عَنْ جَابِرِ بْنِ سَمُرَةَ رَضيَ اللهُ عَنْهُ:
أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ إِذَا صَلَّى الفَجْرَ جَلَسَ فِي مُصَلَّاهُ حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ حَسَنًا، وَقَالَ: كَانَ لَا يَقُومُ مِنْ مُصَلَّاهُ الَّذِي يُصَلِّي فِيهِ الصُّبْحَ أَوِ الغَدَاةَ، حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ، فَإِذَا طَلَعَتِ الشَّمْسُ قَامَ، وَكَانُوا يَتَحَدَّثُونَ فَيَأْخُذُونَ فِي أَمْرِ الجَاهِلِيَّةِ، فَيَضْحَكُونَ وَيَتَبَسَّمُ.
المزيد
Džabir ibn Semure, radijallahu anhu, prenosi
da bi Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, nakon što bi klanjao sabah-namaz, ostao sjediti na mjestu gdje je klanjao sve dok sunce ne bi jasno izašlo. A kada bi sunce izašlo, ustao bi, a ashabi bi međusobno pričali o proteklim vremenima iz džahilijjeta, pa bi se smijali, a Poslanik bi se osmjehivao.
