عَنْ عَبْدِ اللهِ بنِ مَسْعُودٍ رَضيَ اللهُ عنهُ قَالَ: نَامَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى حَصِيرٍ، فَقَامَ وَقَدْ أَثَّرَ فِي جَنْبِهِ، فَقُلْنَا: يَا رَسُولَ اللهِ، لَوِ اتَّخَذْنَا لَكَ وِطَاءً، فَقَالَ:
«مَا لِي وَلِلدُّنْيَا، مَا أَنَا فِي الدُّنْيَا إِلاَّ كَرَاكِبٍ اسْتَظَلَّ تَحْتَ شَجَرَةٍ ثُمَّ رَاحَ وَتَرَكَهَا».
المزيد
จากอับดุลลอฮ์ บิน มัสซูด เราะฎิยัลลอฮุอันฮุ กล่าวว่า: ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม นอนบนเสื่อ ดังนั้นพอเขาลุกขึ้นก็จะเห็นรอยเสื่อตรงด้านข้างของท่าน ดังนั้นเราจึงกล่าวว่า: โอ้ท่านเราะซูลุลลอฮ์ ถ้าเราจะรับทำที่นอนนุ่มๆ ให้กับท่านจะดีไหม ท่านกล่าวว่า:
"ฉันไม่ผูกพันกับโลกดุนยา ฉันกับโลกดุนยานี้ ก็เปรียบเสมือนดั่งคนเดินทาง หาร่มเงาเพื่อพักผ่อนอยู่ใต้ต้นไม้นั้น หลังจากนั้นก็เดินทางต่อ และทิ้งร่มเงานั้นไว้เบื้องหลัง"
