عن عَلِيٍّ قَالَ: إِنِّي كُنْتُ رَجُلًا إِذَا سَمِعْتُ مِنْ رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَدِيثًا نَفَعَنِي اللهُ مِنْهُ بِمَا شَاءَ أَنْ يَنْفَعَنِي بِهِ، وَإِذَا حَدَّثَنِي رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِهِ اسْتَحْلَفْتُهُ، فَإِذَا حَلَفَ لِي صَدَّقْتُهُ، وَإِنَّهُ حَدَّثَنِي أَبُو بَكْرٍ، وَصَدَقَ أَبُو بَكْرٍ، قَالَ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ:
«مَا مِنْ رَجُلٍ يُذْنِبُ ذَنْبًا، ثُمَّ يَقُومُ فَيَتَطَهَّرُ، ثُمَّ يُصَلِّي، ثُمَّ يَسْتَغْفِرُ اللهَ، إِلَّا غَفَرَ اللهُ لَهُ»، ثُمَّ قَرَأَ هَذِهِ الْآيَةَ: {وَالَّذِينَ إِذَا فَعَلُوا فَاحِشَةً أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ذَكَرُوا اللهَ فَاسْتَغْفَرُوا لِذُنُوبِهِمْ} [آل عمران: 135].
المزيد
عه‌لی دبێژیت: ئه‌ز زه‌لامه‌ك بووم ئه‌گه‌ر من فه‌رمووده‌یه‌ك ژ پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گوهلێ ببا؛ خودێ ب وێ چه‌ندێ هند مفا دگه‌هانده من هندی وی ڤیابا، به‌لێ ئه‌گه‌ر زه‌لامه‌كی ژ صه‌حابییان فه‌رمووده‌یه‌ك بۆ من گوتبا؛ من ئه‌و ددا سویندێ، ڤێجا ئه‌گه‌ر بۆ من سویند خواربا؛ هنگی من باوه‌ر ژێ دكر، و جاره‌كێ ئه‌بو به‌كری فه‌رمووده‌یه‌ك بۆ من گۆت -و ئه‌بو به‌كر ڕاست دبێژیت - گۆت: من گوهـ ل پێغه‌مبه‌رێ خودێ بوو (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) دگۆت:
((نینه زه‌لامه‌ك هه‌بیت گونه‌هه‌كێ بكه‌ت، پاشی ڕابیت و ده‌ستنڤێژێ بگریت، پاشی نڤێژێ بكه‌ت، پاشی داخوازا ژێبرنا گونه‌هێ ژ خودێ بكه‌ت؛ خودێ دێ گونه‌ها وی بۆ وی ژێبه‌ت))، پاشی ئه‌ڤ ئایه‌ته خواند: {وَالَّذِينَ إِذَا فَعَلُوا فَاحِشَةً أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ذَكَرُوا اللهَ فَاسْتَغْفَرُوا لِذُنُوبِهِمْ} [آل عمران: 135]. ئانكو: ((و ئه‌وێن هه‌ر ده‌مێ كاره‌كێ پیس ئه‌نجام دده‌ن یان زۆرداریێ ل نه‌فسا خۆ دكه‌ن، بیرا وان ل خودێ دئێته‌ڤه و داخوازا لێبوورینێ بۆ گونه‌هێن خۆ دكه‌ن)).
