فەرموودە: ئه‌رێ ڤێجارێ ئه‌م به‌یعه‌تێ ل سه‌ر چ بده‌ینه‌ ته‌؟ گۆت: ((ل سه‌ر هندێ كو خودێ بپه‌رستن و چ شریكان بۆ چێنه‌كه‌ن، هه‌ر پێنج نڤێژێن خۆ د ده‌مێ واندا بكه‌ن، و گوهدارییێ بكه‌ن -پاشی ب ده‌نگه‌كێ نزم په‌یڤه‌ك گۆت- و چ تشتان ژ خه‌لكی نه‌خوازن))

عَنْ أَبِي مُسْلِمٍ الْخَوْلَانِيِّ، قَالَ: حَدَّثَنِي الْحَبِيبُ الْأَمِينُ، أَمَّا هُوَ فَحَبِيبٌ إِلَيَّ، وَأَمَّا هُوَ عِنْدِي فَأَمِينٌ، عَوْفُ بْنُ مَالِكٍ الْأَشْجَعِيُّ رضي الله عنه قَالَ:
كُنَّا عِنْدَ رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، تِسْعَةً أَوْ ثَمَانِيَةً أَوْ سَبْعَةً، فَقَالَ: «أَلَا تُبَايِعُونَ رَسُولَ اللهِ؟» وَكُنَّا حَدِيثَ عَهْدٍ بِبَيْعَةٍ، فَقُلْنَا: قَدْ بَايَعْنَاكَ يَا رَسُولَ اللهِ، ثُمَّ قَالَ: «أَلَا تُبَايِعُونَ رَسُولَ اللهِ؟» فَقُلْنَا: قَدْ بَايَعْنَاكَ يَا رَسُولَ اللهِ، ثُمَّ قَالَ: «أَلَا تُبَايِعُونَ رَسُولَ اللهِ؟» قَالَ: فَبَسَطْنَا أَيْدِيَنَا وَقُلْنَا: قَدْ بَايَعْنَاكَ يَا رَسُولَ اللهِ، فَعَلَامَ نُبَايِعُكَ؟ قَالَ: «عَلَى أَنْ تَعْبُدُوا اللهَ وَلَا تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئًا، وَالصَّلَوَاتِ الْخَمْسِ، وَتُطِيعُوا -وَأَسَرَّ كَلِمَةً خَفِيَّةً- وَلَا تَسْأَلُوا النَّاسَ شَيْئًا» فَلَقَدْ رَأَيْتُ بَعْضَ أُولَئِكَ النَّفَرِ يَسْقُطُ سَوْطُ أَحَدِهِمْ، فَمَا يَسْأَلُ أَحَدًا يُنَاوِلُهُ إِيَّاهُ.
[صحيح] - [رواه مسلم] - [صحيح مسلم: 1043]

ئه‌بو موسلمێ خه‌ولانی دبێژیت: خۆشتڤییێ من یێ ده‌ستپاك، عه‌وفێ كوڕێ مالكێ ئه‌شجه‌عی (خودێ ژێ ڕازی بیت) بۆ من گۆت، ڤێجا ئه‌و یێ خۆشتڤییه‌ ل ده‌ڤ من و یێ ده‌ستپاك و باوه‌رییێ ژییه‌ ل ده‌ڤ من، وی گۆت:
ئه‌م ل ده‌ڤ پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) بووین، نه‌هـ یان هه‌شت یان حه‌فت كه‌س بوون، گۆت: ((ئه‌رێ ما هوین به‌یعه‌تێ ناده‌نه‌ پێغه‌مبه‌رێ خودێ؟)) مه‌ به‌ری هنگی به‌یعه‌ت دابوو، مه‌ گۆت: ئه‌ی پێغه‌مبه‌رێ خودێ مه‌ به‌یعه‌ت یا دایه‌ ته‌، پاشی گۆت: ((ئه‌رێ ما هوین به‌یعه‌تێ ناده‌نه‌ پێغه‌مبه‌رێ خودێ؟)) مه‌ گۆت: مه‌ به‌یعه‌ت یا دایه‌ ته‌، پاشی بۆ جارا سێیێ گۆت: ((ئه‌رێ ما هوین به‌یعه‌تێ ناده‌نه‌ پێغه‌مبه‌رێ خودێ؟)) ڤه‌گوهێزه‌ر دبێژیت: مه‌ ژی ده‌ستێن خۆ درێژ كرن و مه‌ گۆت: مه‌ به‌یعه‌ت یا دایه‌ ته‌ ئه‌ی پێغه‌مبه‌رێ خودێ، ئه‌رێ ڤێجارێ ئه‌م به‌یعه‌تێ ل سه‌ر چ بده‌ینه‌ ته‌؟ گۆت: ((ل سه‌ر هندێ كو خودێ بپه‌رستن و چ شریكان بۆ چێنه‌كه‌ن، هه‌ر پێنج نڤێژێن خۆ د ده‌مێ واندا بكه‌ن، و گوهدارییێ بكه‌ن -پاشی ب ده‌نگه‌كێ نزم په‌یڤه‌ك گۆت- و چ تشتان ژ خه‌لكی نه‌خوازن)). ڤه‌گوهێزه‌ر دبێژیت: ب ڕاستی من هنده‌ك ژ وان كه‌سان دیتن قامچییێ ئێك ژ وان ژ ده‌ستی دكه‌ڤت (ده‌مێ ل سه‌ر پشتا ده‌واری) و داخواز ژ كه‌سێ نه‌دكر بكه‌ته‌ د ده‌ستێ ویدا (به‌لكی ئه‌و بخۆ ژ سه‌ر پشتا ده‌واری دهاته‌ خوارێ و هه‌لدگرت).
[صحيح] - [رواه مسلم] - [صحيح مسلم - 1043]

شیکردنەوە

پێغه‌مبه‌ر (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) د گه‌ل كۆمه‌كا صه‌حابییان بوو و سێ جاران داخواز ژ وان كر كو په‌یمان و به‌یعه‌تێ ل سه‌ر پێگیربوونێ ب چه‌ند تشته‌كان بدەنه‌ وی:
یێ ئێكێ: په‌رستنا خودێ ب تنێ، ب بجهئینانا فه‌رمانێن وی و دویركه‌ڤتنا ژ پاشڤه‌برییێن وی و كو چ شریكان بۆ خودێ چێنه‌كه‌ن.
یێ دووێ: ئه‌نجامدانا هه‌ر پێنج نڤێژێن فه‌ڕز د شه‌ڤ و ڕۆژاندا.
یێ سێیێ: گوهداری و جێبه‌جێكرنا فه‌رمانێن كاربده‌ست و ده‌ستهه‌لاتداران د كارێن چاكدا.
یێ چارێ: گه‌هاندن و خواستنا هه‌می پێدڤیاتییێن خۆ ژ خودایێ مه‌زن و كو چ تشتان ژ خه‌لكی نه‌خوازن، و پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) ده‌نگێ خۆ بۆ ڤێ خالێ نزم كر.
صه‌حابییان كار ب وێ به‌یعه‌تێ كر یا دایه‌ پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن)، هه‌تا ڤه‌گوهێزه‌ر دبێژیت: من هنده‌ك ژ وان صه‌حابییان دیتن ئه‌گه‌ر قامچی ژ ده‌ستی كه‌ڤتبا؛ داخواز ژ كه‌سێ نه‌دكر بكه‌ته‌ د ده‌ستێ ویدا، به‌لكی ئه‌و بخۆ ژ سه‌ر پشتا ده‌واری دهاته‌ خوارێ و ڕادكر.

لە سوودەکانی فەرموودەکە

1. هاندان ل سه‌ر هێلانا خواستنا تشتی ژ خه‌لكی و خۆدویركرن ژ هه‌ر تشته‌كێ ب خواستن بهێته‌ ناڤكرن و خۆبێمننه‌تكرن ژ خه‌لكی، هه‌تا د تشتێن بچویك ژیدا.
2. ئه‌و خواستنا پاشڤه‌برن ژێ هاتییه‌ كرن: ئه‌و خواستنه‌ یا په‌یوه‌ندی ب تشتێن دونیایێڤه‌ هه‌بیت و خواستن و داخوازكرنا زانستی و كاروبارێن ئایینی ب خۆڤه‌ناگریت.