Ҳадис: Ҳар ки тавоноӣ дорад издивоҷ кунад, зеро ин сабаби муҳофизати чашм ва шармгоҳ мешавад. Ва касе, ки тавоноӣ надорад, рӯза бигирад, зеро рӯза шаҳватро заиф ва идора мекунад

عَن عَبْدِ اللَّهِ بنِ مَسْعُودٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: كُنَّا مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَقَالَ:
«مَنِ اسْتَطَاعَ البَاءَةَ فَلْيَتَزَوَّجْ، فَإِنَّهُ أَغَضُّ لِلْبَصَرِ، وَأَحْصَنُ لِلْفَرْجِ، وَمَنْ لَمْ يَسْتَطِعْ فَعَلَيْهِ بِالصَّوْمِ، فَإِنَّهُ لَهُ وِجَاءٌ».
[صحيح] - [متفق عليه] - [صحيح البخاري: 1905]

Аз Абдуллоҳ ибни Масъуд (разияллоҳу анҳу) ривоят аст, ки гуфт: Ҳамроҳи Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) будем, ки фармуданд:
"Ҳар ки тавоноӣ дорад издивоҷ кунад, зеро ин сабаби муҳофизати чашм ва шармгоҳ мешавад. Ва касе, ки тавоноӣ надорад, рӯза бигирад, зеро рӯза шаҳватро заиф ва идора мекунад."
[Саҳеҳ] - [متفق عليه] - [Саҳеҳ Бухорӣ - 1905]

Шарҳ

Паёмбар (Саллаллоҳу алайҳи ва саллам) таъкид карданд, ки ҳар касе ба никоҳ ва хароҷоти он қодир аст, издивоҷ кунад, зеро он роҳи беҳтарини нигаҳдории чашм ва шармгоҳ аз ҳаром мебошад, инчунин монеъ аз воқеъ шудан дар фисқу фуҷур мегардад. Аммо агар касе тавоноии никоҳ ва хароҷоти онро надорад, вале тавоноии ҷимоъро дорад, бояд рӯза бигирад, зеро рӯза шаҳватро кам ва шарри маниро заъиф мегардонад.

Аз фоидаҳои ҳадис

1. Таваҷҷуҳи ислом ба иффату покдоманӣ ва эмин мондан аз фаҳшо.
2. Ташвиқи касе, ки тавоноии издивоҷро надорад ба рӯза гирифтан, зеро рӯза ҳаваси шаҳвониро кам мекунад.
3. Ваҷҳи ташбеҳи рӯза бо "виҷоъ" (чунон ки дар ҳадис омадааст): виҷоъ, кашидани рагҳои байзаҳо аст, ки бо ин роҳ шаҳват ва хоҳиши омезиш коҳиш меёбад ва ҳамин тавр рӯза низ шаҳватро заиф мекунад ва хоҳиши омезиши ҷинсиро коҳиш медиҳад.