عَنْ مُعَاذِ بْنِ جَبَلٍ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ قَالَ: قُلْت يَا رَسُولَ اللَّهِ! أَخْبِرْنِي بِعَمَلٍ يُدْخِلُنِي الجَنَّةَ وَيُبَاعِدْنِي مِنْ النَّارِ، قَالَ:
«لَقَدْ سَأَلْتَ عَنْ عَظِيمٍ، وَإِنَّهُ لَيَسِيرٌ عَلَى مَنْ يَسَّرَهُ اللَّهُ عَلَيْهِ: تَعْبُدُ اللَّهَ لَا تُشْرِكُ بِهِ شَيْئًا، وَتُقِيمُ الصَّلَاةَ، وَتُؤْتِي الزَّكَاةَ، وَتَصُومُ رَمَضَانَ، وَتَحُجُّ البَيْتَ، ثُمَّ قَالَ: أَلَا أَدُلُّكَ عَلَى أَبْوَابِ الخَيْرِ، الصَّوْمُ جُنَّةٌ، وَالصَّدَقَةُ تُطْفِئُ الْخَطِيئَةَ كَمَا يُطْفِئُ المَاءُ النَّارَ، وَصَلَاةُ الرَّجُلِ مِنْ جَوْفِ اللَّيْلِ، ثُمَّ تَلَا: {تَتَجَافَى جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ} حَتَّى {بَلَغَ يَعْمَلُونَ}، ثُمَّ قَالَ: أَلَا أُخْبِرُك بِرَأْسِ الأَمْرِ وَعَمُودِهِ وَذِرْوَةِ سَنَامِهِ، فَقُلْتُ: بَلَى يَا رَسُولَ اللَّهِ، قَالَ: رَأْسُ الأَمْرِ الإِسْلَامُ، وَعَمُودُهُ الصَّلَاةُ، وَذِرْوَةُ سَنَامِهِ الجِهَادُ، ثُمَّ قَالَ: أَلَا أُخْبِرُك بِمِلَاكِ ذَلِكَ كُلِّهِ، فقُلْت: بَلَى يَا رَسُولَ اللَّه! فَأَخَذَ بِلِسَانِهِ وَقَالَ: كُفَّ عَلَيْك هَذَا، قُلْت: يَا نَبِيَّ اللَّهِ! وَإِنَّا لَمُؤَاخَذُونَ بِمَا نَتَكَلَّمُ بِهِ، فَقَالَ: ثَكِلَتْكَ أُمُّكَ وَهَلْ يَكُبُّ النَّاسَ عَلَى وُجُوهِهِمْ أَوْ قَالَ عَلَى مَنَاخِرِهِمْ إلَّا حَصَائِدُ أَلسِنَتِهِمْ»!
المزيد
Муоз ибн Жабал разияллоҳу анҳудан ривоят қилинади: Мен Набий соллаллоҳу алайҳи ва салламга:
«Ё Расулуллоҳ, менга шундай бир амални айтингки, у мени жаннатга киритиб, дўзахдан узоқлаштирсин», – дедим.
«Сен улкан нарса ҳақида сўрадинг. Бироқ у Аллоҳ таоло осон қилган кишига осондир:
Аллоҳга бирон-бир нарсани шерик этмасдан ибодат қил. Намозни тўкис адо эт , закот бер, Рамазон рўзасини тут ва Байтуллоҳга ҳаж
қил!» Сўнг дедилар: «Сенга яхшилик эшикларини кўрсатайинми?! Рўза қалқондир.
Садақа бамисоли сув ўтни ўчирганидек гуноҳларни ўчиради. Кишининг
тунда ўқиган намози ҳам (яхшилик эшикларидандир)». Сўнг Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам қуйидаги оят ни тиловат қилдилар: «Уларнинг ёнбошлари ўрин-жойларидан йироқ бўлур (яъни,
тунларини ибодат билан ўтказиб, оз ухлайдилар). Улар Раббиларига қўрқув ва умидворлик билан дуо-илтижо қилурлар ва Биз уларга ризқ қилиб берган нарсалардан инфоқ-эҳсон қилурлар. Бас уларнинг қилиб ўтган амалларига мукофот қилиб, улар учун беркитиб қўйилган кўзлар қувончини бирон жон била олмас».
Сўнг дедилар: «Сенга ишнинг боши, устуни ва чўққиси ҳақида хабар берайми?!»
«Ҳа, ё Расулуллоҳ!» – дедим мен.
«Ишнинг боши Ислом, устуни намоз ва чўққиси жиҳоддир!»
Сўнгра яна шундай дедилар: «Сенга мана шуларнинг ҳаммасининг ўзаги ҳақида хабар берайми?!». «Ҳа, ё Расулуллоҳ!» - деб жавоб бердим. Набий соллаллоҳу алайҳи ва
саллам тилларини ушлаб, дедилар: «Мана бунингни тийгин!»
— Эй Аллоҳнинг Пайғамбари, нима, биз гапирган гапларимизга ҳам
жавобгар бўламизми?!
— Сени йўқлаб онанг йиғласин, ахир одамларни юзлари билан (ёки
“бурунлари билан” дедилар) дўзахга қулатадиган нарса тилларининг
самараси эмасми?!.
