عَن أبِي هُرَيْرَةَ رضي الله عنه قَالَ:
كُنَّا قُعُودًا حَوْلَ رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، مَعَنَا أَبُو بَكْرٍ، وَعُمَرُ فِي نَفَرٍ، فَقَامَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ بَيْنِ أَظْهُرِنَا، فَأَبْطَأَ عَلَيْنَا، وَخَشِينَا أَنْ يُقْتَطَعَ دُونَنَا، وَفَزِعْنَا، فَقُمْنَا، فَكُنْتُ أَوَّلَ مَنْ فَزِعَ، فَخَرَجْتُ أَبْتَغِي رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى أَتَيْتُ حَائِطًا لِلْأَنْصَارِ لِبَنِي النَّجَّارِ، فَدُرْتُ بِهِ هَلْ أَجِدُ لَهُ بَابًا؟ فَلَمْ أَجِدْ، فَإِذَا رَبِيعٌ يَدْخُلُ فِي جَوْفِ حَائِطٍ مِنْ بِئْرٍ خَارِجَةٍ - وَالرَّبِيعُ الْجَدْوَلُ - فَاحْتَفَزْتُ، فَدَخَلْتُ عَلَى رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَقَالَ: «أَبُو هُرَيْرَةَ» فَقُلْتُ: نَعَمْ يَا رَسُولَ اللهِ، قَالَ: «مَا شَأْنُكَ؟» قُلْتُ: كُنْتَ بَيْنَ أَظْهُرِنَا، فَقُمْتَ فَأَبْطَأْتَ عَلَيْنَا، فَخَشِينَا أَنْ تُقْتَطَعَ دُونَنَا، فَفَزِعْنَا، فَكُنْتُ أَوَّلَ مَنْ فَزِعَ، فَأَتَيْتُ هَذَا الْحَائِطَ، فَاحْتَفَزْتُ كَمَا يَحْتَفِزُ الثَّعْلَبُ، وَهَؤُلَاءِ النَّاسُ وَرَائِي، فَقَالَ: «يَا أَبَا هُرَيْرَةَ» وَأَعْطَانِي نَعْلَيْهِ، قَالَ: «اذْهَبْ بِنَعْلَيَّ هَاتَيْنِ، فَمَنْ لَقِيتَ مِنْ وَرَاءِ هَذَا الْحَائِطَ يَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ مُسْتَيْقِنًا بِهَا قَلْبُهُ، فَبَشِّرْهُ بِالْجَنَّةِ»، فَكَانَ أَوَّلَ مَنْ لَقِيتُ عُمَرُ، فَقَالَ: مَا هَاتَانِ النَّعْلَانِ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ؟ فَقُلْتُ: هَاتَانِ نَعْلَا رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، بَعَثَنِي بِهِمَا مَنْ لَقِيتُ يَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ مُسْتَيْقِنًا بِهَا قَلْبُهُ، بَشَّرْتُهُ بِالْجَنَّةِ، فَضَرَبَ عُمَرُ بِيَدِهِ بَيْنَ ثَدْيَيَّ فَخَرَرْتُ لِاسْتِي، فَقَالَ: ارْجِعْ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ، فَرَجَعْتُ إِلَى رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَأَجْهَشْتُ بُكَاءً، وَرَكِبَنِي عُمَرُ، فَإِذَا هُوَ عَلَى أَثَرِي، فَقَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَا لَكَ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ؟» قُلْتُ: لَقِيتُ عُمَرَ، فَأَخْبَرْتُهُ بِالَّذِي بَعَثْتَنِي بِهِ، فَضَرَبَ بَيْنَ ثَدْيَيَّ ضَرْبَةً خَرَرْتُ لِاسْتِي، قَالَ: ارْجِعْ، فَقَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «يَا عُمَرُ، مَا حَمَلَكَ عَلَى مَا فَعَلْتَ؟» قَالَ: يَا رَسُولَ اللهِ، بِأَبِي أَنْتَ، وَأُمِّي، أَبَعَثْتَ أَبَا هُرَيْرَةَ بِنَعْلَيْكَ، مَنْ لَقِيَ يَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ مُسْتَيْقِنًا بِهَا قَلْبُهُ بَشَّرَهُ بِالْجَنَّةِ؟ قَالَ: «نَعَمْ»، قَالَ: فَلَا تَفْعَلْ، فَإِنِّي أَخْشَى أَنْ يَتَّكِلَ النَّاسُ عَلَيْهَا، فَخَلِّهِمْ يَعْمَلُونَ، قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «فَخَلِّهِمْ».
المزيد
Abu Hurayra (Allah legyen elégedett vele) azt mondta:
Allah Küldötte (Allah áldja meg és adjon Neki örök üdvösséget!) körül ültünk. Velünk volt Abu Bakr és 'Umar (Allah legyen elégedett Kettejükkel!) és még néhányan. Allah Küldötte (Allah áldja meg és adjon Neki örök üdvösséget!) felállt közülünk és elment. Sokáig távol maradt. Féltünk, hogy elszakad tőlünk, megrettentünk és mindannyian felkeltünk. Én voltam az első, aki féltette. Kimentem, hogy megkeressem Allah Küldöttét (Allah áldja meg és adjon Neki örök üdvösséget!). Végül elértem egy kertet, ami egy Baní-n-Naddzsár-beli Anszároké volt. Ott jöttem és mentem, ajtót keresve rajta, ám nem találtam. Ekkor egy kicsiny csatornát vettem észre, amely a fal belsejébe folyt be egy külső kútból. Ekkor összehúztam magam és bebújtam, íme ott volt Allah Küldötte (Allah áldja meg és adjon Neki örök üdvösséget!). Ő mondta: "Abu Hurayra" , azt mondtam: Igen, ó, Allah Küldötte! Megkérdezte: "Mi van veled?" Én pedig mondtam: Ott voltál közöttünk, majd felkeltél és elmentél és hosszan távol maradtál tőlünk. Mi féltünk, hogy nem tudsz visszatérni és nagyon megrettentünk. Én voltam az első, aki megijedt. Eljöttem ehhez a kerthez és összehúztam magam, ahogyan a róka húzza össze magát. Mások is jönnek és keresnek Téged. Ő mondta: "Ó, Abu Hurayra!" Majd ideadta a két saruját és mondta: "Menj e két sarummal! És ha valakit is találsz e kert mögött, aki teljes bizonyossággal tanúsítja, hogy 'Nincs más jogosan imádható isten csak Allah!' azzal tudasd a Paradicsom örömhírét." Az első, akivel találkoztam az 'Umar volt, aki mondta: honnan ez a két saru? Ó, Abu Hurayra! Én mondtam neki: Ez a két saru Allah Küldötte (Allah áldja meg és adjon neki örök üdvösséget) lábbelije, aki elküldött engem ezekkel, hogy akivel találkozom és tanúságot tesz arról, hogy nincs más jogosan imádható isten csak Allah, és ebben a szíve teljes bizonyossággal megnyugszik és elfogadja - azzal tudassam a Paradicsom örömhírét. Ekkor 'Umar a mellkasomra csapott, amitől a hátsómra estem. Majd mondta: Térj vissza, ó, Abu Hurayra! Én sírva visszamentem Allah Küldöttéhez (Allah áldja meg és adjon neki örök üdvösséget). 'Umar közelről követett engem és mögöttem volt. Allah Küldötte (Allah áldja meg és adjon neki örök üdvösséget) mondta: "Mi van veled, ó, Abu Hurayra?" Mondtam: Találkoztam 'Umar-ral és elmondtam neki azt, amivel te engem megbízva elküldtél. Ő a mellkasomra csapott erős ütéssel én pedig a hátsómra estem. Ő mondta menjek vissza hozzád. Allah Küldötte (Allah áldja meg és adjon neki örök üdvösséget) mondta: "Ó, 'Umar! Mi vitt téged arra, amit csináltál?" Ő mondta: Ó, Allah Küldötte! Kedvesebb vagy a számomra, mint az apám és az anyám! Vajon elküldted Abu Hurayra-t a két saruddal, hogy ha olyannal találkozik, aki tanúságot tesz arról, hogy nincs más jogosan imádható isten csak Allah, és ebben szíve teljes bizonyosság van, azzal közölje a Paradicsom örömhírét?! Mondta: "Igen!" ('Umar) Mondta: Nem kéne ezt tenni. Attól félek, hogy az emberek nagyon fognak ebben bízni és erre hagyatkozva elhagyák a cselekedeteket. Inkább engedd, hogy ők (további jó dolgokat) cselekedjenek! Allah Küldötte (Allah áldja meg és adjon neki örök üdvösséget) azt mondta: Igen, engedjük őket!"
