Ҳадис: Аллоҳга қасамки, Аллоҳ сен туфайли бир кишини ҳидоят қилиши сен учун қизил туяларинг бўлишидан афзалдир

عَنْ سَهْلُ بْنُ سَعْدٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ يَوْمَ خَيْبَرَ:
«لَأُعْطِيَنَّ هَذِهِ الرَّايَةَ غَدًا رَجُلًا يَفْتَحُ اللَّهُ عَلَى يَدَيْهِ، يُحِبُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَيُحِبُّهُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ»، قَالَ: فَبَاتَ النَّاسُ يَدُوكُونَ لَيْلَتَهُمْ أَيُّهُمْ يُعْطَاهَا، فَلَمَّا أَصْبَحَ النَّاسُ غَدَوْا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كُلُّهُمْ يَرْجُو أَنْ يُعْطَاهَا، فَقَالَ: «أَيْنَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ؟» فَقِيلَ: هُوَ يَا رَسُولَ اللَّهِ يَشْتَكِي عَيْنَيْهِ، قَالَ: «فَأَرْسِلُوا إِلَيْهِ»، فَأُتِيَ بِهِ فَبَصَقَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي عَيْنَيْهِ وَدَعَا لَهُ، فَبَرَأَ حَتَّى كَأَنْ لَمْ يَكُنْ بِهِ وَجَعٌ، فَأَعْطَاهُ الرَّايَةَ، فَقَالَ عَلِيٌّ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، أُقَاتِلُهُمْ حَتَّى يَكُونُوا مِثْلَنَا؟ فَقَالَ: «انْفُذْ عَلَى رِسْلِكَ حَتَّى تَنْزِلَ بِسَاحَتِهِمْ، ثُمَّ ادْعُهُمْ إِلَى الإِسْلاَمِ، وَأَخْبِرْهُمْ بِمَا يَجِبُ عَلَيْهِمْ مِنْ حَقِّ اللَّهِ فِيهِ، فَوَاللَّهِ لَأَنْ يَهْدِيَ اللَّهُ بِكَ رَجُلًا وَاحِدًا، خَيْرٌ لَكَ مِنْ أَنْ يَكُونَ لَكَ حُمْرُ النَّعَمِ».
[صحيح] - [متفق عليه] - [صحيح البخاري: 4210]

Бу таржима қайта кўрилиши ва текширилиши кекак.

Саҳл ибн Саъд разияллоҳу анҳудан ривоят қилинади: «Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам Хайбар куни:
«Эртага мен бу байроқни шундай кишига бераманки, Аллоҳ унинг қўли билан фатҳ қилади, у Аллоҳни ва Унинг Расулини яхши кўради, Аллоҳ ва Унинг Расули ҳам уни яхши кўради», дедилар. Одамлар туни билан у кимга берилиши ҳақида баҳслашиб чиқишди. Тонг отгач барчалари Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам ҳузурларига боришди. Ҳар ким унинг ўзига берилишини орзу қилар эди. У зот: «Али ибн Абу Толиб қани?» дедилар. «Эй Аллоҳнинг Расули, унинг кўзлари оғрияпти», дейишди. «Унга одам юборинглар», дедилар. Уни етаклаб келишди. У зот унинг кўзларига туфлаб қўйиб, ҳаққига дуо қилган эдилар, шу заҳоти тузалиб, ҳудди оғримагандек бўлиб қолди. Сўнг У зот байроқни унга бердилар. Али: «Эй Аллоҳнинг Расули, биз каби (мусулмон) бўлмагунларигача уларга қарши жанг қилайми?» деди. У зот шундай дедилар: «Уларнинг майдонига кириб боргунингча шошилмай боргин. Кейин уларни Исломга чақиргин. Уларнинг зиммасига Аллохнинг ҳақларилан нималар вожиб бўлишини айтгин. Аллоҳга қасамки, Аллоҳ сен туфайли бир кишини ҳидоят қилиши сен учун қизил туяларинг бўлишидан афзалдир».
[Саҳиҳ] - [Муттафақун алайҳ] - [Саҳиҳи Бухорий - 4210]

Изоҳ

Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи ва саллам саҳобаларга эртаси куни Хайбар яҳудийлари устидан мусулмонлар ғалаба қозониши ҳақида хабар бердилар. Бу ғалаба қўлига байроқ бериладиган бир кишининг қўлида содир бўлишини айтдилар. Бу кишининг сифатларидан бири — у Аллоҳ ва Расулини яхши кўради, Аллоҳ ва Расули ҳам уни яхши кўради. Саҳобалар шундай юксак шарафга эришиш иштиёқида, байроқ кимга берилар экан, деб тунни турли суҳбат ва мулоҳазалар билан ўтказдилар. Тонг отгач, уларнинг ҳар бири ушбу шарафга ноил бўлиш умидида Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи ва салламнинг ҳузурларига бордилар.
Шунда Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи ва саллам Али ибн Абу Толиб разияллоҳу анҳуни сўрадилар.
У кишининг кўзлари оғриб, бетоб бўлиб қолганликларини айтишди.
Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам у кишига одам юбордилар ва Али разияллоҳу анҳуни олиб келдилар. Сўнг У зотнинг муборак тупукларидан Алининг кўзларига суртдилар ва ҳақларига дуо қилдилар. Шу заҳоти Али разияллоҳу анҳу гўё ҳеч қачон оғриқ кўрмагандек тузалиб кетдилар. Пайғамбаримиз у кишига байроқни топширдилар ва душман қалъасига яқинлашгунча хотиржамлик билан боришни, сўнгра уларни Исломга чақиришни буюрдилар. Агар қабул қилишса, уларга зиммаларидаги фарзлар ҳақида хабар беришини тайинладилар.
Кейин Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам Алига Аллоҳга даъват қилишнинг фазилатини баён қилиб бердилар: агар даъватчи биргина кишининг ҳидоят топишига сабабчи бўлса, бу у учун арабларнинг энг қимматбаҳо бойлиги ҳисобланган «қизил туялар»га эга бўлишдан ёки уларни садақа қилишдан ҳам яхшироқ эканини айтдилар.

Ҳадиснинг фойдалари

1. Али ибн Абу Толиб разияллоҳу анҳунинг фазилатлари ҳамда Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва салламнинг У зот ҳақида: «У Аллоҳ ва Расулини яхши кўради, Аллоҳ ва Расули ҳам уни яхши кўради», деб гувоҳлик берганлари.
2. Саҳобаларнинг яхшиликка бўлган ҳарисликлари ва бу йўлда бир-бирлари билан мусобақалашишлари.
3. Жанг пайтида одобга риоя қилиш, енгилтаклик ва заруратсиз шовқин-сурон кўтаришдан йироқ бўлишнинг шаръан жоизлиги.
4. Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи ва салламнинг яҳудийлар устидан ғалаба қозонилиши ҳақида олдиндан хабар берганлари ва Али ибн Абу Толибнинг кўзлари У зотнинг қўлларида Аллоҳнинг изни билан шифо топгани — пайғамбарлик далилларидандир.
5. Жиҳоддан кўзланган энг олий мақсад — одамларнинг Ислом динига киришидир.
6. Даъват босқичма-босқич бўлиши лозим: кофирдан аввал икки шаҳодат калимасини айтиб, Исломга кириш талаб қилинади, сўнгра Ислом фарзларига буюрилади.
7. Исломга даъват қилишнинг фазилати ҳамда бунда даъват қилинувчи ва даъватчи учун қандай хайриятлар борлиги. Зеро, даъват қилинувчи ҳидоят топиши мумкин, даъватчи эса улкан ажр-мукофотга сазовор бўлади.