عَنْ عُمَرَ بْنِ الخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ:
قَدِمَ عَلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سَبْيٌ، فَإِذَا امْرَأَةٌ مِنَ السَّبْيِ قَدْ تَحْلُبُ ثَدْيَهَا تَسْقِي، إِذَا وَجَدَتْ صَبِيًّا فِي السَّبْيِ أَخَذَتْهُ، فَأَلْصَقَتْهُ بِبَطْنِهَا وَأَرْضَعَتْهُ، فَقَالَ لَنَا النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «أَتُرَوْنَ هَذِهِ طَارِحَةً وَلَدَهَا فِي النَّارِ؟» قُلْنَا: لاَ، وَهِيَ تَقْدِرُ عَلَى أَلَّا تَطْرَحَهُ، فَقَالَ: «لَلَّهُ أَرْحَمُ بِعِبَادِهِ مِنْ هَذِهِ بِوَلَدِهَا».
المزيد
Од Омер бин ел-Хатаб, Аллах нека е задоволен со него, се пренесува:
„Кај Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, беа доведени заробеници. Меѓу нив имаше една жена која, доејќи, го истискуваше млекото од градите за да напои. Кога ќе најдеше дете меѓу заробениците, го земаше, го прилепуваше на својот стомак и го доеше.
Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, нè праша: ,Дали мислите дека оваа жена би го фрлила своето дете во оган?‘
Одговоривме: ,Не, секако дека не би го сторила тоа, ако има можност да го поштеди.‘
Тогаш тој рече: ,Навистина, Аллах е помилостив кон Своите робови од оваа жена кон своето дете.’“
