Хадис: „Срцето на човекот, дури и кога ќе остари, останува младо во две нешта: во љубовта кон дуњалукот и во долгорочната надеж.“

عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ:
«لاَ يَزَالُ قَلْبُ الكَبِيرِ شَابًّا فِي اثْنَتَيْنِ: فِي حُبِّ الدُّنْيَا وَطُولِ الأَمَلِ».
[صحيح] - [رواه البخاري] - [صحيح البخاري: 6420]

Ебу Хурејре, Аллах нека е задоволен со него, рекол: Го слушнав Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, како вели:
„Срцето на човекот, дури и кога ќе остари, останува младо во две нешта: во љубовта кон дуњалукот и во долгорочната надеж.“
[صحيح] - [رواه البخاري] - [صحيح البخاري - 6420]

Објаснување

Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, известил дека иако човекот телесно старее и слабее, неговото срце останува „младо“ – односно, желбите и стремежите не му стареат – во две работи: 1. Во љубовта кон дуњалукот – желбата за што е можно повеќе имот, раскош и уживања од овој свет. 2. Во долготрајната надеж – копнежот за долг живот и надевањето дека има уште многу време, без да се мисли на смртта и Ахиретот.

من فوائد الحديث

1. Објаснување на она на што човекот по природа е создаден: љубовта кон дуњалукот и желбата за долг живот.
2. Во ова има навестување за укорување на празните (долготрајните) надежи и претераната желба за собирање имот – што укажува на потребата човекот да се подготвува за смртта, да се поттикне богаташот на милосрдие, а сиромавиот на честитост и воздржаност.
3. Најдрага работа за човекот е самиот тој, па затоа посакува да живее долго. А исто така го сака и богатството, бидејќи тоа е од најголемите причини за продолжување на здравјето и уживањето. Колку повеќе чувствува дека сето тоа му се ближи кон крајот, толку повеќе му се зголемува љубовта и желбата тоа да му потрае.