Ҳадис: Азкоре, ки баъди ҳар намози фарз аст, гӯяндааш - ё анҷом диҳандааш- баъд аз ҳар намоз, пушаймон намегардад: сию се бор тасбеҳ гуфтан, сию се бор ҳамд гуфтан ва сию чаҳор бор такбир гуфтан аст

عَنْ كَعْبِ بْنِ عُجْرَةَ رضي الله عنه عَنْ رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ:
«مُعَقِّبَاتٌ لَا يَخِيبُ قَائِلُهُنَّ -أَوْ فَاعِلُهُنَّ- دُبُرَ كُلِّ صَلَاةٍ مَكْتُوبَةٍ، ثَلَاثٌ وَثَلَاثُونَ تَسْبِيحَةً، وَثَلَاثٌ وَثَلَاثُونَ تَحْمِيدَةً، وَأَرْبَعٌ وَثَلَاثُونَ تَكْبِيرَةً».
[صحيح] - [رواه مسلم] - [صحيح مسلم: 596]

Аз Каъб ибни Ъуҷра (разияллоҳу анҳу) ривоят аст, ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд:
"Азкоре, ки баъди ҳар намози фарз аст, гӯяндааш - ё анҷом диҳандааш- баъд аз ҳар намоз, пушаймон намегардад: сию се бор тасбеҳ гуфтан, сию се бор ҳамд гуфтан ва сию чаҳор бор такбир гуфтан аст."
[Саҳеҳ] - [رواه مسلم] - [Саҳеҳ Муслим - 596]

Шарҳ

Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) дар бораи азкоре хабар доданд, ки гӯяндааш зиён намебинад ва пушаймон намешавад, балки савоби ин калимаҳоро хоҳад гирифт. Ва ин зикрҳо баъд аз намози фарзӣ пай дар пай гуфта мешаванд:
"Субҳоналлоҳ" сию се бор, ба маънои пок донистани Аллоҳ аз ҳамагуна нақсу камбудиҳо.
Ва "Алҳамду лиллоҳ" сию се бор, ки васфи Аллоҳ бо камоли комил бо ҳамроҳи муҳаббат ва бузургдошт аст.
Ва "Аллоҳу акбар" сию чаҳор бор, Аллоҳ аз ҳама чиз бузургтар ва боазаматтар аст.

Аз фоидаҳои ҳадис

1. Фазилати тасбеҳ, таҳмид ва такбир, зеро онҳо некиҳои доимӣ ҳастанд.