عَنْ عُمَرَ بْنِ الخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ:
قَدِمَ عَلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سَبْيٌ، فَإِذَا امْرَأَةٌ مِنَ السَّبْيِ قَدْ تَحْلُبُ ثَدْيَهَا تَسْقِي، إِذَا وَجَدَتْ صَبِيًّا فِي السَّبْيِ أَخَذَتْهُ، فَأَلْصَقَتْهُ بِبَطْنِهَا وَأَرْضَعَتْهُ، فَقَالَ لَنَا النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «أَتُرَوْنَ هَذِهِ طَارِحَةً وَلَدَهَا فِي النَّارِ؟» قُلْنَا: لاَ، وَهِيَ تَقْدِرُ عَلَى أَلَّا تَطْرَحَهُ، فَقَالَ: «لَلَّهُ أَرْحَمُ بِعِبَادِهِ مِنْ هَذِهِ بِوَلَدِهَا».
المزيد
Ömer b. el-Hattâb -radıyallahu anh-'dan rivayet edildiğine göre:
Nebî -sallallahu aleyhi ve sellem-'in huzuruna bir grup esir getirildi. Esirlerin arasında bir kadın vardı. Kadın, göğsünü sağarak sütünü içiriyordu. Esirlerin arasında bir çocuk bulduğunda onu hemen kucağına alıyor ve emziriyordu. Bunun üzerine Nebî -sallallahu aleyhi ve sellem- bize: «Sizce bu kadın çocuğunu ateşe atar mı?» diye sordu. Biz: ‘Hayır. Atmamak elinde olduğu sürece onu ateşe atmaz.’ dedik. Bunun üzerine Rasûlullah -sallallahu aleyhi ve sellem- şöyle buyurdu: «Allah’ın kullarına olan merhameti, bu kadının çocuğuna olan merhametinden daha büyüktür.»
