عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ رَضيَ اللهُ عنهُ قَالَ:
قَالَ لِي النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «اقْرَأْ عَلَيَّ»، قُلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَأَقْرَأُ عَلَيْكَ، وَعَلَيْكَ أُنْزِلَ؟ قَالَ: «نَعَمْ» فَقَرَأْتُ سُورَةَ النِّسَاءِ حَتَّى أَتَيْتُ إِلَى هَذِهِ الآيَةِ: {فَكَيْفَ إِذَا جِئْنَا مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ بِشَهِيدٍ، وَجِئْنَا بِكَ عَلَى هَؤُلاَءِ شَهِيدًا} [النساء: 41]، قَالَ: «حَسْبُكَ الآنَ» فَالْتَفَتُّ إِلَيْهِ، فَإِذَا عَيْنَاهُ تَذْرِفَانِ.
المزيد
អំពី អាប់ទុលឡោះ ពិន ម៉ាស៊្អូទ رضي الله عنه បាននិយាយថា៖
ណាពី ﷺ លោកបានមានប្រសាសន៍មកកាន់ខ្ញុំថា៖ “ចូរសូត្រឲ្យខ្ញុំស្ដាប់”។ ខ្ញុំបានតបថា៖ ឱរ៉ស៊ូលុលឡោះ! តើឲ្យខ្ញុំសូត្រឲ្យលោកស្ដាប់ឬ ខណៈដែល(គម្ពីរគួរអានត្រូវបាន)គេបញ្ចុះមកកាន់រូបលោកនោះ? លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ “បាទ”។ ពេលនោះ ខ្ញុំបានសូត្រស៊ូរ៉ោះ អាន់នីសាក រហូតដល់អាយ៉ាត់នេះ៖ “តើ(ស្ថានភាពពួកគេ)យ៉ាងដូចម្តេចទៅនៅពេលដែលយើងនាំមកពីគ្រប់ប្រជាជាតិទាំងអស់នូវសាក្សីម្នាក់(អ្នកនាំសាររបស់ពួកគេ) ហើយយើងក៏បាននាំអ្នក(ណាពីមូហាំម៉ាត់)មកធ្វើជាសាក្សីលើពួកគេ(ប្រជាជាតិរបស់អ្នក)ដែរនោះ”? លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ “ប៉ុណ្ណឹងបានហើយ”។ ពេលនោះ ខ្ញុំបានងាកទៅរកលោកឃើញនេត្រាទាំងគូរបស់លោកស្រក់ទឹកភ្នែក។
