحَانَكَ رَبَّنَا وَبِحَمْدِكَ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي».
وعَنْها قَالَتْ: كَانَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُكْثِرُ أَنْ يَقُولَ فِي رُكُوعِهِ وَسُجُودِهِ: «سُبْحَانَكَ اللهُمَّ رَبَّنَا وَبِحَمْدِكَ، اللهُمَّ اغْفِرْ لِي» يَتَأَوَّلُ الْقُرْآنَ.
[صحيح] - [متفق عليه] - [صحيح البخاري: 4967]
المزيــد ...
გადმოცემულია მორწმუნეების დედა აიშასგან (ალლაჰი იყოს მისით კმაყოფილი), რომელმაც თქვა:
«როდესაც გარდმოევლინა ალლაჰის სიტყვები: {როცა ალლაჰის შეწევნა და გამარჯვება იქნა მოსული} [ან-ნასრ: 1] ამის შემდეგ შუამავალი (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) ყოველი ლოცვის დროს ამბობდა: «დიდებული ხარ შენ ჩვენო ღმერთო, ქება-დიდება შენ ჩემო ღმერთო, მომიტევე მე».
[სანდო (საჰიჰ)] - [შეთანხმებული] - [საჰიჰ ალ-ბუხარი - 4967]
მორწმუნეთა დედა აიშა (ალლაჰის იყოს მისით კმაყოფილი) გვამცნობს, რომ შუამავალი (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) როდესაც გარდმოევლინა აიათი: {როცა ალლაჰის შეწევნა და გამარჯვება იქნა მოსული} მან მაშინვე განმარტა ეს აიათი და უზენაესი ალლაჰის ბრძანების აღსრულება იჩქარა თავის სიტყვებში: {მაშ, განადიდე შენი ღმერთი ქება-დიდებით და მას სთხოვე მიტევება}. და ის ცდილობდა, რომ ალლაჰი განედიდებინა ლოცვის დროს რუქუ'ის და საჯდას შესრულებისას: «დიდებული ხარ შენ», შორს ხარ ყველა იმ ნაკლოვანებისგან, რომელიც არ შეგეფერება შენ, «ღმერთო ჩვენო უფალო ქება-დიდება შენ», დიდებული ქება იყოს შენზე, შენი სრულყოფილი არსის თვისებების და ქმედებების შესაფერისი, «ღმერთო ჩემო მომიტევე მე», მაპატიე ჩემი ცოდვები და ნუ მომთხოვ მასზე პასუხს.