Hadis: Nekada prije vas, živio je jedan kralj koji je imao sihirbaza

عَنْ صُهَيْبٍ رَضيَ اللهُ عنه أَنَّ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ:
"كَانَ مَلِكٌ فِيمَنْ كَانَ قَبْلَكُمْ، وَكَانَ لَهُ سَاحِرٌ، فَلَمَّا كَبِرَ، قَالَ لِلْمَلِكِ: إِنِّي قَدْ كَبِرْتُ، فَابْعَثْ إِلَيَّ غُلَامًا أُعَلِّمْهُ السِّحْرَ، فَبَعَثَ إِلَيْهِ غُلَامًا يُعَلِّمُهُ، فَكَانَ فِي طَرِيقِهِ إِذَا سَلَكَ رَاهِبٌ فَقَعَدَ إِلَيْهِ وَسَمِعَ كَلَامَهُ، فَأَعْجَبَهُ، فَكَانَ إِذَا أَتَى السَّاحِرَ مَرَّ بِالرَّاهِبِ وَقَعَدَ إِلَيْهِ، فَإِذَا أَتَى السَّاحِرَ ضَرَبَهُ، فَشَكَا ذَلِكَ إِلَى الرَّاهِبِ، فَقَالَ: إِذَا خَشِيتَ السَّاحِرَ، فَقُلْ: حَبَسَنِي أَهْلِي، وَإِذَا خَشِيتَ أَهْلَكَ فَقُلْ: حَبَسَنِي السَّاحِرُ، فَبَيْنَمَا هُوَ كَذَلِكَ إِذْ أَتَى عَلَى دَابَّةٍ عَظِيمَةٍ قَدْ حَبَسَتِ النَّاسَ، فَقَالَ: الْيَوْمَ أَعْلَمُ آلسَّاحِرُ أَفْضَلُ أَمِ الرَّاهِبُ أَفْضَلُ؟ فَأَخَذَ حَجَرًا، فَقَالَ: اللهُمَّ إِنْ كَانَ أَمْرُ الرَّاهِبِ أَحَبَّ إِلَيْكَ مِنْ أَمْرِ السَّاحِرِ فَاقْتُلْ هَذِهِ الدَّابَّةَ، حَتَّى يَمْضِيَ النَّاسُ، فَرَمَاهَا فَقَتَلَهَا، وَمَضَى النَّاسُ، فَأَتَى الرَّاهِبَ فَأَخْبَرَهُ، فَقَالَ لَهُ الرَّاهِبُ: أَيْ بُنَيَّ أَنْتَ الْيَوْمَ أَفْضَلُ مِنِّي، قَدْ بَلَغَ مِنْ أَمْرِكَ مَا أَرَى، وَإِنَّكَ سَتُبْتَلَى، فَإِنِ ابْتُلِيتَ فَلَا تَدُلَّ عَلَيَّ، وَكَانَ الْغُلَامُ يُبْرِئُ الْأَكْمَهَ وَالْأَبْرَصَ، وَيُدَاوِي النَّاسَ مِنْ سَائِرِ الْأَدْوَاءِ، فَسَمِعَ جَلِيسٌ لِلْمَلِكِ كَانَ قَدْ عَمِيَ، فَأَتَاهُ بِهَدَايَا كَثِيرَةٍ، فَقَالَ: مَا هَاهُنَا لَكَ أَجْمَعُ، إِنْ أَنْتَ شَفَيْتَنِي، فَقَالَ: إِنِّي لَا أَشْفِي أَحَدًا إِنَّمَا يَشْفِي اللهُ، فَإِنْ أَنْتَ آمَنْتَ بِاللهِ دَعَوْتُ اللهَ فَشَفَاكَ، فَآمَنَ بِاللهِ فَشَفَاهُ اللهُ، فَأَتَى الْمَلِكَ فَجَلَسَ إِلَيْهِ كَمَا كَانَ يَجْلِسُ، فَقَالَ لَهُ الْمَلِكُ: مَنْ رَدَّ عَلَيْكَ بَصَرَكَ؟ قَالَ: رَبِّي، قَالَ: وَلَكَ رَبٌّ غَيْرِي؟ قَالَ: رَبِّي وَرَبُّكَ اللهُ، فَأَخَذَهُ فَلَمْ يَزَلْ يُعَذِّبُهُ حَتَّى دَلَّ عَلَى الْغُلَامِ، فَجِيءَ بِالْغُلَامِ، فَقَالَ لَهُ الْمَلِكُ: أَيْ بُنَيَّ قَدْ بَلَغَ مِنْ سِحْرِكَ مَا تُبْرِئُ الْأَكْمَهَ وَالْأَبْرَصَ، وَتَفْعَلُ وَتَفْعَلُ، فَقَالَ: إِنِّي لَا أَشْفِي أَحَدًا، إِنَّمَا يَشْفِي اللهُ، فَأَخَذَهُ فَلَمْ يَزَلْ يُعَذِّبُهُ حَتَّى دَلَّ عَلَى الرَّاهِبِ، فَجِيءَ بِالرَّاهِبِ، فَقِيلَ لَهُ: ارْجِعْ عَنْ دِينِكَ، فَأَبَى، فَدَعَا بِالْمِئْشَارِ، فَوَضَعَ الْمِئْشَارَ فِي مَفْرِقِ رَأْسِهِ، فَشَقَّهُ حَتَّى وَقَعَ شِقَّاهُ، ثُمَّ جِيءَ بِجَلِيسِ الْمَلِكِ فَقِيلَ لَهُ: ارْجِعْ عَنْ دِينِكَ، فَأَبَى فَوَضَعَ الْمِئْشَارَ فِي مَفْرِقِ رَأْسِهِ، فَشَقَّهُ بِهِ حَتَّى وَقَعَ شِقَّاهُ، ثُمَّ جِيءَ بِالْغُلَامِ فَقِيلَ لَهُ ارْجِعْ عَنْ دِينِكَ، فَأَبَى فَدَفَعَهُ إِلَى نَفَرٍ مِنْ أَصْحَابِهِ، فَقَالَ: اذْهَبُوا بِهِ إِلَى جَبَلِ كَذَا وَكَذَا، فَاصْعَدُوا بِهِ الْجَبَلَ، فَإِذَا بَلَغْتُمْ ذُرْوَتَهُ، فَإِنْ رَجَعَ عَنْ دِينِهِ، وَإِلَّا فَاطْرَحُوهُ، فَذَهَبُوا بِهِ فَصَعِدُوا بِهِ الْجَبَلَ، فَقَالَ: اللهُمَّ اكْفِنِيهِمْ بِمَا شِئْتَ، فَرَجَفَ بِهِمِ الْجَبَلُ فَسَقَطُوا، وَجَاءَ يَمْشِي إِلَى الْمَلِكِ، فَقَالَ لَهُ الْمَلِكُ: مَا فَعَلَ أَصْحَابُكَ؟ قَالَ: كَفَانِيهِمُ اللهُ، فَدَفَعَهُ إِلَى نَفَرٍ مِنْ أَصْحَابِهِ، فَقَالَ: اذْهَبُوا بِهِ فَاحْمِلُوهُ فِي قُرْقُورٍ، فَتَوَسَّطُوا بِهِ الْبَحْرَ، فَإِنْ رَجَعَ عَنْ دِينِهِ وَإِلَّا فَاقْذِفُوهُ، فَذَهَبُوا بِهِ، فَقَالَ: اللهُمَّ اكْفِنِيهِمْ بِمَا شِئْتَ، فَانْكَفَأَتْ بِهِمِ السَّفِينَةُ فَغَرِقُوا، وَجَاءَ يَمْشِي إِلَى الْمَلِكِ، فَقَالَ لَهُ الْمَلِكُ: مَا فَعَلَ أَصْحَابُكَ؟ قَالَ: كَفَانِيهِمُ اللهُ، فَقَالَ لِلْمَلِكِ: إِنَّكَ لَسْتَ بِقَاتِلِي حَتَّى تَفْعَلَ مَا آمُرُكَ بِهِ، قَالَ: وَمَا هُوَ؟ قَالَ: تَجْمَعُ النَّاسَ فِي صَعِيدٍ وَاحِدٍ، وَتَصْلُبُنِي عَلَى جِذْعٍ، ثُمَّ خُذْ سَهْمًا مِنْ كِنَانَتِي، ثُمَّ ضَعِ السَّهْمَ فِي كَبِدِ الْقَوْسِ، ثُمَّ قُلْ: بِاسْمِ اللهِ رَبِّ الْغُلَامِ، ثُمَّ ارْمِنِي، فَإِنَّكَ إِذَا فَعَلْتَ ذَلِكَ قَتَلْتَنِي، فَجَمَعَ النَّاسَ فِي صَعِيدٍ وَاحِدٍ، وَصَلَبَهُ عَلَى جِذْعٍ، ثُمَّ أَخَذَ سَهْمًا مِنْ كِنَانَتِهِ، ثُمَّ وَضَعَ السَّهْمَ فِي كَبْدِ الْقَوْسِ، ثُمَّ قَالَ: بِاسْمِ اللهِ، رَبِّ الْغُلَامِ، ثُمَّ رَمَاهُ فَوَقَعَ السَّهْمُ فِي صُدْغِهِ، فَوَضَعَ يَدَهُ فِي صُدْغِهِ فِي مَوْضِعِ السَّهْمِ فَمَاتَ، فَقَالَ النَّاسُ: آمَنَّا بِرَبِّ الْغُلَامِ، آمَنَّا بِرَبِّ الْغُلَامِ، آمَنَّا بِرَبِّ الْغُلَامِ، فَأُتِيَ الْمَلِكُ فَقِيلَ لَهُ: أَرَأَيْتَ مَا كُنْتَ تَحْذَرُ؟ قَدْ وَاللهِ نَزَلَ بِكَ حَذَرُكَ، قَدْ آمَنَ النَّاسُ، فَأَمَرَ بِالْأُخْدُودِ فِي أَفْوَاهِ السِّكَكِ، فَخُدَّتْ وَأَضْرَمَ النِّيرَانَ، وَقَالَ: مَنْ لَمْ يَرْجِعْ عَنْ دِينِهِ فَأَحْمُوهُ فِيهَا، أَوْ قِيلَ لَهُ: اقْتَحِمْ، فَفَعَلُوا حَتَّى جَاءَتِ امْرَأَةٌ وَمَعَهَا صَبِيٌّ لَهَا فَتَقَاعَسَتْ أَنْ تَقَعَ فِيهَا، فَقَالَ لَهَا الْغُلَامُ: يَا أُمَّهْ اصْبِرِي فَإِنَّكِ عَلَى الْحَقِّ".
[صحيح] - [رواه مسلم] - [صحيح مسلم: 3005]

Od Suhejba, radijallahu anhu, se prenosi da je Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, kazao:
"Nekada prije vas, živio je jedan kralj koji je imao sihirbaza. Kada je sihirbaz ostario, rekao je kralju: 'Ostario sam, pa mi pošalji jednog dječaka da ga poučim sihru.' Kralj mu je poslao jednog dječaka. Na putu do sihirbaza, dječak je sretao jednog pobožnog učenjaka, kod kojeg bi zastao i slušao njegove riječi, koje su ga veoma zadivile. Tako je činio svaki put kada bi išao sihirbazu. Kada bi zakasnio kod sihirbaza, ovaj bi ga istukao, pa se dječak požalio pobožnjaku. On mu reče: "Kada se uplašiš sihirbaza, reci mu da te zadržala porodica, a kada se uplašiš porodice, reci da te zadržao sihirbaz." Tako je nastavio činiti sve dok jednog dana na putu nije ugledao ogromnu životinju koja je ljudima zapriječila prolaz. Tada reče: 'Danas ću saznati ko je bolji – sihirbaz ili pobožnjak.' Uze kamen i reče: 'Allahu moj, ako Ti je ovaj učenjak draži od sihirbaza, usmrti ovu životinju kako bi ljudi mogli proći.' Zatim baci kamen na nju i usmrti je, pa ljudi nastaviše svojim putem. Kada je otišao pobožnjaku i ispričao mu šta se dogodilo, on mu reče: 'Sinko moj, danas si bolji od mene. Dostigao si stepen na kojem ćeš biti iskušan. Zato, ako budeš izložen mučenju, nemoj me odati.' Dječak je Allahovom dozvolom liječio slijepe i gubavce, kao i ljude oboljele od raznih bolesti. Za njega je čuo kraljev savjetnik, koji je bio slijep, pa mu je došao noseći mnoge darove i rekao: 'Sve ovo pripada tebi ako me izliječiš.' Dječak odgovori: 'Ja nikoga ne liječim. Liječi jedino Allah. Ako povjeruješ u Allaha Uzvišenog, zamolit ću Ga da te izliječi.' Savjetnik je povjerovao u Allaha i On mu je vratio vid. Nakon toga došao je kralju i sjeo pored njega, kao što je i ranije običavao. Kralj ga upita: 'Ko ti je vratio vid?' On odgovori: 'Moj Gospodar.' Kralj reče: 'Zar imaš drugog gospodara osim mene?' Savjetnik odgovori: 'Moj i tvoj Gospodar je Allah.' Kralj ga tada uhapsi i nastavi ga mučiti sve dok mu nije otkrio dječaka. Potom su doveli dječaka, pa mu kralj reče: 'Sinko, toliko si usavršio pravljenje sihra da liječiš slijepe i gubavce, te činiš još mnoga druga čuda.' Dječak odgovori: 'Ja nikoga ne liječim. Liječi jedino Allah Uzvišeni.' Kralj je i njega uhapsio i mučio sve dok nije otkrio pobožnjaka. Doveden je i pobožnjak, pa mu bi rečeno: 'Vrati se svojoj prijašnjoj vjeri!' On to odbi, pa kralj naredi da donesu testeru. Stavili su je na sredinu njegove glave i raspolovili ga njome. Zatim je doveden kraljev savjetnik, kojem također bi rečeno: 'Vrati se svojoj prijašnjoj vjeri!' I on odbi, pa su i njega raspolovili testerom. Potom je doveden dječak, kojem bi rečeno: 'Vrati se svojoj prijašnjoj vjeri!' On odbi, pa ga kralj predade skupini svojih vojnika i reče: 'Odvedite ga na to i to brdo. Kada stignete na njegov vrh, pozovite ga da se odrekne svoje vjere. Ako to učini, pustite ga, a ako odbije, bacite ga s vrha.' Odveli su ga i popeli se s njim na vrh brda. Dječak prouči: 'Allahu moj, zaštiti me od njih kako Ti hoćeš!' Brdo se zatrese pod njima, pa oni popadaše u provaliju, a dječak se vrati kralju. Kralj ga upita: 'Šta je bilo s tvojom pratnjom?' On odgovori: 'Allah me zaštitio od njih.' Kralj ga zatim predade drugoj skupini svojih vojnika i reče: 'Ukrcajte ga u lađu i odvezite nasred mora. Ako se odrekne svoje vjere, pustite ga, a ako odbije, bacite ga u more.' Isplovili su, a dječak prouči: 'Allahu moj, zaštiti me od njih kako Ti hoćeš!' Lađa se prevrnu, vojnici se utopiše, a dječak se ponovo vrati kralju. Kralj ga upita: 'Šta se dogodilo s tvojom pratnjom?' On odgovori: 'Allah Uzvišeni me zaštitio od njih.' Zatim reče kralju: 'Nećeš me moći ubiti dok ne učiniš ono što ću ti narediti.' Kralj upita: 'A šta je to?' Dječak odgovori: 'Okupi ljude na jednom mjestu, zatim me priveži za deblo, uzmi strijelu iz mog tobolca, stavi je u luk i reci: 'U ime Allaha, Gospodara ovog dječaka!', a zatim odapni strijelu. Ako to učiniš, moći ćeš me ubiti.' Kralj je okupio ljude na jednom mjestu, privezao dječaka za deblo, uzeo strijelu iz njegova tobolca, stavio je u luk i rekao: 'U ime Allaha, Gospodara ovog dječaka!', pa odape strijelu. Ona pogodi dječaka u sljepoočnicu. Dječak stavi ruku na mjesto gdje ga je pogodila strijela i umrije. Tada ljudi povikaše: 'Vjerujemo u Gospodara ovog dječaka! Vjerujemo u Gospodara ovog dječaka!' Kralju tada dođoše njegovi ljudi i rekoše: 'Tako nam Allaha, dogodilo se upravo ono čega si se bojao. Narod je povjerovao.' Kralj tada naredi da se uz puteve iskopaju rovovi, pa da se u njima naloži vatra. Zatim reče: 'Ko se ne odrekne svoje vjere, bacite ga u vatru!', ili: 'Recite mu da sam skoči u vatru.' Tako su i činili. Kada je na red došla jedna žena sa svojim dojenčetom, zastala je, uplašivši se da uđe u vatru. Tada joj njeno dijete reče: 'Majko, budi strpljiva, jer si, zaista, na istini!'"
[صحيح] - [رواه مسلم] - [صحيح مسلم - 3005]

Pojašnjenje

Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, obavijestio je da je u narodima prije nas živio jedan kralj koji je imao svoga sihirbaza. Kada je sihirbaz ostario, rekao je kralju: "Ja sam ostario, pa mi pošalji jednog mladića da ga podučim sihru (čarobnjaštvu)." Tada mu kralj posla jednog mladića da ga podučava sihru. Na putu prema sihribazu, mladić bi nailazio na jednog monaha, pa je jednom sjeo kod njega i slušao njegov govor, koji mu se veoma dopao. Od tada je, svaki put kada bi išao ka sihirbazu, prvo svraćao kod monaha i slušao njegove savjete. A kad bi stigao kod sihirbaza, ovaj bi ga tukao zbog kašnjenja. Mladić se požalio monahu, pa mu je on rekao: "Kada se budeš bojao sihirbaza, reci: 'Zadržali su me moji kod kuće', a kada se budeš bojao svojih kod kuće, reci: 'Zadržao me sihirbaz.'"
I dok je bio u takvom stanju, naišao je na veliku zvijer koja je prepriječila put ljudima i niko nije mogao proći. Tada je rekao: "Danas ću saznati – ko je bolji i ispravniji: sihirbaz ili monah?" Tada je uzeo kamen i rekao: “Allahu moj, ako je put monaha Tebi draži od puta sihirbaza, ubij ovu zvijer kako bi ljudi mogli proći.” Zatim je bacio kamen, pogodio je i usmrtio, pa su ljudi prošli. Potom je otišao monahu i ispričao mu šta se dogodilo, a monah mu reče: “O sine moj, danas si bolji od mene. Tvoje stanje je dostiglo ono što sada vidim. Bit ćeš stavljen na kušnju, pa ako se to desi – nemoj me odati.”
Mladić je tada, Allahovom dozvolom, liječio ljude od raznih bolesti – izliječio bi slijepca, oboljelog od gube i druge bolesnike.
Jedan dvoranin kralja, koji je bio izgubio vid, čuo je za njega, pa mu je došao noseći brojne darove. Rekao je mladiću: „Sve što je ovdje od darova tvoje je, ako me izliječiš.“ Mladić reče: „Ja nikoga ne liječim, nego samo Allah liječi. Ako povjeruješ u Allaha, ja ću za tebe moliti Allaha da te izliječi.“ Dvoranin je povjerovao u Allaha, pa ga je Allah izliječio.
Zatim je došao kod kralja i sjeo kod njega kao i ranije, pa ga kralj upita: „Ko ti je povratio vid?“ On odgovori: „Moj Gospodar.“ Kralj reče: „Zar imaš Gospodara osim mene?“ On reče: „Moj Gospodar i tvoj Gospodar jeste Allah.“ Kralj ga je uhvatio i nastavio ga mučiti sve dok nije otkrio gdje se nalazi mladić. Nakon toga, doveli su mladića pred kralja, koji mu reče: “O sine moj, tvoje znanje čarobnjaštva doseglo je takvu razinu da liječiš slijepce i gubave, i činiš ovo i ono.” Mladić odgovori: „Ja nikoga ne liječim, nego samo Allah liječi.“ Kralj ga je tada uhvatio i mučio sve dok nije otkrio gdje se nalazi monah. Doveli su monaha i rekli mu: „Odreci se svoje vjere!“ Međutim, on je to odbio. Tada su donijeli testeru i stavili je na njegovu glavu, te je njome prepolovili na dva dijela. Zatim su doveli kraljevog pratioca i rekli mu: „Odreci se svoje vjere!“ Međutim, i on je to odbio. Zato su uzeli testeru i stavili je na njegovu glavu te je njome prepolovili na dva dijela. Zatim su doveli mladića i rekli mu: „Odreci se svoje vjere!“ On je to odbio, pa su ga predali muškarcima iz kraljeve pratnje, bilo ih je između tri i deset. Kralj im je rekao: „Odvedite ga na planinu, na sam njen vrh. Ako se odrekne svoje vjere, dobro; a ako ne, bacite ga niz liticu.“ Oni su ga odveli i popeli se s njim na planinu. Mladić je rekao: „Allahu moj, zaštiti me od njih kako hoćeš.“ Tada se planina snažno zatresla, i oni su pali s nje. Mladić je potom krenuo prema kralju. Kralj ga upita: „Šta je bilo s tvojim drugovima?“ Mladić odgovori: „Allah me je zaštitio od njih.“ Zatim ga je kralj predao svojim podanicima, rekavši im: „Odvedite ga i ukrcajte na malu lađu, pa ga odvezite na sredinu mora. Ako se odrekne svoje vjere, dobro, a ako ne – bacite ga u more.“ Oni su ga odveli, a dječak je rekao: „Allahu moj, zaštiti me od njih kako hoćeš.“ Tada se lađa prevrnula i oni su se utopili, a on je došao pred kralja. Kralj ga upita: „Šta je bilo s tvojim drugovima?“ Rekao je: "Allah me je zaštitio od njih.“ Tada dječak reče kralju: "Ti me nećeš moći ubiti sve dok ne uradiš ono što ti ja naredim." Kralj upita: "A šta je to?" Dječak mu kaza: "Okupi narod na otvorenom mjestu, priveži me za deblo drveta, zatim uzmi jednu strijelu iz mog tobolca, stavi je na tetivu luka i reci: ‘U ime Allaha, Gospodara dječaka’, pa me potom gađaj. Ako to učiniš, ubit ćeš me."
Tada kralj okupi narod na jednom mjestu, priveza dječaka za deblo drveta, uze strijelu iz njegovog tobolca, stavi je na sredinu luka i reče: "U ime Allaha, Gospodara dječaka." Potom ga pogodi; strijela mu se zabi u sljepoočnicu, između oka i uha. Dječak stavi ruku na mjesto gdje ga je pogodila strijela i umrije. Tada narod povika: "Vjerujemo u Gospodara dječakovog! Vjerujemo u Gospodara dječakovog! Vjerujemo u Gospodara dječakovog!" Pa dođoše do kralja i rekoše mu: "Zar ne vidiš ono čega si se bojao?" Kralj reče sebi: „Zaista je došlo ono čega si se bojao — ljudi su počeli slijediti dječaka i svi su povjerovali u Gospodara njegovog.“
Zatim naredi da se zemlja rasiječe velikim i dugim pukotinama na glavnim ulazima, da se u njima zapale vatre, i reče: „Ko se ne povrati sa svoje vjere, baciće se u ove plamene jame.“
Narod posluša i učini kako je kralj zapovijedio.
U tom času dođe jedna žena sa svojim djetetom, zaustavi se i odbi da uđe u vatru. Ali joj dijete reče: „O majko, budi strpljiva, jer ti si na istini.“

Koristi i pouke hadisa

1. Potvrda keramata (nadnaravnih počasti) Allahovih štićenika (evlija), a među njih spada: ubijanje velike životinje jednim hicem dječaka, primanje dječakove dove dva puta i govor novorođenčeta.
2. Pomoć onome ko se osloni na Allaha, subhanehu.
3. Pojašnjenje vrijednosti sabura i ustrajnosti na vjeri.
4. Mudrost u stjecanju znanja u ranoj životnoj dobi, jer mladić uglavnom brže pamti od starijeg čovjeka.
5. Snaga imana ovog dječaka, jer se nije pokolebao niti odstupio od svoje vjere.
6. Allah, azze ve dželle, prima dovu onoga ko je u nevolji kada Mu se obrati.
7. Čovjeku je dozvoljeno da se izloži pogibiji radi opće koristi muslimana. Primjer za to je ovaj dječak koji je uputio kralja kako da ga ubije – rekavši mu da uzme strijelu iz njegovog tobolca, stavi je na luk i kaže: „U ime Allaha, Gospodara dječakovog.“
8. Dozvoljenost laganja u ratu i sličnim situacijama, kao i radi spašavanja života od propasti.
9. Vjernik se iskušava u istinitosti svog imana i ustrajnosti u govoru istine, čak i ako ga to dovede do gubitka vlastitog života.
10. Žrtvovanje na putu pozivanja ljudi Allahu i isticanja Istine.
11. Srca robova su u rukama Allaha; On upućuje koga hoće i zabluđuje koga hoće. Tako se dječak uputio, iako je bio u naručju čarobnjaka i pod upravom zlog kralja.
12. Dozvoljeno je moliti Allaha, azze ve dželle, da robu pokaže znak pomoću kojeg će prepoznati istinu i ojačati uvjerenje.
13. Vjernici upotrebljavaju sve što im Allah dâ i čime ih obdari za služenje Njegovoj vjeri i pozivanje na Njegov put.
14. Uzroci propasti su u Allahovoj vlasti; ako On želi, oni se ostvare, a ako želi, On ih prekine.
15. Nevjernicima ne nedostaju dokazi i argumenti da vjeruju; razlog njihove nevjere je tvrdoglavost i oholost.
16. Tirani i zlikovci su spremni ubiti sve ljude kako bi zadržali užitke i privilegije ovog svijeta.
17. Allah kažnjava one koji čine nepravdu tamo gdje ne očekuju; ljudi su povjerovali u dječakovog Gospodara kada su vidjeli njegovu ustrajnost, istinitost njegove dove i hrabrost na Allahovom putu bez obzira na prijekore drugih.
18. Postoje oni koji su govorili u kolijevci, pored Isaa, alejhisselam. Ovaj hadis objašnjava riječi Poslanika, sallallahu alejhi ve sellem: „U kolijevci su govorila samo trojica…“, navodeći ih i ograničavajući ih na sinove Israilove, bez drugih.