Ҳадис: Садоқат ва ростиро пеша кунед, зеро ростӣ ба некӣ мебарад ва некӣ ба биҳишт мебарад

عَنْ عَبْدِ اللهِ بنِ مَسعُودٍ رضي الله عنه قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ:
«عَلَيْكُمْ بِالصِّدْقِ، فَإِنَّ الصِّدْقَ يَهْدِي إِلَى الْبِرِّ، وَإِنَّ الْبِرَّ يَهْدِي إِلَى الْجَنَّةِ، وَمَا يَزَالُ الرَّجُلُ يَصْدُقُ وَيَتَحَرَّى الصِّدْقَ حَتَّى يُكْتَبَ عِنْدَ اللهِ صِدِّيقًا، وَإِيَّاكُمْ وَالْكَذِبَ، فَإِنَّ الْكَذِبَ يَهْدِي إِلَى الْفُجُورِ، وَإِنَّ الْفُجُورَ يَهْدِي إِلَى النَّارِ، وَمَا يَزَالُ الرَّجُلُ يَكْذِبُ وَيَتَحَرَّى الْكَذِبَ حَتَّى يُكْتَبَ عِنْدَ اللهِ كَذَّابًا».
[صحيح] - [متفق عليه] - [صحيح مسلم: 2607]

Аз Абдуллоҳ ибни Масъуд (разияллоҳу анҳу) ривоят аст, ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд:
"Садоқат ва ростиро пеша кунед, зеро ростӣ ба некӣ мебарад ва некӣ ба биҳишт мебарад. Ҳамвора шахс рост мегӯяд ва ростиро меҷӯяд, то ин ки назди Худованд ростгӯ навишта мешавад. Аз дурӯғ парҳез кунед, ки дурӯғ ба фисқу фуҷур мебарад ва фисқу фуҷур ба дӯзах. Ҳамвора шахс дурӯғ мегӯяд ва дар дурӯғ талош мекунад, то ин ки назди Худованд дурӯғгӯ навишта мешавад."
[Саҳеҳ] - [متفق عليه] - [Саҳеҳ Муслим - 2607]

Шарҳ

Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ба сидқу ростгӯӣ амр намуданд ва хабар доданд, ки риояи он ба амалҳои савоб ва пойдории корҳои нек мерасонад. Ва касе, ки пайваста некӣ кунад, ба биҳишт мерасад. Ҳамвора ростӣ дар ниҳону ошкоро аз ӯ сар мезанад, то ин ки сазовори номи "сиддиқ" мегардад, ки он маънои бисёр ростгӯ ва содиқ буданро дорад. Сипас Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) аз дурӯғ ва суханони ботил ҳушдор дод, зеро онҳо инсонро аз ростӣ дур мекунанд ва ба амалҳои бад, фосид ва гуноҳ мебаранд, ки дар охир ӯро ба дӯзах мерасонад. Ӯ ончунон дар дурӯғгӯӣ зиёдаравӣ мекунад, ки назди Худованд дурӯғгӯ навишта мешавад.

Аз фоидаҳои ҳадис

1. Ростгӯӣ хислати некест, ки бо талош ва кӯшиш ба даст оварда мешавад. Пайваста шахс рост мегӯяд ва ростиро ҷустуҷӯ мекунад, то ин ки барояш одат ва табиати ӯ мегардад. Ин гуна ӯ назди Худованд аз ҷумлаи ростгӯён ва некӯкорон навишта мешавад.
2. Дурӯғгуӣ хислати бадест, ки шахс бо такрори зиёд ва ҷустуҷӯи гуфтору рафторҳои дурӯғин онро соҳиб мешавад, то ки барои ӯ хислат ва одат мегардад. Сипас назди Худованд аз ҷумлаи дурӯғгӯён навишта мешавад.
3. Ростӣ ба ростгӯии забон гуфта мешавад, ки муқобили дурӯғ аст. Инчунин ростгӯӣ дар ният, ихлосу самимият аст, ростгӯӣ дар қасд, иродаи амалҳои нек ва ростгӯӣ дар амалу рафторро дар бар мегирад. Ҳатто камтарини он баробарӣ ва ҳамоҳангии нияти пинҳон ва ошкоро аст. Ростгӯӣ дар мақомҳо, мисли тарс, умед ва ғайра низ шомил мешавад. Касе, ки ин ҳама хислатҳоро дошта бошад, бисёр ростгӯ (сиддиқ) номида мешавад ва агар як қисми онро дошта бошад, ростгӯ (содиқ) мебошад.