عَنْ عَبْدِ اللهِ بنِ مَسْعُودٍ رَضيَ اللهُ عنهُ قَالَ: نَامَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى حَصِيرٍ، فَقَامَ وَقَدْ أَثَّرَ فِي جَنْبِهِ، فَقُلْنَا: يَا رَسُولَ اللهِ، لَوِ اتَّخَذْنَا لَكَ وِطَاءً، فَقَالَ:
«مَا لِي وَلِلدُّنْيَا، مَا أَنَا فِي الدُّنْيَا إِلاَّ كَرَاكِبٍ اسْتَظَلَّ تَحْتَ شَجَرَةٍ ثُمَّ رَاحَ وَتَرَكَهَا».
المزيد
Abdullah bin Masz'úd (Allah legyen elégedett vele) azt mondta: Allah Küldötte (Allah áldja meg és adjon neki örök üdvösséget) egy szőnyegen aludt és az nyomokat hagyott az oldalán; mi azt mondtuk Neki: Ó, Allah Küldötte! Mi tudnánk neked egy jó fekvőhelyet készíteni. Ő pedig erre azt mondta:
"Mi dolgom nekem a világgal? Én ebben a világban csupán egy lovas vagyok, aki egy fa árnyékában megállt, majd továbbindulva elhagyja azt."
