Hadis: 'Kanite se toga, to je pokvareno i truhlo.'

عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا قَالَ:
كُنَّا فِي غَزَاةٍ فَكَسَعَ رَجُلٌ مِنَ المُهَاجِرِينَ رَجُلًا مِنَ الأَنْصَارِ، فَقَالَ الأَنْصَارِيُّ: يَا لَلْأَنْصَارِ، وَقَالَ المُهَاجِرِيُّ: يَا لَلْمُهَاجِرِينَ، فَسَمَّعَهَا اللَّهُ رَسُولَهُ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «مَا هَذَا؟» فَقَالُوا: كَسَعَ رَجُلٌ مِنَ المُهَاجِرِينَ رَجُلًا مِنَ الأَنْصَارِ، فَقَالَ الأَنْصَارِيُّ: يَا لَلْأَنْصَارِ، وَقَالَ المُهَاجِرِيُّ: يَا لَلْمُهَاجِرِينَ، فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «دَعُوهَا فَإِنَّهَا مُنْتِنَةٌ» قَالَ جَابِرٌ: وَكَانَتِ الأَنْصَارُ حِينَ قَدِمَ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَكْثَرَ، ثُمَّ كَثُرَ المُهَاجِرُونَ بَعْدُ، فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَيٍّ: أَوَقَدْ فَعَلُوا، وَاللَّهِ لَئِنْ رَجَعْنَا إِلَى المَدِينَةِ لَيُخْرِجَنَّ الأَعَزُّ مِنْهَا الأَذَلَّ، فَقَالَ عُمَرُ بْنُ الخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ: دَعْنِي يَا رَسُولَ اللَّهِ أَضْرِبُ عُنُقَ هَذَا المُنَافِقِ، قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «دَعْهُ، لاَ يَتَحَدَّثُ النَّاسُ أَنَّ مُحَمَّدًا يَقْتُلُ أَصْحَابَهُ».
[صحيح] - [متفق عليه] - [صحيح البخاري: 4907]

Džabir ibn Abdullah, radijallahu anhu, rekao je:
"Bili smo u jednoj vojnoj akciji, pa je jedan muhadžir udario nekog ensariju. Ensarija povika: 'O ensarije!', a muhadžir povika: 'O muhadžiri!' To je doprlo do Allahovog Poslanika, sallallahu alejhi ve sellem, pa je upitao: 'Šta je to?' Nakon što su mu rekli šta se dogodilo, Vjerovjesnik reče: 'Kanite se toga, to je pokvareno i truhlo.'" Džabir je rekao: "Ensarije su u početku bile brojnije kada je Vjerovjesnik, sallallahu alejhi ve sellem, došao u Medinu, a kasnije su muhadžiri bili u većem broju. Tada je Abdullah ibn Ubejj rekao: 'Zar su to uradili? Tako mi Allaha, kada se vratimo u Medinu, jači će iz nje istjerati slabijeg!' Omer ibnul-Hattab, radijallahu anhu, se na to osvrnuo: 'Dozvoli mi, Allahov Poslaniče, da pogubim ovog munafika.' A Poslanik odgovori: 'Pusti ga, ne daj ljudima priliku da govore da Muhammed ubija svoje ashabe.'"
[صحيح] - [متفق عليه] - [صحيح البخاري - 4907]

Pojašnjenje

Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, je otišao u jedan pohod zajedno sa svojim ashabima, muhadžirima i ensarijama, radijallahu anhum. Tada je jedan muhadžir udario jednog ensariju po zadnjem dijelu tijela svojom rukom. Ensarija povika: "Upomoć, ensarije!", a muhadžir povika: "Upomoć, muhadžiri!" To je čuo Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, pa je upitao o čemu se radi. Pojasnili su mu: "Jedan čovjek od muhadžira udario je jednog ensariju po zadnjem dijelu tijela svojom rukom. Tada je ensarija povikao: 'Ensarije, pomozite!', a muhadžir je povikao: 'Muhadžiri, pomozite!'" Tada je Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, rekao: "Ostavite taj običaj džahilijjeta, jer je to odvratna stvar koja nanosi štetu." Radi se o tome da čovjek, iz neznanja i plemenske pristrasnosti, kada ga savlada protivnik, pozove svoj narod da ga pomogne, bio on u pravu ili ne. Džabir je rekao: "Ensarije su bile brojnije kada je Vjerovjesnik, sallallahu alejhi ve sellem, kao muhadžir tek došao u Medinu, a kasnije su ih muhadžiri pretekli u broju." Tada je vođa licemjera Abdullah ibn Ubejj ibn Selul rekao: "Zar je došlo do toga?! Tako mi Allaha, ako se vratimo u Medinu, sigurno će ponosni (misleći na sebe i svoje sljedbenike) istjerati ponižene (misleći na Vjerovjesnika i njegove sljedbenike) iz Medine!" Omer ibnul-Hattab tada reče: "Dozvoli mi, Allahov Poslaniče, da ubijem ovog munafika!" A Poslanik mu je odgovorio: "Pusti ga, neka ljudi ne govore da Muhammed ubija svoje sljedbenike, makar i po vanjštini."

Koristi i pouke hadisa

1. Zabrana prezrenih običaja i tradicija džahilijjeta, svejedno radilo se o riječima ili djelima. Islam je došao da ljude udalji od takvih pojava i uputi ih na ono što je za njih ispravno.
2. Upozorenje na neispravno i nepravedno grupisanje i pristrasnost te poziv da se toga čuvamo kao što se čuvamo nečega smrdljivog i odvratnog.
3. Zabrana svega što potiče neprijateljstvo i netrpeljivost.
4. En-Nevevi je rekao: "To što je Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, nazvao takav postupak džahilijjetskim pozivom ukazuje na njegovu prezrenost kod njega. To je, naime, bio jedan od običaja džahilijjeta, kada su se ljudi međusobno pomagali na osnovu plemenske pripadnosti u ovosvjetskim pitanjima i interesima. U doba džahilijeta prava su se ostvarivala oslanjanjem na rodbinske veze i plemensku pripadnost, a islam je došao da to poništi i da sporove rješava u skladu sa šerijatskim sudom. Prema tome, kada čovjek učini nepravdu drugome, sudija među njima presuđuje i obavezuje prestupnika na ono što proizlazi iz njegove nepravde, u skladu s propisima islama."
5. Es-Sindi je rekao: "Time je pojasnio da je pomaganje nekome samo zato što pripada istom plemenu, kao što su činili ljudi u doba džahilijjeta, neispravno i pogrešno. Zato nema isprike da čovjek poziva svoje pleme radi podrške. Međutim, pomaganje istini je potrebno i obavezno svakom vjerniku, bez obzira na to da li se radi o pripadniku njegovog plemena ili ne."
6. Munaficima je svojstven ružan i prost govor, te drskost prema Allahovom Poslaniku, sallallahu alejhi ve sellem, i njegovim ashabima.
7. Allahov Poslanik je, uprkos tome, imao izrazitu blagost i strpljenje naspram onoga što su mu munafici priređivali.
8. Upozorenje na svako djelo koje odbija ljude od prihvatanja islama. Uslijed toga, Poslanik nije htio ubiti munafike kako ljudi ne bi rekli: "Muhammed ubija svoje ashabe!"