عَنْ جَابِرِ بْنِ سَمُرَةَ رَضيَ اللهُ عَنْهُ:
أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ إِذَا صَلَّى الفَجْرَ جَلَسَ فِي مُصَلَّاهُ حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ حَسَنًا، وَقَالَ: كَانَ لَا يَقُومُ مِنْ مُصَلَّاهُ الَّذِي يُصَلِّي فِيهِ الصُّبْحَ أَوِ الغَدَاةَ، حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ، فَإِذَا طَلَعَتِ الشَّمْسُ قَامَ، وَكَانُوا يَتَحَدَّثُونَ فَيَأْخُذُونَ فِي أَمْرِ الجَاهِلِيَّةِ، فَيَضْحَكُونَ وَيَتَبَسَّمُ.
المزيد
Dzsábir bin Szamura-tól (Allah legyen elégedett vele):
A Próféta (Allah áldja meg és adjon neki örök üdvösséget) ha a hajnali imát végezte, az imahelyén ült mindaddig amíg a nap fel nem kelt teljesen. És azt mondta: Addig nem kelt fel imahelyéről, amelyben a szubh vagy a ghadát (hajnali ima) végezte, amíg a nap fel nem kelt. Ha a nap teljesen felkelt, ő is felállt. Közben az ott lévők beszélgettek – gyakran a dzsáhiliyya (az iszlám előtti időszak) dolgaival kapcsolatban –, nevettek, és Ő pedig mosolygott velük.
