ਗੱਲ ਜਾਂ ਬਾਤਾਂ: “ਜੋ ਕੁਰਾਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਾਮਾਤਮਕ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਸਫ਼ਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗਾ। ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਰਾਨ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਦੋ ਇਨਾਮ ਹਨ।”

عَنْ عَائِشَةَ رضي الله عنها قَالَتْ: قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ:
«الْمَاهِرُ بِالْقُرْآنِ مَعَ السَّفَرَةِ الْكِرَامِ الْبَرَرَةِ، وَالَّذِي يَقْرَأُ الْقُرْآنَ وَيَتَتَعْتَعُ فِيهِ، وَهُوَ عَلَيْهِ شَاقٌّ، لَهُ أَجْرَانِ».
[صحيح] - [متفق عليه] - [صحيح مسلم: 798]

ਇਸ ਅਨੁਵਾਦ ਨੂੰ ਹੋਰ ਸਮੀਖਿਆ ਅਤੇ ਪੜਤਾਲ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ.

ਅਆਇਸ਼ਾ ਰਜ਼ੀਅੱਲਾਹੁ ਅਨਹਾ ਤੋਂ ਰਿਪੋਰਟ ਹੈ ਕਿ ਨਬੀ ﷺ ਨੇ ਕਿਹਾ:
“ਜੋ ਕੁਰਾਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਾਮਾਤਮਕ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਸਫ਼ਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗਾ। ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਰਾਨ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਦੋ ਇਨਾਮ ਹਨ।”
[صحيح] - [متفق عليه] - [صحيح مسلم - 798]

ਵਿਆਖਿਆ

ਨਬੀ ﷺ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਕੁਰਾਨ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਪੜ੍ਹਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੀਣ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਆਖਿਰਤ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹਤ ਅਤੇ ਇਨਾਮ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੀ ਮੰਜਿਲ ਕਰਾਮਾਤਮਕ ਫਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗੀ। ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਰਾਨ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਪਰ ਪੜ੍ਹਨ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੌਲ੍ਹਾ ਜਾਂ ਔਖਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦਾ ਯਾਦ ਕਰਨ ਦਾ ਹੱਲਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਦੋ ਇਨਾਮ ਹਨ: ਇੱਕ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਉਸਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਅਤੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਲਈ।

ਹਦੀਸ ਦੇ ਫਾਇਦੇ ਵਿੱਚੋਂ

1. ਕੁਰਾਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਣ ਅਤੇ ਬਾਰੰਬਾਰ ਤਿਲਾਵਤ ਕਰਨ ਦੀ ਤਰਫ਼ ਪ੍ਰੇਰਨਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਨਾਮ ਅਤੇ ਸਵਾਬ ਮਿਲੇ, ਅਤੇ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣਾ ਕਿ ਜੋ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਸ ਦੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀ ਹੈ।
2. ਕ਼ਾਜ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਜੋ ਕੁਰਾਨ ਪੜ੍ਹਨ ਵਿੱਚ ਹੌਲ੍ਹਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਸਵਾਬ ਮਾਹਿਰ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵੱਧ ਹੈ। ਸੱਚਾਈ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮਾਹਿਰ ਵਿਅਕਤੀ ਵਧੀਆ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਵਾਬ ਵੱਧ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕਰਾਮਾਤਮਕ ਫਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਵਾਬ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਜ਼ਿਲ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਕੁਰਾਨ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ, ਯਾਦ, ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਅਤੇ ਬਾਰੰਬਾਰ ਤਿਲਾਵਤ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਹਿਰ ਦੇ ਹੱਲੇ ਵਿੱਚ ਸਮੀਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
3. ਇਬਨ ਬਾਜ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਕੁਰਾਨ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਤਿਲਾਵਤ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਾਦ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਾਮਾਤਮਕ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਫਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਉਹ ਕੁਰਾਨ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲਣ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਅਮਲ ਕਰਨ ਲਈ ਵੀ, ਉਹ ਉਸਦੀ ਤਿਲਾਵਤ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਅਮਲ ਵੀ ਉਸਦੀ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਅਤੇ ਮਾਇਨੇ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਇਮ ਹੈ।