Hadithi: “Besimtari vazhdon të jetë në kauza të fesë së tij, përderisa nuk ka derdhur gjak të ndaluar (të dikujt).”

عَنِ ابْنِ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ:
«لَنْ يَزَالَ المُؤْمِنُ فِي فُسْحَةٍ مِنْ دِينِهِ، مَا لَمْ يُصِبْ دَمًا حَرَامًا».
[صحيح] - [رواه البخاري] - [صحيح البخاري: 6862]

Ibn Omeri (Allahu qoftë i kënaqur me të!) transmeton se i Dërguari i Allahut ﷺ ka thënë:
“Besimtari vazhdon të jetë në kauza të fesë së tij, përderisa nuk ka derdhur gjak të ndaluar (të dikujt).”
[Sahih] - [Transmeton Buhariu] - [Sahihu i Buhariut - 6862]

Shpjegimi

Profeti ﷺ në këtë hadith ka njoftuar se besimtari mbetet në gjerësinë dhe hapësirën e veprave të tij të mira, me shpresë për mëshirën e Allahut, derisa të vrasë dikë padrejtësisht. Atëherë veprat e tij ngushtohen, sepse ato nuk mund ta kompensojnë mëkatin dhe fajin e rëndë të vrasjes.

Mësime nga hadithi

1. Kjo tregon peshën e rëndë të vrasjes së padrejtë dhe të vrasjes me paramendim, pasi ajo e nxjerr besimtarin nga gjerësia e fesë, në ngushtim.
2. Ekzistojnë katër kategori gjaku të ndaluar për t’u derdhur: 1. Gjaku i muslimanit, i cili është më i paprekshmi. 2. Gjaku i dhimiut, që i referohet hebrenjve dhe të krishterëve, që jetojnë në një shtet islam, duke mbetur në fenë e tyre, duke paguar xhizjen (taksën e mbrojtjes) dhe duke iu përmbajtur ligjeve islame. 3. Gjaku i muahidit, që i referohet jomuslimanëve në vendet e tyre, me të cilët kemi marrëveshje paqeje; ata nuk na luftojnë dhe ne nuk i luftojmë ata. 4. Gjaku i musteminit, që i referohet një jomuslimani luftëtar, që nuk ka marrëveshje apo besëlidhje me ne, por të cilit i është dhënë mbrojtje për një periudhë të caktuar, duke iu lejuar hyrja në tokat muslimane me lejen e sundimtarit ose të përfaqësuesit të autorizuar prej tij.