Ҳадис: Дуои байни азон ва иқома рад намешавад

عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ رضي الله عنه قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ:
«الدُّعَاءُ لاَ يُرَدُّ بَيْنَ الأَذَانِ وَالإِقَامَةِ».
[صحيح] - [رواه أبو داود والترمذي والنسائي] - [سنن الترمذي: 212]

Аз Анас ибни Молик (разияллоҳу анҳу) ривоят аст, ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд:
"Дуои байни азон ва иқома рад намешавад".
[Саҳеҳ] - [رواه أبو داود والترمذي والنسائي] - [Сунани Тирмизӣ - 212]

Шарҳ

Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фазилати дуо байни азон ва иқоматро баён намуданд, ки он рад карда намешавад ва сазовори иҷобат аст. Бинобар ин дар он вақт дуо кунед ва аз Аллоҳ Таъоло бихоҳед.

Аз фоидаҳои ҳадис

1. Фазилати ин вақт барои дуо.
2. Агар дуокунанда бо одобҳои дуо ороста бошад, дар маконҳо ва замонҳои беҳтар дуо кунад, аз нофармонӣ ба Худо дурӣ ҷӯяд, худро аз шубҳаҳо ва чизҳои гумроҳкунанда нигоҳ дорад ва нисбат ба Худо гумони нек дошта бошад, сазовори он аст, ки - бо хости Худо - дуояш пазируфта шавад.
3. Муновӣ дар бораи иҷобати дуо гуфтааст: Баъд аз ҷамъ овардани шартҳо, рукнҳо ва одобҳои дуо, агар чизе аз онҳоро амалӣ накард, ғайр аз худаш дигар касеро маломат накунад.
4. Иҷобати дуо чанд ҳолат дорад: ё зуд иҷобат мешавад, ё ба ҷойи он шарре аз ӯ дур карда мешавад, ё савоби он дар охират барояш захира карда мешавад. Ин ҳама тибқи ҳикмат ва раҳмати Худованд сурат мегирад.