عَن عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى أَنَّهُمْ كَانُوا عِنْدَ حُذَيْفَةَ، فَاسْتَسْقَى فَسَقَاهُ مَجُوسِيٌّ، فَلَمَّا وَضَعَ القَدَحَ فِي يَدِهِ رَمَاهُ بِهِ، وَقَالَ: لَوْلاَ أَنِّي نَهَيْتُهُ غَيْرَ مَرَّةٍ وَلاَ مَرَّتَيْنِ -كَأَنَّهُ يَقُولُ: لَمْ أَفْعَلْ هَذَا-، وَلَكِنِّي سَمِعْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ:
«لاَ تَلْبَسُوا الحَرِيرَ وَلاَ الدِّيبَاجَ، وَلاَ تَشْرَبُوا فِي آنِيَةِ الذَّهَبِ وَالفِضَّةِ، وَلاَ تَأْكُلُوا فِي صِحَافِهَا، فَإِنَّهَا لَهُمْ فِي الدُّنْيَا وَلَنَا فِي الآخِرَةِ».
المزيد
عه‌بدولڕه‌حمانێ كوڕێ ئه‌بو له‌یلای دبێژیت: ئه‌و ل ده‌ڤ حوزه‌یفه‌ی بوون، ئینا حوزه‌یفه‌ی داخوازا ئاڤێ كر و مه‌جووسییه‌كی ئاڤ بۆ ئینا، ده‌مێ په‌رداخ دایه ده‌ستێ وی؛ حوزه‌یفه‌ی په‌رداخ هاڤێتێ و گۆت: ئه‌گه‌ر من جاره‌كێ و دوو جاران ژی ئه‌و ژ ڤی كاری پاشڤه‌نه‌بربا -هه‌روه‌كی یێ دبێژیت: من ئه‌ڤ چه‌نده ل به‌رامبه‌ری وی نه‌دكر-، به‌لێ من گوھ ل پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) بوو دگۆت:
«ئاڤرمیشی و دیباجی نه‌كه‌نه به‌ر خۆ و د ئامانێن زێڕ و زیڤیدا ئاڤێ ڤه‌نه‌خۆن و د واندا خوارنێ ژی نه‌خۆن، چونكی ئه‌و ل دونیایێ بۆ وانه و ل ئاخره‌تێ بۆ مه‌نه».
