Hadis: Onu bırakın; çünkü o iğrenç bir şeydir

عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا قَالَ:
كُنَّا فِي غَزَاةٍ فَكَسَعَ رَجُلٌ مِنَ المُهَاجِرِينَ رَجُلًا مِنَ الأَنْصَارِ، فَقَالَ الأَنْصَارِيُّ: يَا لَلْأَنْصَارِ، وَقَالَ المُهَاجِرِيُّ: يَا لَلْمُهَاجِرِينَ، فَسَمَّعَهَا اللَّهُ رَسُولَهُ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «مَا هَذَا؟» فَقَالُوا: كَسَعَ رَجُلٌ مِنَ المُهَاجِرِينَ رَجُلًا مِنَ الأَنْصَارِ، فَقَالَ الأَنْصَارِيُّ: يَا لَلْأَنْصَارِ، وَقَالَ المُهَاجِرِيُّ: يَا لَلْمُهَاجِرِينَ، فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «دَعُوهَا فَإِنَّهَا مُنْتِنَةٌ» قَالَ جَابِرٌ: وَكَانَتِ الأَنْصَارُ حِينَ قَدِمَ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَكْثَرَ، ثُمَّ كَثُرَ المُهَاجِرُونَ بَعْدُ، فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَيٍّ: أَوَقَدْ فَعَلُوا، وَاللَّهِ لَئِنْ رَجَعْنَا إِلَى المَدِينَةِ لَيُخْرِجَنَّ الأَعَزُّ مِنْهَا الأَذَلَّ، فَقَالَ عُمَرُ بْنُ الخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ: دَعْنِي يَا رَسُولَ اللَّهِ أَضْرِبُ عُنُقَ هَذَا المُنَافِقِ، قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «دَعْهُ، لاَ يَتَحَدَّثُ النَّاسُ أَنَّ مُحَمَّدًا يَقْتُلُ أَصْحَابَهُ».
[صحيح] - [متفق عليه] - [صحيح البخاري: 4907]

Bu tercümenin daha fazla incelenmesi ve araştırılması gerekiyor.

Câbir b. Abdullah -radıyallahu anhuma-'dan rivayet edildiğine göre o şöyle demiştir:
Biz bir gazvedeyken Muhacirler'den biri Ensar'dan birine tekme attı. Ensar'dan olan kimse, "Ey Ensar!" dedi, Muhacirlerden olan da "Ey Muhacirler!" dedi. Allah Teâlâ, Rasûlü -sallallahu aleyhi ve sellem-'e bunu işittirdi ve o da, «Bu nedir?» dedi. Dediler ki: Muhacirler'den biri Ensar'dan birine tekme attı. Bunun üzerine Ensar'dan olan kimse "Ey Ensar!" dedi. Muhacirlerden olan kimse de, "Ey Muhacirler!" dedi. Bunun üzerine Nebî -sallallahu aleyhi ve sellem- şöyle buyurdu: «Onu bırakın; çünkü o iğrenç bir şeydir.» Câbir dedi ki: Nebî -sallallahu aleyhi ve sellem- geldiğinde Ensar daha kalabalıktı, sonra Muhacirlerin sayısı arttı. Abdullah b. Übey dedi ki: Böyle mi yaptılar? Allah'a yemin ederim ki, Medine'ye dönersek en şerefli olanlar en aşağılık olanları oradan kovacaktır. Ömer b. Hattâb -radıyallahu anh- şöyle dedi: "Ey Allah'ın Rasûlü! Şu münafığın boynunu vurayım." Nebî -sallallahu aleyhi ve sellem- şöyle buyurdu: «Onu bırak, yoksa insanlar Muhammed kendi ashabını öldürüyor, derler.»
[Sahih Hadis] - [Muttefekun aleyh] - [Sahih-i Buhârî - 4907]

Şerh

Nebî -sallallahu aleyhi ve sellem- Muhacirler ve Ensar'dan -radıyallahu anhum- sahabeleri ile birlikte bir gazveye çıkmışken, Muhacirler'den bir adam Ensar'dan bir adamın sırtına eliyle vurdu. Ensar'dan olan adam: "Ey Ensar! Bana yardım edin!" dedi. Muhacirler de: "Ey Muhacirler! Bana yardım edin!" dedi. Allah'ın Rasûlü -sallallahu aleyhi ve sellem- bunu işitti ve şöyle dedi: "Bu nedir?" Dediler ki: Muhacirler'den bir adam, Ensar'dan bir adamın dübürüne eliyle vurdu. Bunun üzerine Ensar'dan olan adam, "Ey Ensar! Bana yardım edin!" dedi. Muhacirler'den olan adam da, "Ey Muhacirler! Bana yardım edin!" dedi. Nebî -sallallahu aleyhi ve sellem- şöyle buyurmuştur: Bu İslam öncesi adeti terk edin; çünkü o çirkin, nefret dolu ve zararlıdır. Bir kimse rakibi tarafından yenilgiye uğratıldığında, kavminden olanları çağırır ve onlar da ister zalim ister mazlum olsun, bilgisizlik ve kabilecilik yüzünden ona yardıma koşarlar. Câbir şöyle demiştir: Nebî -sallallahu aleyhi ve sellem- hicret ederek Medine'ye geldiğinde Ensar daha kalabalıktı ve daha sonra Muhacirler'in sayısı arttı. Münafıkların başı Abdullah b. Ubey b. Selûl şöyle demiştir: İş bu noktaya mı geldi? Allah'a yemin ederim ki, Medine'ye dönersek, şerefli olanlar -yani kendisi ve yanındakileri kast ederek- aşağılanmış olanları -Nebî -sallallahu aleyhi ve sellem- ve yanındakileri kast etmektedir- Medine'den kovacaklardır. Ömer b. Hattâb -radıyallahu anh- şöyle demiştir: Ey Allah'ın Rasûlü! Şu münafığın boynunu vurmama izin ver. Nebî -sallallahu aleyhi ve sellem- şöyle buyurmuştur: Onu bırakın, yoksa insanlar Muhammed'in, hatta açıkça bile olsa, kendine uyanları öldürdüğünü söylerler.

Hadisten Çıkarılan Hükümler

1. İslam öncesi cehaletin kınanan adet ve göreneklerinin, sözde veya fiilde olsun yasaklanmasının sebebi, İslam'ın insanları bunlardan uzaklaştırmak ve onları kendileri için doğru ve hak olana yönlendirmek için gelmiş olmasıdır.
2. Yanlış tarafgirliğe karşı uyarıda bulunmak ve ondan sakınmak, iğrenç ve çirkin bir şeyden sakınmak gibidir.
3. Düşmanlığı ve nefreti körükleyen her şey yasaklanmıştır.
4. İmam Nevevî şöyle demiştir: Onun -sallallahu aleyhi ve sellem-'in bunu cehalet iddiası olarak adlandırması, bundan hoşlanmamasından kaynaklanmaktadır; çünkü bu, İslam öncesi dönemin dayandığı şeylerden biriydi. Yani dünyevi işlerde ve dünya ile ilgili konularda kabilelerin birbirlerine destek olmaları, insanlar İslam öncesi dönem, haklarını kabileler ve aşiretler aracılığıyla elde ederdi. İslam ise bunu ortadan kaldırmak ve davaları dinin hükümleriyle çözmek için geldi. Dolayısıyla bir kişi başka bir kimseye zulmederse, hakim aralarında hüküm verir ve onu düşmanlığının sonuçlarına mahkum eder. Bu, İslam'ın kanunlarında belirlenmiştir.
5. Sindî şöyle demiştir: İslam öncesi dönem insanlarının adeti olduğu üzere, bir kimseyi kendi kabilesinden olduğu için desteklemenin geçersiz olduğunu açıkladı. Bu nedenle, kimsenin kabilesini öne sürmesinin bir nedeni yoktur. Haklı olanı desteklemek ise, ister kabilesinden olsun ister olmasın, her Mümin için gerekli bir şarttır.
6. Münafıklar, Nebî -sallallahu aleyhi ve sellem- ve sahabelerine -radıyallahu anhum- karşı edepsizce ve küstah davranıyorlardı.
7. Nebî -sallallahu aleyhi ve sellem- münafıkların kendisine eziyet etmelerine karşı son derece sabırlı ve tahammüllüydü.
8. İnsanların İslam'a girmesini engelleyecek her bir şeye karşı uyarıda bulunulmuştur. İşte bu yüzden Nebî -sallallahu aleyhi ve sellem- insanların "Muhammed, ashabını öldürüyor" dememeleri için münafıkları öldürmekten kaçınmıştır.