حديث: رسول الله (صلی الله علیه وسلم) هنگامی که از رکوع بالا می شدند می فرمودند "سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ"، هیچ‌یک از ما کمر خود را (برای سجده) خم نمی‌کرد تا زمانی که پیامبر (صلی الله علیه وسلم) به سجده می‌رفت؛ آنگاه ما پس از ایشان به سجده می‌رفتیم

عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ يَزِيدَ الخَطْمِيِّ قَالَ: حَدَّثَنِي البَرَاءُ وَهُوَ غَيْرُ كَذُوبٍ، قَالَ:
كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا قَالَ: سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ، لَمْ يَحْنِ أَحَدٌ مِنَّا ظَهْرَهُ حَتَّى يَقَعَ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سَاجِدًا، ثُمَّ نَقَعُ سُجُودًا بَعْدَهُ.
[صحيح] - [متفق عليه] - [صحيح البخاري: 690]

این ترجمه نیاز به بررسی و تدقیق بیشتر دارد.

از عبدالله بن یزید خطمی روایت است که گفت: براء (بن عازب) ـ رضی الله عنه که هرگز دروغگو نبود ـ برایم گفت که:
رسول الله (صلی الله علیه وسلم) هنگامی که از رکوع بالا می شدند می فرمودند "سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ"، هیچ‌یک از ما کمر خود را (برای سجده) خم نمی‌کرد تا زمانی که پیامبر (صلی الله علیه وسلم) به سجده می‌رفت؛ آنگاه ما پس از ایشان به سجده می‌رفتیم.
[صحیح] - [متفق علیه] - [صحیح بخاری - 690]

توضیح

براء بن عازب (رضی الله عنه) ـ که شخص راستگو است ـ خبر می‌دهد که پیامبر (صلی الله علیه وسلم) هنگامی که از رکوع بالا می‌شدند می‌فرمودند «سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ»، نمازگزاران همچنان به حالت قیام باقی می‌ماندند و هیچ‌کس کمر خود را برای سجده خم نمی‌کرد تا زمانی که پیامبر (صلی الله علیه وسلم) پیشانی مبارک را بر زمین می‌نهادند؛ آنگاه آنان پس از ایشان به سجده می‌رفتند.

از فوائد حدیث

1. بیان کیفیت پیروی صحابه رضوان الله علیهم از رسول الله (صلی الله علیه وسلم) در نماز، و اینکه آنان از حالت قیام به سجده منتقل نمی‌شدند تا هنگامی که ایشان سجده می‌کردند.
2. ابن دقیق العید رحمه الله می گوید: این حدیث دلالت بر طمأنینه و آرامش طولانی پیامبر (صلی الله علیه وسلم) در نماز دارد.
3. مأموم در پیروی از امام، چهار حالت دارد:
4. ۱. پیشی گرفتن (سبقت): آنکه مأموم پیش از امام، کاری را آغاز کند؛ به این گونه که پیش از امام به رکنی برسد. مانند: پیش از امام به رکوع رفتن، یا پیش از او به سجده افتادن، این کار حرام است و اگر عمداً و با آگاهی از نهی شرعی انجام شود، نمازش باطل می‌گردد ـ خواه در کل رکن پیشی گیرد، یا تنها در ابتدای آن، و اگر در تکبیرةالإحرام چنین کند، نمازش منعقد نمی‌شود و باید نماز را از سر گیرد.
5. ۲. همزمانی (موافقت): آنکه مأموم هم‌زمان با امام باشد؛ هم‌زمان با او رکوع کند، هم‌زمان سجده نماید و هم‌زمان برخیزد، کم‌ترین حکم این کار کراهت است، ولی به ظاهر ادلّه، حرام نیز می‌باشد، و اگر در تکبیرةالإحرام هم‌زمانی کند، نمازش منعقد نشده و باید اعاده نماید.
6. ۳. پیروی (متابعت): آنکه مأموم، کارهای نماز را پس از امام ـ بی‌درنگ ـ انجام دهد، این روش، مشروع و مطابق سنت است.
7. ۴. تأخیر شدید (تخلُّف): آنکه مأموم چنان از امام عقب بیافتد که از حد پیروی خارج شود، مانند: هنگامی که امام به رکوع رود، ولی مأموم تا نزدیکیِ برخاستن امام از رکوع، همچنان بر قیام خود بماند، این روش خلاف مشروع و حرام است، مگر آنکه به جهت عذری ـ چون بیماری یا پیری ـ باشد.