عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ بُسْرٍ رَضِيَ اللَّهِ عَنْهُ قَالَ: أَتَى النَّبِيَّ رَجُلٌ، فَقَالَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ! إِنَّ شَرَائِعَ الإِسْلَامِ قَدْ كَثُرَتْ عَلَيْنَا، فَبَابٌ نَتَمَسَّكُ بِهِ جَامِعٌ؟ قَالَ:
«لاَ يَزَالُ لِسَانُكَ رَطْبًا مِنْ ذِكْرِ اللَّهِ».
وفي رواية: مِنْ حَدِيثِ مُعَاذِ بْنِ جَبَلٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ: آخِرُ مَا فَارَقْتُ عَلَيْهِ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ قُلْتُ: أَيُّ الأَعْمَالِ خَيْرٌ وَأَقْرَبُ إِلَى اللَّهِ؟ قَالَ: «أَنْ تَمُوتَ وَلِسَانُكَ رَطْبٌ مِنْ ذِكْرِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ».
المزيد
Абдулах бин Буср, Аллах нека е задоволен со него, пренесува дека еден човек дошол кај Веровесникот, салаллаху алејхи ве селем, и рекол: „О, Аллахов пратенику! Прописите на исламот се намножија за нас – па кажи ни за некоја врата (пат) за која ќе се придржуваме и која ќе ги опфати сите?“ Тој одговорил:
„Нека твојот јазик постојано биде навлажен со спомнување на Аллах.“ Во друга верзија, од Муаз бин Џебел, Аллах нека е задоволен со него, се пренесува:
„Последното нешто со кое се разделив со Аллаховиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, беше кога го прашав: ,Кое дело е најдобро и најблиско до Аллах?‘ Тој рече: ,Да умреш, а твојот јазик да е навлажен од спомнувањето на Севишниот Аллах.‘“
