عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ رَضيَ اللهُ عنهُ قَالَ:
قَالَ لِي النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «اقْرَأْ عَلَيَّ»، قُلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَأَقْرَأُ عَلَيْكَ، وَعَلَيْكَ أُنْزِلَ؟ قَالَ: «نَعَمْ» فَقَرَأْتُ سُورَةَ النِّسَاءِ حَتَّى أَتَيْتُ إِلَى هَذِهِ الآيَةِ: {فَكَيْفَ إِذَا جِئْنَا مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ بِشَهِيدٍ، وَجِئْنَا بِكَ عَلَى هَؤُلاَءِ شَهِيدًا} [النساء: 41]، قَالَ: «حَسْبُكَ الآنَ» فَالْتَفَتُّ إِلَيْهِ، فَإِذَا عَيْنَاهُ تَذْرِفَانِ.
المزيد
ਅਬਦੁੱਲਾ ਬਿਨ ਮਸਉਦ ਰਜ਼ੀਅੱਲਾਹੁ ਅਨਹੁ ਤੋਂ ਰਿਵਾਇਤ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ:
ਨਬੀ ਸੱਲੱਲਾਹੁ ਅਲੈਹਿ ਵਸੱਲਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ: “ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪੜ੍ਹੋ।”ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ: “ਏ ਰਸੂਲ ਅੱਲਾਹ, ਕੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪੜ੍ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਵਹੀ ਆਈ ਹੈ?”
ਉਸ ਨੇ ਫਰਮਾਇਆ: “ਹਾਂ।”ਫਿਰ ਮੈਂ ਸੂਰਤ ਨਿਸ਼ਾ ਪੜ੍ਹੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਿ ਇਸ ਆਯਤ ਤੱਕ ਆਇਆ:{ਫ਼ਕੈਫਾ ਇਜ਼ਾ ਜ਼ੀਨਾ ਮਿੰ ਕੁੱਲਿ ਉਮੱਤਿਨ ਬਿਸ਼ਹੀਦੀ, ਵਜੀਨਾ ਬਿਕਾ ਅਲੈਹਾ ਆਲੈਹਾ ਸ਼ਹੀਦਾ} [ਨਿਸ਼ਾ: 41]
ਨਬੀ ਸੱਲੱਲਾਹੁ ਅਲੈਹਿ ਵਸੱਲਮ ਨੇ ਫਰਮਾਇਆ: “ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ।”
ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਰੋਂਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
