Ҳадис: Ман марде будам, ки аз ман бисёр мазӣ хориҷ мешуд ва ба далели ҷойгоҳи духтари Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) (чун Алӣ домоди Паёмбар буд) шарм мекардам, ки дар ин бора аз эшон бипурсам. Пас Миқдод ибни Асвадро амр кардам, ки аз эшон суол кунад. Пас фармуданд: "Олати худро мешӯяд ва таҳорат мекунад

عَنْ عَلِيٍّ رضي الله عنه قَالَ:
كُنْتُ رَجُلًا مَذَّاءً وَكُنْتُ أَسْتَحْيِي أَنْ أَسْأَلَ النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِمَكَانِ ابْنَتِهِ فَأَمَرْتُ الْمِقْدَادَ بْنَ الْأَسْوَدِ فَسَأَلَهُ فَقَالَ: «يَغْسِلُ ذَكَرَهُ وَيَتَوَضَّأُ». وَلِلبُخَاريِّ: فَقَالَ: «تَوَضَّأْ وَاغْسِلْ ذَكَرَكَ».
[صحيح] - [متفق عليه] - [صحيح مسلم: 303]

Аз Алӣ (разияллоҳу анҳу) ривоят аст, ки гуфт:
Ман марде будам, ки аз ман бисёр мазӣ хориҷ мешуд ва ба далели ҷойгоҳи духтари Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) (чун Алӣ домоди Паёмбар буд) шарм мекардам, ки дар ин бора аз эшон бипурсам. Пас Миқдод ибни Асвадро амр кардам, ки аз эшон суол кунад. Пас фармуданд: "Олати худро мешӯяд ва таҳорат мекунад" Ва назди Бухорӣ омадааст, ки: " Таҳорат бикун ва олати худро бишӯй."
[Саҳеҳ] - [متفق عليه] - [Саҳеҳ Муслим - 303]

Шарҳ

Алӣ ибни Абутолиб (разияллоҳу анҳу) хабар медиҳад, ки аз ӯ мазӣ бисёр хориҷ мешуд, (мазӣ оби тунук, шаффоф ва часпакест, ки ҳангоми шаҳват ё пеш аз алоқаи ҷинсӣ аз инсон берун меояд) ва намедонист, ки вақте мазӣ мебарояд, бояд чӣ кор кунад. Ӯ аз ин ки худаш аз Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) бипурсад, шарм кард, зеро ӯ шавҳари Фотима духтари Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) буд. Бинобар ин аз Миқдод ибни Асвад хоҳиш кард, ки аз Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) дар ин бора бипурсад. Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) чунин посух доданд, ки олати худро бишӯяд, сипас таҳорат кунад.

Аз фоидаҳои ҳадис

1. Фазилати Алӣ ибни Абутолиб (разияллоҳу анҳу), зеро шармгинӣ ӯро аз тарки ин савол бознадошт, балки ба воситаи дигар кас онро пурсид.
2. Дар пурсидани фатво ҷоиз аст, ки ба воситаи як нафари дигар посухатро бигирӣ.
3. Барои инсон ҷоиз аст, ки дар бораи худаш чизеро, ки аз гуфтанаш шарм медорад, ба хотири манфиат бигӯяд.
4. Мазӣ наҷис аст ва шустани бадан ва либос аз мазӣ воҷиб аст.
5. Мазӣ аз шиканандаҳои таҳорат аст.
6. Шустани олат ва байзаҳо бо далиле, ки дар дигар ҳадис омадааст, воҷиб аст.