عَنْ لَقِيطِ بْنِ صَبِرَةَ رَضيَ اللهُ عنه قَالَ:
كُنْتُ وَافِدَ بَنِي الْمُنْتَفِقِ -أَوْ فِي وَفْدِ بَنِي الْمُنْتَفِقِ- إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، قَالَ: فَلَمَّا قَدِمْنَا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَلَمْ نُصَادِفْهُ فِي مَنْزِلِهِ، وَصَادَفْنَا عَائِشَةَ أُمَّ الْمُؤْمِنِينَ، قَالَ: فَأَمَرَتْ لَنَا بِخَزِيرَةٍ، فَصُنِعَتْ لَنَا، قَالَ: وَأُتِينَا بِقِنَاعٍ -وَالْقِنَاعُ: الطَّبَقُ فِيهِ تَمْرٌ- ثُمَّ جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَقَالَ: «هَلْ أَصَبْتُمْ شَيْئًا؟ أَوْ أُمِرَ لَكُمْ بِشَيْءٍ؟» قَالَ: قُلْنَا: نَعَمْ، يَا رَسُولَ اللَّهِ، قَالَ: فَبَيْنَا نَحْنُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ جُلُوسٌ، إِذْ دَفَعَ الرَّاعِي غَنَمَهُ إِلَى الْمُرَاحِ، وَمَعَهُ سَخْلَةٌ تَيْعَرُ، فَقَالَ: «مَا وَلَّدْتَ يَا فُلَانُ؟»، قَالَ: بَهْمَةً، قَالَ: «فَاذْبَحْ لَنَا مَكَانَهَا شَاةً»، ثُمَّ قَالَ: «لَا تَحْسِبَنَّ» وَلَمْ يَقُلْ: لَا تَحْسَبَنَّ «أَنَّا مِنْ أَجْلِكَ ذَبَحْنَاهَا، لَنَا غَنَمٌ مِائَةٌ لَا نُرِيدُ أَنْ تَزِيدَ، فَإِذَا وَلَّدَ الرَّاعِي بَهْمَةً، ذَبَحْنَا مَكَانَهَا شَاةً» قَالَ: قُلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، إِنَّ لِي امْرَأَةً وَإِنَّ فِي لِسَانِهَا شَيْئًا -يَعْنِي الْبَذَاءَ- قَالَ: «فَطَلِّقْهَا إِذن»، قَالَ: قُلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ لَهَا صُحْبَةً، وَلِي مِنْهَا وَلَدٌ، قَالَ: «فَمُرْهَا» يَقُولُ: عِظْهَا، «فَإِنْ يَكُ فِيهَا خَيْرٌ فَسَتَفْعَلْ، وَلَا تَضْرِبْ ظَعِينَتَكَ كَضَرْبِكَ أُمَيَّتَكَ» فَقُلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَخْبِرْنِي عَنِ الْوُضُوءِ، قَالَ: «أَسْبِغِ الْوُضُوءَ، وَخَلِّلْ بَيْنَ الْأَصَابِعِ، وَبَالِغْ فِي الِاسْتِنْشَاقِ إِلَّا أَنْ تَكُونَ صَائِمًا».
المزيد
ਲਕ਼ੀਤ ਬਿਨ ਸਬੀਰਾ ਰਜ਼ੀਅੱਲਾਹੁ ਅਨਹੁ ਨੇ ਕਿਹਾ:
ਲਕ਼ੀਤ ਬਿਨ ਸਬੀਰਾ ਰਜ਼ੀਅੱਲਾਹੁ ਅਨਹੁ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਬਨੀ ਮੁੰਤਫਿਕ ਦੇ ਵਫ਼ਦ ਨਾਲ ਨਬੀ ਸੱਲੱਲਾਹੁ ਅਲੈਹਿ ਵਸੱਲਮ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਨਬੀ ਸੱਲੱਲਾਹੁ ਅਲੈਹਿ ਵਸੱਲਮ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਘਰ ‘ਚ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਸਾਨੂੰ ਉਮਮੁਲ ਮੋਮਿਨੀਨ ਆਇਸ਼ਾ ਮਿਲੀ। ਉਸਨੇ ਸਾਨੂੰ ਖਜ਼ੀਰਾ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਕਿਨਾ’ (ਖੁਰਾਕ ਦੇ ਪਿਆਲੇ ਵਿੱਚ ਖਜੂਰ) ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਨਬੀ ਸੱਲੱਲਾਹੁ ਅਲੈਹਿ ਵਸੱਲਮ ਆਏ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ:«ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਮਿਲਿਆ? ਜਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ?»ਅਸੀਂ ਕਿਹਾ: ਹਾਂ, ਯਾ ਰਸੂਲ ਅੱਲਾਹ।ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਨਬੀ ਸੱਲੱਲਾਹੁ ਅਲੈਹਿ ਵਸੱਲਮ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਸੀ, ਤਦ ਰਾਹੀ ਆਪਣੇ ਭੇਡਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ, ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੌਏਰ ਵਾਲੀ ਭੇਡ ਸੀ। ਨਬੀ ਸੱਲੱਲਾਹੁ ਅਲੈਹਿ ਵਸੱਲਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: «ਇਹ ਕੀ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ?» ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਕ ਜਾਨਵਰ। ਨਬੀ ਸੱਲੱਲਾਹੁ ਅਲੈਹਿ ਵਸੱਲਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: «ਸਾਡੇ ਲਈ ਇਸਦੀ ਥਾਂ ਇੱਕ ਭੇਡ ਕਤਲ ਕਰ ਦੇਵੋ।» ਫਿਰ ਨਬੀ ਸੱਲੱਲਾਹੁ ਅਲੈਹਿ ਵਸੱਲਮ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ: «ਇਹ ਨਾ ਸਮਝੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਤਲ ਕੀਤਾ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਸੌ ਭੇਡਾਂ ਹਨ ਜੋ ਵੱਧਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਰਾਹੀ ਦਾ ਜਾਨਵਰ ਜਨਮ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਸਦੀ ਥਾਂ ਇੱਕ ਭੇਡ ਕਤਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।»ਮੈਂ ਕਿਹਾ: «ਯਾ ਰਸੂਲ ਅੱਲਾਹ, ਮੇਰੀ ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਜ਼ਬਾਨ ਥੋੜ੍ਹੀ ਖਰਾਬ ਹੈ।»ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ: «ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਤਲਾਕ ਦੇ ਦਿਓ।»ਮੈਂ ਕਿਹਾ: «ਯਾ ਰਸੂਲ ਅੱਲਾਹ, ਉਸਦੀ ਮਿਤ੍ਰਾ ਵੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਬੱਚਾ ਹੈ।»ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ: «ਉਸਨੂੰ ਸੁਝਾਅ ਦੇਵੋ। ਜੇ ਉਸ ਵਿਚ ਚੰਗਾਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਰੇਗੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਮਾਰੋ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਸੀ।»ਫਿਰ ਮੈਂ ਕਿਹਾ: «ਯਾ ਰਸੂਲ ਅੱਲਾਹ, ਵੂਜ਼ੂ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ।»ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ: «ਵੂਜ਼ੂ ਪੂਰਾ ਕਰੋ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੁੱਕਾਈ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਸੂਰਬਾਲੀ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਦਿਓ, ਸਿਵਾਏ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਰੋਜ਼ਾ ਰੱਖ ਰਹੇ ਹੋ।»
