عَنْ صُهَيْبٍ رَضيَ اللهُ عنه أَنَّ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ:
"كَانَ مَلِكٌ فِيمَنْ كَانَ قَبْلَكُمْ، وَكَانَ لَهُ سَاحِرٌ، فَلَمَّا كَبِرَ، قَالَ لِلْمَلِكِ: إِنِّي قَدْ كَبِرْتُ، فَابْعَثْ إِلَيَّ غُلَامًا أُعَلِّمْهُ السِّحْرَ، فَبَعَثَ إِلَيْهِ غُلَامًا يُعَلِّمُهُ، فَكَانَ فِي طَرِيقِهِ إِذَا سَلَكَ رَاهِبٌ فَقَعَدَ إِلَيْهِ وَسَمِعَ كَلَامَهُ، فَأَعْجَبَهُ، فَكَانَ إِذَا أَتَى السَّاحِرَ مَرَّ بِالرَّاهِبِ وَقَعَدَ إِلَيْهِ، فَإِذَا أَتَى السَّاحِرَ ضَرَبَهُ، فَشَكَا ذَلِكَ إِلَى الرَّاهِبِ، فَقَالَ: إِذَا خَشِيتَ السَّاحِرَ، فَقُلْ: حَبَسَنِي أَهْلِي، وَإِذَا خَشِيتَ أَهْلَكَ فَقُلْ: حَبَسَنِي السَّاحِرُ، فَبَيْنَمَا هُوَ كَذَلِكَ إِذْ أَتَى عَلَى دَابَّةٍ عَظِيمَةٍ قَدْ حَبَسَتِ النَّاسَ، فَقَالَ: الْيَوْمَ أَعْلَمُ آلسَّاحِرُ أَفْضَلُ أَمِ الرَّاهِبُ أَفْضَلُ؟ فَأَخَذَ حَجَرًا، فَقَالَ: اللهُمَّ إِنْ كَانَ أَمْرُ الرَّاهِبِ أَحَبَّ إِلَيْكَ مِنْ أَمْرِ السَّاحِرِ فَاقْتُلْ هَذِهِ الدَّابَّةَ، حَتَّى يَمْضِيَ النَّاسُ، فَرَمَاهَا فَقَتَلَهَا، وَمَضَى النَّاسُ، فَأَتَى الرَّاهِبَ فَأَخْبَرَهُ، فَقَالَ لَهُ الرَّاهِبُ: أَيْ بُنَيَّ أَنْتَ الْيَوْمَ أَفْضَلُ مِنِّي، قَدْ بَلَغَ مِنْ أَمْرِكَ مَا أَرَى، وَإِنَّكَ سَتُبْتَلَى، فَإِنِ ابْتُلِيتَ فَلَا تَدُلَّ عَلَيَّ، وَكَانَ الْغُلَامُ يُبْرِئُ الْأَكْمَهَ وَالْأَبْرَصَ، وَيُدَاوِي النَّاسَ مِنْ سَائِرِ الْأَدْوَاءِ، فَسَمِعَ جَلِيسٌ لِلْمَلِكِ كَانَ قَدْ عَمِيَ، فَأَتَاهُ بِهَدَايَا كَثِيرَةٍ، فَقَالَ: مَا هَاهُنَا لَكَ أَجْمَعُ، إِنْ أَنْتَ شَفَيْتَنِي، فَقَالَ: إِنِّي لَا أَشْفِي أَحَدًا إِنَّمَا يَشْفِي اللهُ، فَإِنْ أَنْتَ آمَنْتَ بِاللهِ دَعَوْتُ اللهَ فَشَفَاكَ، فَآمَنَ بِاللهِ فَشَفَاهُ اللهُ، فَأَتَى الْمَلِكَ فَجَلَسَ إِلَيْهِ كَمَا كَانَ يَجْلِسُ، فَقَالَ لَهُ الْمَلِكُ: مَنْ رَدَّ عَلَيْكَ بَصَرَكَ؟ قَالَ: رَبِّي، قَالَ: وَلَكَ رَبٌّ غَيْرِي؟ قَالَ: رَبِّي وَرَبُّكَ اللهُ، فَأَخَذَهُ فَلَمْ يَزَلْ يُعَذِّبُهُ حَتَّى دَلَّ عَلَى الْغُلَامِ، فَجِيءَ بِالْغُلَامِ، فَقَالَ لَهُ الْمَلِكُ: أَيْ بُنَيَّ قَدْ بَلَغَ مِنْ سِحْرِكَ مَا تُبْرِئُ الْأَكْمَهَ وَالْأَبْرَصَ، وَتَفْعَلُ وَتَفْعَلُ، فَقَالَ: إِنِّي لَا أَشْفِي أَحَدًا، إِنَّمَا يَشْفِي اللهُ، فَأَخَذَهُ فَلَمْ يَزَلْ يُعَذِّبُهُ حَتَّى دَلَّ عَلَى الرَّاهِبِ، فَجِيءَ بِالرَّاهِبِ، فَقِيلَ لَهُ: ارْجِعْ عَنْ دِينِكَ، فَأَبَى، فَدَعَا بِالْمِئْشَارِ، فَوَضَعَ الْمِئْشَارَ فِي مَفْرِقِ رَأْسِهِ، فَشَقَّهُ حَتَّى وَقَعَ شِقَّاهُ، ثُمَّ جِيءَ بِجَلِيسِ الْمَلِكِ فَقِيلَ لَهُ: ارْجِعْ عَنْ دِينِكَ، فَأَبَى فَوَضَعَ الْمِئْشَارَ فِي مَفْرِقِ رَأْسِهِ، فَشَقَّهُ بِهِ حَتَّى وَقَعَ شِقَّاهُ، ثُمَّ جِيءَ بِالْغُلَامِ فَقِيلَ لَهُ ارْجِعْ عَنْ دِينِكَ، فَأَبَى فَدَفَعَهُ إِلَى نَفَرٍ مِنْ أَصْحَابِهِ، فَقَالَ: اذْهَبُوا بِهِ إِلَى جَبَلِ كَذَا وَكَذَا، فَاصْعَدُوا بِهِ الْجَبَلَ، فَإِذَا بَلَغْتُمْ ذُرْوَتَهُ، فَإِنْ رَجَعَ عَنْ دِينِهِ، وَإِلَّا فَاطْرَحُوهُ، فَذَهَبُوا بِهِ فَصَعِدُوا بِهِ الْجَبَلَ، فَقَالَ: اللهُمَّ اكْفِنِيهِمْ بِمَا شِئْتَ، فَرَجَفَ بِهِمِ الْجَبَلُ فَسَقَطُوا، وَجَاءَ يَمْشِي إِلَى الْمَلِكِ، فَقَالَ لَهُ الْمَلِكُ: مَا فَعَلَ أَصْحَابُكَ؟ قَالَ: كَفَانِيهِمُ اللهُ، فَدَفَعَهُ إِلَى نَفَرٍ مِنْ أَصْحَابِهِ، فَقَالَ: اذْهَبُوا بِهِ فَاحْمِلُوهُ فِي قُرْقُورٍ، فَتَوَسَّطُوا بِهِ الْبَحْرَ، فَإِنْ رَجَعَ عَنْ دِينِهِ وَإِلَّا فَاقْذِفُوهُ، فَذَهَبُوا بِهِ، فَقَالَ: اللهُمَّ اكْفِنِيهِمْ بِمَا شِئْتَ، فَانْكَفَأَتْ بِهِمِ السَّفِينَةُ فَغَرِقُوا، وَجَاءَ يَمْشِي إِلَى الْمَلِكِ، فَقَالَ لَهُ الْمَلِكُ: مَا فَعَلَ أَصْحَابُكَ؟ قَالَ: كَفَانِيهِمُ اللهُ، فَقَالَ لِلْمَلِكِ: إِنَّكَ لَسْتَ بِقَاتِلِي حَتَّى تَفْعَلَ مَا آمُرُكَ بِهِ، قَالَ: وَمَا هُوَ؟ قَالَ: تَجْمَعُ النَّاسَ فِي صَعِيدٍ وَاحِدٍ، وَتَصْلُبُنِي عَلَى جِذْعٍ، ثُمَّ خُذْ سَهْمًا مِنْ كِنَانَتِي، ثُمَّ ضَعِ السَّهْمَ فِي كَبِدِ الْقَوْسِ، ثُمَّ قُلْ: بِاسْمِ اللهِ رَبِّ الْغُلَامِ، ثُمَّ ارْمِنِي، فَإِنَّكَ إِذَا فَعَلْتَ ذَلِكَ قَتَلْتَنِي، فَجَمَعَ النَّاسَ فِي صَعِيدٍ وَاحِدٍ، وَصَلَبَهُ عَلَى جِذْعٍ، ثُمَّ أَخَذَ سَهْمًا مِنْ كِنَانَتِهِ، ثُمَّ وَضَعَ السَّهْمَ فِي كَبْدِ الْقَوْسِ، ثُمَّ قَالَ: بِاسْمِ اللهِ، رَبِّ الْغُلَامِ، ثُمَّ رَمَاهُ فَوَقَعَ السَّهْمُ فِي صُدْغِهِ، فَوَضَعَ يَدَهُ فِي صُدْغِهِ فِي مَوْضِعِ السَّهْمِ فَمَاتَ، فَقَالَ النَّاسُ: آمَنَّا بِرَبِّ الْغُلَامِ، آمَنَّا بِرَبِّ الْغُلَامِ، آمَنَّا بِرَبِّ الْغُلَامِ، فَأُتِيَ الْمَلِكُ فَقِيلَ لَهُ: أَرَأَيْتَ مَا كُنْتَ تَحْذَرُ؟ قَدْ وَاللهِ نَزَلَ بِكَ حَذَرُكَ، قَدْ آمَنَ النَّاسُ، فَأَمَرَ بِالْأُخْدُودِ فِي أَفْوَاهِ السِّكَكِ، فَخُدَّتْ وَأَضْرَمَ النِّيرَانَ، وَقَالَ: مَنْ لَمْ يَرْجِعْ عَنْ دِينِهِ فَأَحْمُوهُ فِيهَا، أَوْ قِيلَ لَهُ: اقْتَحِمْ، فَفَعَلُوا حَتَّى جَاءَتِ امْرَأَةٌ وَمَعَهَا صَبِيٌّ لَهَا فَتَقَاعَسَتْ أَنْ تَقَعَ فِيهَا، فَقَالَ لَهَا الْغُلَامُ: يَا أُمَّهْ اصْبِرِي فَإِنَّكِ عَلَى الْحَقِّ".
المزيد
Od Suhejba, radijallahu anhu, se prenosi da je Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, kazao:
"Nekada prije vas, živio je jedan kralj koji je imao sihirbaza. Kada je sihirbaz ostario, rekao je kralju: 'Ostario sam, pa mi pošalji jednog dječaka da ga poučim sihru.' Kralj mu je poslao jednog dječaka. Na putu do sihirbaza, dječak je sretao jednog pobožnog učenjaka, kod kojeg bi zastao i slušao njegove riječi, koje su ga veoma zadivile. Tako je činio svaki put kada bi išao sihirbazu. Kada bi zakasnio kod sihirbaza, ovaj bi ga istukao, pa se dječak požalio pobožnjaku. On mu reče: "Kada se uplašiš sihirbaza, reci mu da te zadržala porodica, a kada se uplašiš porodice, reci da te zadržao sihirbaz." Tako je nastavio činiti sve dok jednog dana na putu nije ugledao ogromnu životinju koja je ljudima zapriječila prolaz. Tada reče: 'Danas ću saznati ko je bolji – sihirbaz ili pobožnjak.' Uze kamen i reče: 'Allahu moj, ako Ti je ovaj učenjak draži od sihirbaza, usmrti ovu životinju kako bi ljudi mogli proći.' Zatim baci kamen na nju i usmrti je, pa ljudi nastaviše svojim putem. Kada je otišao pobožnjaku i ispričao mu šta se dogodilo, on mu reče: 'Sinko moj, danas si bolji od mene. Dostigao si stepen na kojem ćeš biti iskušan. Zato, ako budeš izložen mučenju, nemoj me odati.' Dječak je Allahovom dozvolom liječio slijepe i gubavce, kao i ljude oboljele od raznih bolesti. Za njega je čuo kraljev savjetnik, koji je bio slijep, pa mu je došao noseći mnoge darove i rekao: 'Sve ovo pripada tebi ako me izliječiš.' Dječak odgovori: 'Ja nikoga ne liječim. Liječi jedino Allah. Ako povjeruješ u Allaha Uzvišenog, zamolit ću Ga da te izliječi.' Savjetnik je povjerovao u Allaha i On mu je vratio vid. Nakon toga došao je kralju i sjeo pored njega, kao što je i ranije običavao. Kralj ga upita: 'Ko ti je vratio vid?' On odgovori: 'Moj Gospodar.' Kralj reče: 'Zar imaš drugog gospodara osim mene?' Savjetnik odgovori: 'Moj i tvoj Gospodar je Allah.' Kralj ga tada uhapsi i nastavi ga mučiti sve dok mu nije otkrio dječaka. Potom su doveli dječaka, pa mu kralj reče: 'Sinko, toliko si usavršio pravljenje sihra da liječiš slijepe i gubavce, te činiš još mnoga druga čuda.' Dječak odgovori: 'Ja nikoga ne liječim. Liječi jedino Allah Uzvišeni.' Kralj je i njega uhapsio i mučio sve dok nije otkrio pobožnjaka. Doveden je i pobožnjak, pa mu bi rečeno: 'Vrati se svojoj prijašnjoj vjeri!' On to odbi, pa kralj naredi da donesu testeru. Stavili su je na sredinu njegove glave i raspolovili ga njome. Zatim je doveden kraljev savjetnik, kojem također bi rečeno: 'Vrati se svojoj prijašnjoj vjeri!' I on odbi, pa su i njega raspolovili testerom. Potom je doveden dječak, kojem bi rečeno: 'Vrati se svojoj prijašnjoj vjeri!' On odbi, pa ga kralj predade skupini svojih vojnika i reče: 'Odvedite ga na to i to brdo. Kada stignete na njegov vrh, pozovite ga da se odrekne svoje vjere. Ako to učini, pustite ga, a ako odbije, bacite ga s vrha.' Odveli su ga i popeli se s njim na vrh brda. Dječak prouči: 'Allahu moj, zaštiti me od njih kako Ti hoćeš!' Brdo se zatrese pod njima, pa oni popadaše u provaliju, a dječak se vrati kralju. Kralj ga upita: 'Šta je bilo s tvojom pratnjom?' On odgovori: 'Allah me zaštitio od njih.' Kralj ga zatim predade drugoj skupini svojih vojnika i reče: 'Ukrcajte ga u lađu i odvezite nasred mora. Ako se odrekne svoje vjere, pustite ga, a ako odbije, bacite ga u more.' Isplovili su, a dječak prouči: 'Allahu moj, zaštiti me od njih kako Ti hoćeš!' Lađa se prevrnu, vojnici se utopiše, a dječak se ponovo vrati kralju. Kralj ga upita: 'Šta se dogodilo s tvojom pratnjom?' On odgovori: 'Allah Uzvišeni me zaštitio od njih.' Zatim reče kralju: 'Nećeš me moći ubiti dok ne učiniš ono što ću ti narediti.' Kralj upita: 'A šta je to?' Dječak odgovori: 'Okupi ljude na jednom mjestu, zatim me priveži za deblo, uzmi strijelu iz mog tobolca, stavi je u luk i reci: 'U ime Allaha, Gospodara ovog dječaka!', a zatim odapni strijelu. Ako to učiniš, moći ćeš me ubiti.' Kralj je okupio ljude na jednom mjestu, privezao dječaka za deblo, uzeo strijelu iz njegova tobolca, stavio je u luk i rekao: 'U ime Allaha, Gospodara ovog dječaka!', pa odape strijelu. Ona pogodi dječaka u sljepoočnicu. Dječak stavi ruku na mjesto gdje ga je pogodila strijela i umrije. Tada ljudi povikaše: 'Vjerujemo u Gospodara ovog dječaka! Vjerujemo u Gospodara ovog dječaka!' Kralju tada dođoše njegovi ljudi i rekoše: 'Tako nam Allaha, dogodilo se upravo ono čega si se bojao. Narod je povjerovao.' Kralj tada naredi da se uz puteve iskopaju rovovi, pa da se u njima naloži vatra. Zatim reče: 'Ko se ne odrekne svoje vjere, bacite ga u vatru!', ili: 'Recite mu da sam skoči u vatru.' Tako su i činili. Kada je na red došla jedna žena sa svojim dojenčetom, zastala je, uplašivši se da uđe u vatru. Tada joj njeno dijete reče: 'Majko, budi strpljiva, jer si, zaista, na istini!'"
