عن حذيفة بن اليمان رضي الله عنهما قال: صليت مع النبي صلى الله عليه وسلم ذات ليلة فَافْتَتَحَ البقرة، فقلت: يركع عند المئة، ثم مضى، فقلت: يصلي بها في ركعة فمضى، فقلت: يركع بها، ثم افتتح النساء فقرأها، ثم افتتح آل عمران فقرأها، يقرأ مُتَرَسِّلًا: إذا مَر بآية فيها تَسبِيحٌ سَبَّحَ، وإذا مَر بسؤال سَأل، وإذا مَر بِتَعَوُّذٍ تَعَوَّذَ، ثم ركع، فجعل يقول: «سبحان ربي العظيم» فكان ركوعه نحوًا من قِيَامِهِ، ثم قال: «سمع الله لمن حمده، ربنا لك الحمد» ثم قام طويلًا قريبا مما ركع، ثم سجد، فقال: «سبحان ربي الأعلى» فكان سجوده قريبًا من قيامه. المزيد
Ayon kay Ḥudhayfah bin Al-Yamān, malugod si Allāh sa kanya: "Nagdasal ako kasama ng Propeta, pagpalain siya ni Allāh at pangalagaan, isang gabi. Nagsimula siya sa Al-Baqarah at inakala ko na yuyukod siya sa ikaisandaang [talata]. Pagkatapos ay nagpatuloy siya at inakala ko na dadasalin niya [ang buong sūrah na] ito sa isang rak`ah ngunit nagpatuloy siya at inakala ko yuyukod siya pagkatapos nito. Pagkatapos ay nagsimula siya sa An-Nisā' at binigkas niya ito. Pagkatapos ay nagsimula siya sa Āl `Imrān at binigkas niya ito. Binibigkas niya ito nang marahan. Kapag napadaan siya sa isang talatang may pagluluwalhati [kay Alla], nagluluwalhati siya. Kapag napadaan siya sa [talatang] may paghiling, humihiling siya. Kapag napadaan siya sa [talatang] may pagpapakupkop [kay Allāh], nagpapakupkop siya. Pagkatapos ay yumuyukod siya at nagsimulang nagsasabi ng subḥāna rabbiya -l-`ađīm (Napakamaluwalhati ng Dakilang Panginoon ko). Ang pagyukod niya ay kasing haba ng pagtayo niya. Pagkatapos ay nagsasabi siya ng sami`a -llāhu liman ḥamidahu rabbanā wa laka -l-ḥamd (Dinidinig ni Allāh ang sinumang nagpupuri sa Kanya; Panginoon namin ukol sa Iyo ang papuri). Pagkatapos ay tatayo siya nang kasingtagal ng pagyukod niya at nagsasabi ng subḥāna rabbiya -l-a`lā (Napakamaluwalhati ng Kataas-taasang Panginoon ko). Kaya ang pagpapatirapa niya kasing haba ng pagtayo niya."
